Οι τζάμπα πατριωτικές κορώνες του κ. Τζιτζικώστα δεν είναι απλώς αντιπαραγωγικές, υπονομεύουν και τον ρόλο που πρέπει να έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το μόνο που απομένει από τον «χωρισμό κράτους-εκκλησίας» είναι τα παχιά λόγια για να κρύψουν την προχειρότητα με την οποία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει όλα τα θέματα.

Την χουντική κληρονομιά «Μία φιλοσοφία, μία επιστήμη, μία τέχνη, η του κράτους!» υπερασπίζεται το άρθρο 16.

Τώρα, ο κ. Κατρούγκαλος, συνεπικουρούμενος από άλλους φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ, ανακάλυψε ότι η αλλαγή του άρθρου 16 μπορεί να οδηγήσει τα νοικοκυριά σε υπερχρέωση.

Φυσιολογικά ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να καλεί τον κ. Μητσοτάκη να υπερψηφίσει για Πρόεδρο κάποιον αριστερό. Τόση αξιοπιστία έχει το «κεντροαριστερό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ»; Στον αγώνα ενωμένοι αλλά στην Προεδρία χώρια;

Δεν υπάρχει πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που θα κρατούσε υπουργό καταδικασθέντα για εξύβριση νεκρού, έναν άνθρωπο που με 38 νεκρούς στη βάρδια του θα δήλωνε «δεν είναι και καμιά καταστροφή, μην τρελαθούμε τώρα».

Δυστυχώς, η οικονομία δεν είναι ταρατατζούμ και όμορφα σκηνικά στην Ιθάκη.

Είναι εντυπωσιακό πόσοι συνασπίζονται κατά της συμμετοχής των ιδιωτών σε οποιονδήποτε τομέα.

Θα γελάσει κάθε πικραμένος αν το κόμμα που πολέμησε με νύχια και με δόντια τη μείωση του ελλείμματος 15,1%, συνομολόγησε στα εξωφρενικά πλεονάσματα 3,5%, αντιδράσει στην ελάφρυνση του άχθους που μας φόρτωσε.

Αργά, αλλά σταθερά, αυτή η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα σε νέα χρεοκοπία. Αναπαράγει διογκωμένες όλες τις παθογένειες του «παλιού πολιτικού συστήματος», σκορπάει λεφτά για μικροπολιτικούς λόγους.