Μπορούν να γίνουν πολλά για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης με απλό νόμο, χωρίς να χρειάζονται τη χρονοβόρο κι απαιτητική σε πλειοψηφίες αναθεώρηση.

Οταν υπάρχουν συστήματα εξουσίας χωρίς θεσμικά αντίβαρα, κάθε μέσο θα χρησιμοποιηθεί, ασχέτως της ποιότητας του σκοπού.

Προς τι, λοιπόν, το πυροτέχνημα περί «δημοσιονομικού κόφτη»; Και αν υπερψηφιζόταν, πώς θα λειτουργούσε αυτός;

Ο υπουργός Μετανάστευσης εκτός από πορίσματα χωρίς στοιχεία, εκδίδει και δικαστικές αποφάσεις δίχως δίκη;

Το σόου στην Άγκυρα ήταν χρήσιμο διότι, κατά κάποιον τρόπο, οπτικοποιήθηκε η σύνθετη πραγματικότητα που διέπει τις διεθνείς σχέσεις.

Πέρασαν τέσσερις αναθεωρήσεις, πάμε για την πέμπτη και μπορεί στην εκατοστή να ξυπνήσουν οι δημοσιογραφικές ενώσεις για να ζητήσουν την αναθεώρησή του.

Ο εκνευρισμός μάλλον οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση συνελήφθη (για μία ακόμη φορά) ψευδόμενη σχετικώς με το τραγικό δυστύχημα στη Χίο.

Δεν υπάρχει το δίλημμα «ή υπουργικό συμβούλιο ή πλήρως αυτονομημένη από τη λαϊκή κυριαρχία Δικαιοσύνη».

Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η συναίνεση είναι σαν την εμπιστοσύνη. Δεν παραδίδεται, κερδίζεται.

Aπό πότε χρειάζεται «πρόσκληση» για να επισκεφθεί οιοσδήποτε, οποιονδήποτε σε ελληνικό νοσοκομείο, ώστε να πάνε «απρόσκλητα» τα μέλη της ΜΚΟ στην Χίο;