Κάποιος από το επιτελείο ή και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης να ξέρει ότι: α) ουδέν κρυπτόν πλέον από τα κινητά, β) όταν κάνεις θέμα το τραπέζωμα των δέκα, θα γίνει πολλαπλάσιο θέμα η σύναξη των (τουλάχιστον) τριάντα.
«Ξέρει» ο ιός; «Φροντίζει» να «κάνει καλά» κάποιες λειτουργίες; «Γνωρίζει» να προσαρμόζεται;
Ενώ ήμασταν πολύ απασχολημένοι με την ελληνοπρεπή τυπολογία της γλώσσας, έσκασε στον δημόσιο διάλογο ο λυρισμός, και τώρα δεν έχουμε ούτε ελληνικές, ούτε τούρκικες λέξεις, ούτε αγγλικούς όρους για να συνεννοηθούμε.
Η αλήθεια είναι ότι οι επίσημοι δείκτες παραβατικότητας εντός των ΑΕΙ είναι χαμηλοί. Ακόμη χαμηλότεροι είναι για σεξουαλικές παρενοχλήσεις.
Πρωτίστως το Κέντρο είναι ο θρίαμβος της κοινής λογικής κι εκεί βρίσκεται το βατερλώ του ΚΙΝΑΛ.
Κάποιοι θεώρησαν ότι είναι ιεροσυλία να μπαίνουν στην ίδια πρόταση τα ονόματα Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Τσίπρας.
Αριστερά της Αριστεράς είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «Αυτόνομοι», οι οποίοι πλέον έχουν κοινά χαρακτηριστικά με την συνωμοσιολογική και άκρα Δεξιά.
Ένα ακαδημαϊκό όργανο, που σαράντα χρόνια τώρα δεν βρήκε τον τρόπο να σηκώσει το τηλέφωνο για να πει «αστυνομία εκεί; Έχουν μπει στο πανεπιστήμιο κάτι τύποι που τα κάνουν γης Μαδιάμ! Ελάτε γρήγορα…», θα βρει τη μέθοδο ώστε να αστυνομεύει επαρκώς τα ΑΕΙ;
Η ρήτρα μυστικότητας εξυπηρετεί ίσως τους σκοπούς της εταιρείας, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Ενωση.
«Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων (βίας και ανομίας θα έπρεπε) να υλοποιηθεί από υπηρεσίες που θα επιλέξει η ίδια η διοίκηση των ΑΕΙ». Αλλά αυτό κάναμε 40 χρόνια…
Τα ελληνόπουλα που πάνε στο εξωτερικό δεν μεγαλουργούν μόνον επιστημονικώς, τα καταφέρνουν μια χαρά και συνδικαλιστικώς.
Αποκτήσαμε ένα πολιτικό σύστημα αλληλομηνυόμενων. Πολιτικοί κάνουν αγωγές κατά δημοσιογράφων, δημοσιογράφοι κατά πολιτικών και πάει λέγοντας.
Η πολιτική δεν χαράσσεται με γνώμονα μόνο το επιθυμητό. Συγκροτείται με βάση την αποτίμηση της πραγματικής κατάστασης και λαμβάνοντας υπόψη το αφανές κόστος της απραξίας.
Και οι αγανακτισμένοι του Καπιτωλίου κατά των ίδιων πολιτικών αγωνίζονται, ασχέτως αν δεν το λένε με τις ίδιες, αριστερής κοπής, λέξεις.
Σε ποιο σημείο οι κυβερνήσεις θα πουν «αποστολή εξετελέσθη», ώστε να ακυρωθούν τα μέτρα; Ή, έστω, σε ποιο σημείο θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και θα περάσουμε στο μοντέλο της άτακτης όσο και φριχτής ανοσίας της αγέλης;
Θεωρητικώς, οι πρυτάνεις έχουν δίκιο: και η ασφάλεια των ΑΕΙ έπρεπε να είναι στη δικαιοδοσία τους. Πρακτικώς, όμως, όλοι ξέρουμε τι θα γίνει.
The ineffectiveness of the models that have been tried in the past (university asylum law, security, “philotimo” and so on) and which have failed us.
Ισχύει ότι «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται για όλους» ή ισχύει ότι «ο νόμος δεν αποτελεί θέσφατο και κρίσιμο στοιχείο είναι η κοινωνική νομιμοποίηση»;
It is as though there were a ban on naming someone who did something bad but also on mentioning who did something good.
Τον 18ο αιώνα, τα social media της Γαλλίας ήταν το κουτσομπολιό από στόμα σε στόμα. Η υιοθέτηση των fake news έχει να κάνει με τις κοινωνικές αντιλήψεις.
