Γλαφυρά περιστατικά από τις πολιτικές αναμνήσεις του Ιω. Βαρβιτσιώτη.  

Μπορεί δηλαδή η ακροδεξιά να μοιάζει ριζοσπαστικός σχηματισμός, στην ουσία όμως δεν υπόσχεται κάτι νέο. Ομνύει σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν το οποίο δεν είναι βιώσιμο.

«…Την ώρα του απεργιακού αγώνα και της αγωνίας των συναδέλφων στην ΕΡΤ, ένα τέτοιο δημοσίευμα με την υπογραφή μέλους της ΕΣΗΕΑ, το ονομάζω προδοσία…».

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και κατά της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Αντιμάχεται και τις δωρεές των ιδιωτικών επιχειρήσεων στο κοινωνικό σύνολο.

Η στρατηγική της προηγούμενης εφεδρείας ήταν ανάποδη με την κοινή λογική, αλλά σύμφωνη με την πολιτική λογική.  

The labor reserve plan did not even get a chance to fail. Rather, much like the law on university reform, it was never even put into force.

Κάπως σαν την Ελλάδα πορεύτηκε και η ελληνική δημοσιογραφία. Αντί να λύνει προβλήματα, διαδήλωνε.

Η φασαρία με τα ορυχεία χρυσού στη βόρεια Χαλκιδική δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον. Αυτό είναι το σύνηθες πρόσχημα.

Και αυτή η κυβέρνηση μοιάζει πρόθυμη να περικόψει τους μισθούς και τις συντάξεις πραγματικών ανθρώπων, παρά να περικόψει τις δαπάνες συντήρησης διάφορων δομών.

Αντί να συζητάμε τους όρους των αλλαγών, αρνούμαστε την πραγματικότητα μέχρι αυτή να εκδικηθεί.