Αν εξαιρέσουμε τις μάσκες, τίποτε δεν αλλάζει στην σχολική χρονιά…
Οι γκρίζες περιοχές αδιαφάνειας είναι εύφορες για θεωρίες συνωμοσίας.
O μεγαλύτερος κίνδυνος για τους πολιτικούς δεν είναι αυτά που δείχνουν, αλλά αυτά που γράφουν. Τα social media είναι γεννήτριες παρεξηγήσεων.
Η ελληνική πολιτική τάξη κράτησε σταθερό τιμόνι προς τη Δύση, ακόμη και αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, δηλαδή την πιο αντιδυτική περίοδο της χώρας.
Το δικαίωμα κάποιου να ομιλεί δεν συνεπάγεται την υποχρέωσή μας να τον κάνουμε παρέα.
Κόμμα που μεγάλωσε τόσο ξαφνικά και μάλιστα σε περιβάλλον («Αγανακτισμένοι», ΑΝΕΛ, Πράττω κ.λπ.) που δεν είναι ό,τι καλύτερο για παιδιά.
Εχουν δίκιο όσοι λένε ότι η Ιστορία διδάσκει. Αλλά μόνο αν δεν την πάρουμε τοις μετρητοίς…
Just as there can be no society without individuals, social responsibility can be nothing more than the sum of individual behaviors.
Ακόμη και αν υπάρχουν κοιτάσματα που κάποιοι φαντάζονται κι αν στο Αιγαίο οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα κατά τον πλέον δίκαιο για τα ελληνικά συμφέροντα τρόπο, είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε αντλίες απέναντι από τη Σαντορίνη;
T.S. Eliot: «Πού είναι η σοφία που χάσαμε στη γνώση; Πού είναι η γνώση που χάσαμε στην πληροφορία;»
Αν το εμβόλιο, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι «ανύπαρκτο», τι τους νοιάζει ποιος (δεν) θα το πληρώσει;
Είναι δύσκολη η αντιμετώπιση της πανδημίας. Εκτός από τον ιό, που είναι άγνωστος, δεν έχουμε προηγούμενη εμπειρία για να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων.
Στις επόμενες γενιές θα κληροδοτήσουμε περί τα 400 δισ. ευρώ χρέος και τοπία. Πολλά τοπία…
Καθημερινώς διαβάζουμε για το ένζυμο τάδε που αλληλεπιδρά με την πρωτεΐνη δείνα, για αντισώματα που πότε δουλεύουν κι άλλοτε αργούν. Με άλλα λόγια, καθημερινώς δημιουργούνται ελπίδες και καθημερινώς διαψεύδονται.
Όπως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς τα άτομα, έτσι και η κοινωνική ευθύνη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα ατομικών συμπεριφορών.
The reaction of the business owners of Mykonos is understandable, but not at all justified.
Ενώ περιμέναμε να διαμελιστεί η Τουρκία, χρεοκόπησε η Ελλάδα με έναν από τους βασικούς λόγους της χρεοκοπίας να είναι η αιμορραγία των δημόσιων οικονομικών σε εξοπλιστικές δαπάνες.
Τίποτε δεν είναι σίγουρο στη ζωή και πολύ περισσότερο στην επιδημιολογία.
Πώς δημιουργείται η λαϊκή πίεση για τη μη λύση των προβλημάτων στην καλύτερη περίπτωση, ή τη δημιουργία άλλων «τετελεσμένων» στη χειρότερη, π.χ. ένα θερμό επεισόδιο.
Ευτυχώς υπάρχει η κίνηση των «53», για να σώσει την τιμή της Αριστεράς.
