Πόσους Τσιόδρες χάσαμε και πόσους Πολάκηδες εκλέξαμε για να φτάσουμε εδώ που είμαστε;
Μπορεί κάποιοι από τους λαϊκιστές –έχει πολλούς από δαύτους κι εκεί πάνω– να διαμορφώσουν καταλλήλως το ερώτημα…
Πρέπει να ζούμε τον μεγαλύτερο συνασπισμό «αφεντικών» στην παγκόσμια ιστορία, ο οποίος φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να μη μάθει ο λαός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει λεφτά που δεν έχει.
Evaluating personal conduct is a necessary tool to ensure that a school operates smoothly and efficiently. But keeping a record of it after one’s school years hardly serves any meaningful purpose.
Οι δρόμοι των πόλεων δεν κυριαρχούνται σήμερα από τις ωραίες δημιουργίες κάποιων καλλιτεχνών, πήζουν από κουτσουλιές με σπρέι.
Η άκριτη υιοθέτηση της προπαγάνδας των πατριδοπωλητών, είτε εκείνων που ποντάρουν στους φόβους των ανθρώπων για τον κόσμο που αλλάζει, είτε των άλλων που κρατούν γινάτια για τον κόσμο που ονειρεύτηκαν και δεν έρχεται.
Σήμερα η οικονομία μας πρέπει να μπει στην ΜΕΘ της ενισχυμένης ζήτησης, λόγω του κορωνοϊού, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τα υποκείμενα νοσήματά της.
Με ένα τόσο αγκυλωμένο και γραφειοκρατικό κράτος η οικονομία δεν μπορεί να προσαρμοστεί όπως πρέπει στις ταχύτατες μεταβολές του διεθνούς περιβάλλοντος.
Να προλαβαίνουμε τις επιδημίες πριν αυτές γίνουν πανδημίες και για αυτόν τον λόγο πρέπει «να σκεφτόμαστε οικουμενικώς και να δρούμε τοπικώς».
Η υιοθέτηση κάθε νέας τεχνολογίας αλλάζει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, με τους άλλους ανθρώπους, με το κοινωνικό σύνολο. Οταν λέμε «αλλάζει», επί της ουσίας σημαίνει ότι κάτι χάνεται και κάτι κατακτάται.
Σε τι χρησιμεύει –όχι η αξιολόγηση της διαγωγής , που είναι αναγκαίο εσωτερικό εργαλείο για την καλή λειτουργία του σχολείου, αλλά– η αναγραφή της στα πιστοποιητικά σπουδών για μετά το σχολείο;
Κάθε συλλογικότητα μπορεί να αφορίζει, να διαγράφει, να διώχνει τα μέλη της. Το πρόβλημα με την Εκκλησία είναι ότι παραμένει ΝΠΔΔ.
Η Ιεραρχία ξέρει ότι ο αφορισμός είναι σαν το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρησιμεύει μόνο όσο δεν χρησιμοποιείται.
Η Επανάσταση του 1821 και η δημιουργία του ελληνικού κράτους ήταν ένα παγκόσμιας σημασίας ιστορικό γεγονός, που όπως όλα είχε αντιφάσεις.
Η πιο γλυκερή τακτική της στασιμότητας είναι ο λυρισμός: τα πουλάκια που κελαηδούν, η φύση που οργιάζει, οι κορμοράνοι του Βοτανικού που χάνονται, «η κιμωλία και ο πίνακας… [οι οποίοι] ακόμη κι αν –ή επειδή– είναι κακής ποιότητας και λερώνουν» είναι απαραίτητα συστατικά της Παιδείας, ενώ «προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν, τείνοντας τελικά να την καταργήσουν».
Με τις συνδικαλιστικές τους πρακτικές διδάσκουν το ήθος του κακού πολίτη, εκείνου που δεν σέβεται ούτε τους νόμους. Προάγουν την αντίληψη της ισοπέδωσης, και μάλιστα χωρίς λόγο.
Μια θετική διάταξη που αποκεντρώνει το κεντρικό κράτος γίνεται «ιδιωτικοποίηση», «φτου κακά νεοφιλελευθερισμός», και μάλιστα από μια παράταξη που ιστορικώς ήταν πάντα υπέρ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Ποίων τα «μορφωτικά δικαιώματα» παραβιάζονται; Εκείνων που –λόγω ιού– δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο; Ή των καθηγητών που διαδήλωναν;
Η κυβέρνηση ορθώς ζητεί να μένουμε σπίτι, αλλά επίσης μας υποχρεώνει να το πληρώνουμε ακριβά. Οχι σε όρους ελευθερίας, αλλά σε όρους χρέωσης των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών.
Αν έχεις την επικοινωνιακή υπεροχή του «ηθικού πλεονεκτήματος» μπορείς να ορίσεις πού τελειώνει το χιούμορ και πού αρχίζει ο σεξισμός.
