Δύο αντικρουόμενες αφηγήσεις για όσα έγιναν κατά την εκκένωση της κατάληψης με ελάχιστα στοιχεία.

Αν μια διοικητική απόφαση για μετακίνηση 21 εργαζομένων στη δουλειά τους είναι «βία και αυταρχισμός», πώς θα χαρακτηρίζαμε την ταλαιπωρία 4 εκατ. Αθηναίων από την απεργία; Γενοκτονία;

Στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της περιόδου 2005-2009 προβλεπόταν η πρόσληψη 75 (κατά μέγιστο αριθμό) πωλητών εισιτηρίων και τελικά προσελήφθησαν 130 άτομα. Τι απέγιναν αυτοί; 

The latest development in our domestic event horizon was that the main opposition, a party of “the radical left,” accused the government of being on the far right and, at the same time, of being too defensive on national issues.

Ο «ατυχής πόλεμος» του 1897 έγινε τέσσερα χρόνια μετά το «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη.

Για να αποτραπεί η παραβίαση των δικαιωμάτων όλων, προστατεύονται τα δικαιώματα εκείνων που ευλόγως θεωρούμε ενόχους.

Με τους περήφανους αγώνες των κατοίκων όλων των περιοχών της χώρας και με τη γενναία συμβολή τοπικών ψηφοθήρων, κάθε νομός απέκτησε ακριβά κελύφη νοσοκομείων, αλλά όχι νοσοκομεία.

Η σπορά του μίσους είχε παλιότερα μια θεωρητική αιτιολόγηση. Απέβλεπε, λέει, στην όξυνση των «κοινωνικών αντιθέσεων», έτσι ώστε από την τριβή να ανάψει η σπίθα της εξέγερσης.

Το πιο εντυπωσιακό στην υπόθεση της Νίνας Κασιμάτη, είναι πόσο πολύ εισχώρησαν στον δημόσιο διάλογο οι «σοφίες» των Εξαρχείων…

Καλές είναι οι πρωτοβουλίες και τα τριχίλιαρα για το «Rebrain Greece», αλλά μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε από το να ξαναφέρνουμε τη λογική στον δημόσιο τομέα;