Στην εποχή της τηλεργασίας ο διαχωρισμός πρώτης και δεύτερης κατοικίας είναι χωρίς νόημα· ήδη πολλοί μοιράζουν το έτος τους ανάμεσα σε δύο, ασχέτως αν φορολογικώς εμφανίζεται ως κύρια η μία.
Το «112» δεν χρησιμοποιείται μόνο για να καλέσει κάποιους να φύγουν, μπορεί κάλλιστα να τους προτρέψει να μείνουν.
Ο συντελεστής επιβάρυνσης από φόρους και εισφορές για εισοδήματα 60.000-100.000 ευρώ από εργασία φτάνει το 67%!
Υπάρχουν πολλοί Κολοκοτρωναίοι στα καφενεία (τηλεοπτικά και πραγματικά) έτοιμοι να ξεσπαθώσουν για μια ίντσα ΑΟΖ.
Κάθε τραγωδία είναι η συνισταμένη των μικρών πραγμάτων για τα οποία αδιαφορούμε όταν εξελίσσονται.
Η βλακεία είναι διάχυτη στον κόσμο, και η ποινικοποίησή της δεν βοηθάει. Η δε επιλεκτική δίωξή της ενισχύει τις θεωρίες συνωμοσίας.
Ετσι γίνεται τώρα και με την πρόταση της Επιτροπής Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία: ακόμη δεν την είδαν, «νεοφιλελεύθερη» την είπαν.
Η «πειθώ» του προηγούμενου διαστήματος δεν είχε μόνο διαφημιστικά σποτ. Είχε και πρόστιμα.
Κατά κανόνα ένας ανασχηματισμός είναι σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας.
Επιχειρήσεις κλείνουν και θα κλείνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτός είναι ο σκληρός κανόνας του καπιταλισμού. Σε κάποιες χώρες, όμως, δεν κλείνουν μόνο κάποιες, αλλά ανοίγουν κι άλλες.
Υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν στον καπιταλισμό. Αλλά ο αγώνας συνεχίζεται και το σημαντικότερο: μόνο σε αυτό το σύστημα επιτρέπεται.
Στην σοβιετικού τύπου παιδεία το ελληνικό κράτος προσποιείται ότι εποπτεύει την εκπαίδευση (ενώ επί της ουσίας ασκεί ασφυκτικό έλεγχο σε κάθε τομέα) και οι μαθητές προσποιούνται ότι μαθαίνουν.
Τα προηγούμενα χρόνια τα μεγάλα αστικά κέντρα έμοιαζαν με την Καλκούτα από τις πολύχρωμες και τεράστιες φωτεινές ταμπέλες που καραδοκούσαν σε κάθε γωνιά του δρόμου.
Αντί να εγκλωβιζόμαστε σε σχήματα «προαιώνιων εχθρών και φίλων» πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε κι εμείς μόνιμα συμφέροντα.
Αυτός ο Τούρκος, Τούρκους θα μάς κάνει;
Μπορεί οι οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές -μπορεί να μην είναι καν οι περισσότεροι- αλλά αρκεί και μια μειοψηφία για να υπάρχει ρατσιστικό φαινόμενο στην χώρα.
Αφού «έχουμε μόνο μία διαφορά με την Τουρκία την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας» πώς γίνεται, λοιπόν, να επιχειρούν γεωτρήσεις οι Τούρκοι «εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας»;
Ισχνή η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αλλά είναι η μόνη που έχουμε.
Ο εκφοβισμός διά της ταλαιπωρίας με μια προσφυγή στην Δικαιοσύνη, λειτουργεί ως φόβητρο για όσους θέλουν να αποκαλύψουν την διαφθορά.
Πόσο σημαντικός είναι τελικώς για τον ΣΥΡΙΖΑ ο τέως αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, ώστε ο κ. Τσίπρας να τον βάζει στο ίδιο ζύγι με την αναγκαία συναίνεση για την τουρκική απειλή;
