Όπως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς τα άτομα, έτσι και η κοινωνική ευθύνη δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά το άθροισμα ατομικών συμπεριφορών.

The reaction of the business owners of Mykonos is understandable, but not at all justified.

Ενώ περιμέναμε να διαμελιστεί η Τουρκία, χρεοκόπησε η Ελλάδα με έναν από τους βασικούς λόγους της χρεοκοπίας να είναι η αιμορραγία των δημόσιων οικονομικών σε εξοπλιστικές δαπάνες.

Τίποτε δεν είναι σίγουρο στη ζωή και πολύ περισσότερο στην επιδημιολογία.

Πώς δημιουργείται η λαϊκή πίεση για τη μη λύση των προβλημάτων στην καλύτερη περίπτωση, ή τη δημιουργία άλλων «τετελεσμένων» στη χειρότερη, π.χ. ένα θερμό επεισόδιο.

Ευτυχώς υπάρχει η κίνηση των «53», για να σώσει την τιμή της Αριστεράς.

Στην εποχή της τηλεργασίας ο διαχωρισμός πρώτης και δεύτερης κατοικίας είναι χωρίς νόημα· ήδη πολλοί μοιράζουν το έτος τους ανάμεσα σε δύο, ασχέτως αν φορολογικώς εμφανίζεται ως κύρια η μία. 

Το «112» δεν χρησιμοποιείται μόνο για να καλέσει κάποιους να φύγουν, μπορεί κάλλιστα να τους προτρέψει να μείνουν.

Ο συντελεστής επιβάρυνσης από φόρους και εισφορές για εισοδήματα 60.000-100.000 ευρώ από εργασία φτάνει το 67%!

Υπάρχουν πολλοί Κολοκοτρωναίοι στα καφενεία (τηλεοπτικά και πραγματικά) έτοιμοι να ξεσπαθώσουν για μια ίντσα ΑΟΖ.

Κάθε τραγωδία είναι η συνισταμένη των μικρών πραγμάτων για τα οποία αδιαφορούμε όταν εξελίσσονται.

Η βλακεία είναι διάχυτη στον κόσμο, και η ποινικοποίησή της δεν βοηθάει. Η δε επιλεκτική δίωξή της ενισχύει τις θεωρίες συνωμοσίας. 

Ετσι γίνεται τώρα και με την πρόταση της Επιτροπής Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία: ακόμη δεν την είδαν, «νεοφιλελεύθερη» την είπαν.

Η «πειθώ» του προηγούμενου διαστήματος δεν είχε μόνο διαφημιστικά σποτ. Είχε και πρόστιμα.

Κατά κανόνα ένας ανασχηματισμός είναι σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας.

Επιχειρήσεις κλείνουν και θα κλείνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτός είναι ο σκληρός κανόνας του καπιταλισμού. Σε κάποιες χώρες, όμως, δεν κλείνουν μόνο κάποιες, αλλά ανοίγουν κι άλλες.

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν στον καπιταλισμό. Αλλά ο αγώνας συνεχίζεται και το σημαντικότερο: μόνο σε αυτό το σύστημα επιτρέπεται.

Στην σοβιετικού τύπου παιδεία το ελληνικό κράτος προσποιείται ότι εποπτεύει την εκπαίδευση (ενώ επί της ουσίας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε τομέα) και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν.

Τα προηγούμενα χρόνια τα μεγάλα αστικά κέντρα έμοιαζαν με την Καλκούτα από τις πολύχρωμες και τεράστιες φωτεινές ταμπέλες που καραδοκούσαν σε κάθε γωνιά του δρόμου.

Αντί να εγκλωβιζόμαστε σε σχήματα «προαιώνιων εχθρών και φίλων» πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε κι εμείς μόνιμα συμφέροντα.