Ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος θύμισε τη «θέσπιση του εγκλήματος της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης το 2001», αλλά δεν ανέφερε για όσα –εξ αμάξης– άκουσε σχετικώς με τον αποκαλούμενο «τρομονόμο».

Οι φασίστες δεν χωρίζονται σε μαυροκόκκινους και κοκκινόμαυρους. Είναι απλώς φασίστες που νομίζουν ότι διά της βίας θα κάνουν την «τέλεια» κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν «πονηρά κίνητρα» για τη δίωξη της Χ.Α. και ότι ο κ. Σαμαράς είναι ακροδεξιός. Πώς τον θέτουν, όμως, όλα αυτά εκτός δημοκρατικού τόξου;

Καλώς ή κακώς, οι κυρώσεις είναι σαν το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρησιμεύουν περισσότερο όταν δεν ασκούνται. Η απειλή είναι το καλύτερο μήνυμα.

Από πού προέκυψε η συντονιστική επιτροπή καταλήψεων; Ποιος εξουσιοδότησε αυτούς τους μαθητές από τα 180 (στρογγυλός αριθμός) σχολεία για να εκπροσωπήσουν το γυμνάσιο ή το λύκειό τους;

Ορθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποποινικοποίησε τις καταλήψεις, διότι αυτές είναι στέρηση του βασικού δικαιώματος των πολιτών να κινούνται ελευθέρως στους δημόσιους χώρους.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο της κυβέρνησης, αν υπάρξει κρούσμα υπερμετάδοσης στα πολυπληθή σχολικά τμήματα…

«Εχουμε δεχθεί τόσο πολύ τους τηλεοπτικούς ορισμούς της αλήθειας, της γνώσης και της πραγματικότητας που το άσχετο μοιάζει σημαντικό και το ασυνάρτητο αυτονόητο».

Με την αμέλεια των εισαγγελέων να ελέγξουν το βάσιμο κάθε κατηγορητηρίου και την αβελτηρία του συστήματος να αποδώσει δικαιοσύνη σε εύλογο χρόνο, κάθε κατεργάρης έχει ένα ισχυρό σύμμαχο για να καλύπτει τις ανομίες του, την λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Η κυβέρνηση αυτοαιχμαλωτίστηκε στην ακροδεξιά συνωμοσιολογία περί ΜΚΟ που διακινεί ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κώστας Μουτζούρης.

Οι ετήσιες καταλήψεις αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο του ’73, με τον ίδιο τρόπο που οι φονιάδες της «17 Νοέμβρη» αμαύρωναν τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Η αίσθηση όλων είναι ότι η κυβέρνηση αρχικώς τα πήγε καλά, αλλά η διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας δείχνει αλυσιτελής.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;

Πρέπει να αναρωτηθούμε τι σόι «επιτελικό κράτος» χτίζει η κυβέρνηση όταν ασχολείται, έστω διά αντιπροσώπου, με την παραγωγή και διανομή 1,5 εκατ. μασκών.

Ο «ζωηρός δημόσιος διάλογος» δυστυχώς περιλαμβάνει και συκοφαντίες. Αυτές πρέπει να εκδικάζονται, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος θεραπείας τους.

Η υποπερίπτωση της υποπεριπτώσεως, της περίπτωσης, της παραγράφου, του άρθρου και τρέχα γύρευε.

Εκείνοι που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους και ξόδεψαν τα (τελευταία τους, ίσως) 2.000 δολάρια για να διασχίσουν το Αιγαίο, δεν το έκαναν για να μείνουν στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας, το παράπονο των δικών μας αντιστασιακών, αλλά και του ελληνικού λαού εν γένει, ήταν ότι οι ξένες δημοκρατικές κυβερνήσεις έβαζαν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το δίκιο των ανθρώπων…

Το «ρεύμα της αμφισβήτησης» (των πάντων και ειδικώς της πολιτικής) απλώθηκε την περασμένη δεκαετία σαν γλίτσα και βρήκε νέα προβλήματα για να εκφραστεί ως δήθεν λύση.

Η φετινή ανάπαυλα της ΔΕΘ αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον υπαρξιακό αναστοχασμό της.