Η ιστορία επιταχύνεται, ενώ ο διαθέσιμος χρόνος των ανθρώπων μηδενίζεται.

Τα ίδια και τα ίδια διαβάζουμε αυτές τις ημέρες, περί «απλήρωτης εργασίας», «κατάργησης του 8ώρου», «επιστροφής στον 19ο αιώνα» και «εργασιακού μεσαίωνα».

Σε μια χώρα που έχει τη μικρότερη δαπάνη στην Ε.Ε. για αγορά (ακόμη και καινούργιων) βιβλίων, ποιος ενδιαφερόταν για την αγορά των παλιών;

Στα προστατευμένα από το κράτος επαγγέλματα δεν πονοκεφαλιάζουν για τεχνικές πωλήσεων. Ανήκουν στον ευρύτατο δημόσιο τομέα, μόνη σταθερά του οποίου είναι «μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει…»

Η πλεονάζουσα, πέραν της αναγκαίας, προπαγάνδα γίνεται μπούμερανγκ για τους εμπνευστές της.

Ο λαϊκισμός είναι ρευστός. Απαξ και διαχυθεί, μπορεί να στάξει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Πόσες φορές διαβάσαμε ότι κάτι που βλέπουμε ή ακούμε και δεν μας αρέσει (ένα θεατρικό έργο, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο) αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για το σύνολο· το έθνος, τη φυλή, την κοινωνία;

Η δουλειά των ΑΕΙ δεν είναι να κάνουν κοινωνική πολιτική με την εισαγωγή φοιτητών.

Στην κοινωνία του θεάματος και οι διαδηλώσεις πρέπει να έχουν θέαμα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον αρχισυντακτών και τηλεθεατών.

Eπειδή πολλά πρωτοποριακά έργα απορρίφθηκαν κατά τη γένεσή τους, ό,τι απορρίπτεται είναι πρωτοποριακό;