Το σκληρό ταξικό ζήτημα σε ό,τι αφορά τα βιβλία στην Ελλάδα είναι η έλλειψη δημόσιων δανειστικών βιβλιοθηκών.
Με βάση ποιο Σύνταγμα απαιτεί ο κ. Βαρουφάκης να ασκήσει το «συνταγματικό του δικαίωμα (…) να κάνουμε πορεία»;
Εκ των πραγμάτων λοιπόν η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη στον τοίχο των Εντατικών, και το μόνο που μπορεί να απαντήσει ο κ. Μητσοτάκης είναι το Αισώπειο: ου συ με λοιδορείς αλλ’ η πανδημία.
Πλέον είδηση δεν είναι αν φοιτητές προπηλακίσουν έναν καθηγητή. Είδηση είναι αν ένας καθηγητής προπηλακίσει έναν φοιτητή…
Πως η Ελλάδα συνέχισε να είναι η χώρα των «αδιόριστων εκπαιδευτικών» και των ανέργων που περιμένουν τους τρεις μήνες του καλοκαιριού για να βγάλουν μερικά μεροκάματα στον τουρισμό.
Καθείς μπορεί πλέον να ψεκάζει το κοινό με ψευδογεγονότα και αν ερωτηθεί τα βασικά «ποιος; πότε; κ.λπ.» μπορεί απλώς να πει «μη με πιέζετε, υπάρχουν προσωπικά δεδομένα».
Ποιος θα αναλάβει να σχεδιάσει «την αναβάθμιση των μέτρων ασφάλειας των πανεπιστημίων» και την «περαιτέρω εξειδίκευσή τους αναφορικά με τη μορφή και τον τρόπο εφαρμογής τους»;
Η εξωτερική πολιτική, όλων των κρατών (και πολύ περισσότερο των μεγάλων) χαράσσεται στον μακρύ χρόνο και οι αλλαγές των κυβερνήσεων την επηρεάζουν, αλλά μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις δημιουργούν στροφές 180 μοιρών.
Η δικαστική περιπέτεια του δημοσιογράφου κ. Στρατή Μπαλάσκα διότι αποκάλεσε έναν γυμνασιάρχη «νεοναζί», παρόλο που ο μηνυτής του δήλωνε «θιασώτης της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας».
Μια κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει μόνο τα διλήμματα των λοιμωξιολόγων, τα οποία πολλάκις καταλήγουν σε ψηφοφορία στην αρμόδια εθνική επιτροπή.
Tο Κολέγιο των Εκλεκτόρων φτιάχτηκε ακριβώς για να μη γίνει πρόεδρος κάποιος σαν τον Τραμπ.
Για πρώτη φορά Πρόεδρος που βρίσκεται σε θέση, την οποία οι Αμερικανοί θεωρούν ιερή, αμφισβήτησε την εκλογική διαδικασία.
Γιατί πέρασαν στα ψιλά τα «συνθήματα, φθορές και μια συμβολική εκκένωση των πρυτανικών γραφείων καθώς μέρος του εξοπλισμού του βρέθηκε στον διάδρομο της σχολής».
Οι δηλώσεις της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς το σύμπτωμα ενός ιδεολογικού καρκινώματος, που βαφτίστηκε «Αριστερό» και ήθελε την ελληνική κοινωνία να χειροκροτεί εκείνους που έχτιζαν καθηγητές στα γραφεία τους.
or a religious politician, being “something akin to a caliph” (a leader and protector of the world’s Muslims) is a more desirable position than “something akin to a sultan.”
Τι δουλειά είχε ένα ναρκοθηρευτικό σκάφος έξω από τον Πειραιά;
Το μέτωπο των αρνητών της πανδημίας, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, έχει κοινά χαρακτηριστικά, αλλά και πολλές διαφορές που πηγάζουν από διαφορετικές μεταφυσικές παραδόσεις.
Οι κυβερνήσεις πέφτουν, μα οι φοιτητικές εστίες μένουν στο ίδιο χάλι.
Κυριακές, εκλογές και σχόλη να’ ταν η ζωή τους όλη…
Για έναν θρησκευόμενο πολιτικό, το «κάτι σαν χαλίφης» (ηγέτης και προστάτης όλων των μουσουλμάνων της Γης) είναι πιο επίζηλη θέση από το «κάτι σαν σουλτάνος».
