Στο ζήτημα της καταπολέμησης της διαφθοράς οι κυβερνήσεις κρίνονται με βάση τους θεσμούς διαφάνειας που κληροδοτούν στον τόπο και όχι με το αν θα κλείσουν κάποιους πολιτικούς αντιπάλους στη φυλακή.

Μπορεί να γίνει κριτική για τις κυβερνήσεις του κ. Σημίτη στον τομέα της διαφθοράς και αυτοκριτική από τον ίδιο; Σίγουρα, αλλά στο θέμα των πολιτικών που θέσπισε και όχι αν επέλεξε τον κ. Τάσο Μαντέλη αντί του κ. Νίκου Καρανίκα.

Είναι μοναδική η ικανότητα της κυβέρνησης να ευτελίζει όλα τα θέματα και ίσως η μόνη της ικανότητα.

Απαιτείται κάποια δεοντολογία στην επικοινωνιακή πολιτική του Μαξίμου. 

Η χειρότερη απάντηση στην υπαρκτή (παγκοσμίως και διαχρονική) διαφθορά είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι που υπόσχονται γρήγορη και ριζική λύση στο πρόβλημα, δηλαδή χωρίς το «χασομέρι» του κράτους δικαίου.

The worst response to corruption is voting for politicians who promise quick and radical solutions, meaning a fix that sidesteps the sticky process of rule of law.

Προχειρότητα χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης. Δόγμα της το ό,τι φανεί του Λωλοστεφανή. Ο ένας ξεκίνησε να αλλάξει την Ευρωζώνη και χρεοκόπησε την Ελλάδα, ο άλλος επαναχαράσσει τα Βαλκάνια.

Υπάρχει ένα πρόβλημα με τα «εθνικά μυστικά». Είναι τόσο μυστικά που δεν ξέρουμε αν πράγματι είναι εθνικά, ή αν κάποιος τα χρησιμοποιεί για την πάρτη του.

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν απολιθώθηκε ως παρωχημένος αλλά άκακος θεσμός. Αφού δεν είχε λόγο ύπαρξης για την προστασία των ιδεών, έγινε άσυλο πάσης φύσεως τραμπούκων.

Μετά τους «αεροψεκασμούς» και «τα εμβόλια που βλάπτουν την υγεία» εισάγεται από επίσημα χείλη στο ανώτατο κυβερνητικό όργανο η συνωμοσιολογία του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν.