Ούτε ψύλλος στον κόρφο της κυβέρνησης, αν υπάρξει κρούσμα υπερμετάδοσης στα πολυπληθή σχολικά τμήματα…
«Εχουμε δεχθεί τόσο πολύ τους τηλεοπτικούς ορισμούς της αλήθειας, της γνώσης και της πραγματικότητας που το άσχετο μοιάζει σημαντικό και το ασυνάρτητο αυτονόητο».
Με την αμέλεια των εισαγγελέων να ελέγξουν το βάσιμο κάθε κατηγορητηρίου και την αβελτηρία του συστήματος να αποδώσει δικαιοσύνη σε εύλογο χρόνο, κάθε κατεργάρης έχει ένα ισχυρό σύμμαχο για να καλύπτει τις ανομίες του, την λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Η κυβέρνηση αυτοαιχμαλωτίστηκε στην ακροδεξιά συνωμοσιολογία περί ΜΚΟ που διακινεί ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κ. Κώστας Μουτζούρης.
Οι ετήσιες καταλήψεις αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο του ’73, με τον ίδιο τρόπο που οι φονιάδες της «17 Νοέμβρη» αμαύρωναν τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Η αίσθηση όλων είναι ότι η κυβέρνηση αρχικώς τα πήγε καλά, αλλά η διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας δείχνει αλυσιτελής.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;
Πρέπει να αναρωτηθούμε τι σόι «επιτελικό κράτος» χτίζει η κυβέρνηση όταν ασχολείται, έστω διά αντιπροσώπου, με την παραγωγή και διανομή 1,5 εκατ. μασκών.
Ο «ζωηρός δημόσιος διάλογος» δυστυχώς περιλαμβάνει και συκοφαντίες. Αυτές πρέπει να εκδικάζονται, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος θεραπείας τους.
Η υποπερίπτωση της υποπεριπτώσεως, της περίπτωσης, της παραγράφου, του άρθρου και τρέχα γύρευε.
Εκείνοι που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους και ξόδεψαν τα (τελευταία τους, ίσως) 2.000 δολάρια για να διασχίσουν το Αιγαίο, δεν το έκαναν για να μείνουν στην Ελλάδα.
Κατά τη διάρκεια της χούντας, το παράπονο των δικών μας αντιστασιακών, αλλά και του ελληνικού λαού εν γένει, ήταν ότι οι ξένες δημοκρατικές κυβερνήσεις έβαζαν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το δίκιο των ανθρώπων…
Το «ρεύμα της αμφισβήτησης» (των πάντων και ειδικώς της πολιτικής) απλώθηκε την περασμένη δεκαετία σαν γλίτσα και βρήκε νέα προβλήματα για να εκφραστεί ως δήθεν λύση.
Η φετινή ανάπαυλα της ΔΕΘ αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον υπαρξιακό αναστοχασμό της.
Το να λέει κάποιος ότι «Η Ευρώπη, έτσι ή αλλιώς» είναι σαν να λέει ότι «το σύμπαν συνωμοτεί για κάποιον σκοπό».
«Η υπουργός Πολιτισμού αποκάλεσε με θράσος τους ανάπηρους και εμποδιζόμενους συμπολίτες μας “ανθρώπους με προβλήματα”….»
The Greek political class kept the wheel steadily pointing West, even after the change of government of 1967, which was the most anti-Western period in our history.
Είναι εντυπωσιακό ότι ένα κόμμα που γεννήθηκε πριν από 46 χρόνια και έχει τιμωρηθεί από τους εκλογείς τέσσερις φορές μέσα σε μία δεκαετία, γίνεται βασικό θέμα συζήτησης σε ένα κατεξοχήν νεανικό μέσο όπως είναι το Twitter.
Δεν υπάρχουν στο τζόκερ μαγικοί αριθμοί, ούτε στη ζωή μαγικές λύσεις. Δεν υπάρχει καν μαγικός κανόνας πώς θα πρέπει να λειτουργούν όλα τα ΑΕΙ, όλα τα δημοτικά σχολεία, όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια, ασχέτως αν τον ανακαλύπτουν κάθε χρόνο στο Μαρούσι.
«Ολοκληρωμένα συστήματα προστασίας» δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στις ΗΠΑ που τυπώνουν στα προϊόντα οδηγίες πώς ανοίγουμε τη σοκολάτα χωρίς να κοπούμε από το περιτύλιγμα.
