Ο θίασος της δραχμής υπόσχεται ρευστότητα χωρίς ισοτιμίες.
Κάθε φορά που η φρίκη φτάνει στα δημοσιογραφικά γραφεία ορθώνεται το ερώτημα αν πρέπει να γίνει κτήμα του κοινού.
Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος έχουν μπει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.
Προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν.
Θα βρούμε πολλά κοινά στην πρόσφατη πολιτεία του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κ. Σαμαρά· πλην, φυσικά, των Ζαππείων που ήταν η άλλη όψη της Θεσσαλονίκης.
Ακούσαμε πολλά σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και περισσότερα κατά την περίοδο της κρίσης. Για «σχέσεις εκμετάλλευσης», για «λαϊκή κυριαρχία και μετασχηματισμό της οικονομίας». Ολα αυτά, δυστυχώς, συνεθλίβησαν κάθε φορά που δοκιμάστηκαν στην πραγματική ζωή. Οχι γιατί ζούμε σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά διότι…
Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έστω ρητορικώς, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν εκλογές «για να λύσουν τα προβλήματα του λαού». Τώρα ένα κόμμα στήνει κάλπες για να λύσει το δικό του πρόβλημα.
Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα δημιουργηθεί ένας νέου τύπου διπολισμός Δεξιάς -Αριστεράς στη χώρα, αλλά ο πελατειακός δικομματισμός της μεταπολίτευσης έχει τελειώσει.
Από τότε που η διώρυγα της Κορίνθου θα καταπόντιζε την χώρα, η κινδυνολογία είναι το έσχατο επιχείρημα όσων σιτίζονται στις στρεβλές οικονομικές δομές.
Το παλιό μοντέλο μοιάζει να μη λειτουργεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλο που έταξε στους πάντες τα πάντα, πήρε ένα πενιχρό σε σχέση με το δικομματικό παρελθόν 36%.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Editor's Picks
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
