Η ελληνική κοινωνία, μετά τόσες καταγγελίες επί παντός, τόσα δράματα (πραγματικά ή φανταστικά), τόσες οιμωγές, μπαίνει σε μια κατάσταση απάθειας.

Ουδείς έψαξε γιατί έξι παιδιά με τους γονείς τους ζούσαν σε δώμα 27 τ.μ. στο Περιστέρι.

Η καλή λειτουργία των θεσμών πρέπει να αφορά πρωτίστως τους «λίγους», εκείνους που συναποτελούν την ελίτ μιας κοινωνίας.

Αν για τη δικαιοδοσία στον ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται τόση φασαρία, φανταστείτε τι θα ζήσουμε για τα σοβαρά θέματα ενοποίησης της Ε.Ε.

Οποτεδήποτε η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσχερή θέση, ο πρωθυπουργός ξεφουρνίζει μια πρόταση για θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Η μέχρι στιγμής επταετής εμπειρία του επιτελικού κράτους έδειξε ότι έκανε όλα πλην της δουλειάς του.

«Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό», λέει το πρώτο άρθρο του Συντάγματος κι εμείς, οι κατέχοντες «το υψηλότερο αξίωμα», ψηφίζουμε βουλευτές για να μας εκπροσωπούν.

Στην υπόθεση των υποκλοπών «έγιναν όλα δικονομικώς σωστά». Ποιοι τις έκαναν δεν μάθαμε…

Απειλεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία την Ελληνική Δημοκρατία, επειδή θεωρεί ότι η παρέμβαση των βουλευτών στη δημόσια διοίκηση για την εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων είναι ποινικώς αξιοποιήσιμη πράξη;

Αν οι τόσο ισχυροί (υπουργοί, εκδότες, μεγαλοεπιχειρηματίες κ.λπ.) δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους, αν δεν μπορούν να μάθουν τι απέγινε το υλικό της παρακολούθησής τους, πώς θα νιώσει ασφάλεια δικαίου ο απλός πολίτης;