Η αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προσεγγίζεται με άλλο τύπο ανάλυσης πέραν της πολιτικής.

Το πρώτο ερώτημα δεν είναι αν η πλούσια βουλευτική αποζημίωση δεν φτάνει για τις ανάγκες των εκπροσώπων του έθνους και γι’ αυτό πρέπει να κάνουν και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα…

Δεν προσπαθήσαμε απλώς «να εξομοιωθώμεν με τους λοιπούς συναδέλφους μας Ευρωπαίους», όπως γράφει η ιστορική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Εθνους, αλλά με τους καλύτερους από αυτούς.

Οσοι έπεσαν από τα σύννεφα με τη συμπεριφορά του κ. Λουράντου και των άλλων συνδικαλιστών φαρμακοποιών, που ζητούν μισό ευρώ για να περάσουν τον ΑΜΚΑ στον υπολογιστή τους ή 15 ευρώ για να κάνουν το τεστ στους πελάτες τους, μάλλον ζουν σε άλλη χώρα.

Τι κακό υπάρχει στην απόφαση της κυβέρνησης πρόκειται να δώσει τη δυνατότητα της έκδοσης συνταξιοδοτικών αποφάσεων σε «πιστοποιημένους δικηγόρους και λογιστές»;

Ένα παιδί έχασε τη ζωή του όχι λόγω κάποιας συνωμοσίας, ούτε εξαιτίας της μοίρας, αλλά διότι –όπως γίνεται πάντα στην Ελλάδα– οι νόμοι καταργούνται στον δρόμο.

Τον καιρό της πανδημίας, το «δεν έγινε καλή διαπραγμάτευση» μεταμορφώθηκε σε «δεν υπάρχει σχέδιο».

Αφού συμφωνήσουμε ότι «η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας», πρέπει να αναρωτηθούμε: έχει μήπως η αντιπολίτευση;

Είναι ρητορεία μίσους «το να πούμε “Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι” ή “Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι”»;

Είναι πολλά τα γινάτια που έχει ο «χώρος», ένα μόρφωμα που επεκτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και αριστερότερα.

Η κυβέρνηση μιλάει για προληπτικά μέτρα ώστε να μη διαδίδεται, έστω διά των συγκεντρώσεων σε εξωτερικούς χώρους, ο ιός, η αντιπολίτευση προτείνει μέτρα θεραπείας μετά τη διάδοση του ιού.

«Με εντολή Μητσοτάκη η αστυνομία τώρα αναλαμβάνει και την παιδική προστασία»;

Καλώς η κακώς, ο συλληφθείς και αδίκως δαρθείς πολίτης της Νέας Σμύρνης έγινε πρόσωπο δημοσίου ενδιαφέροντος. Το ίδιο και ο τραμπούκος με στολή που τον έδειρε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προκαλεί τα επεισόδια. Απλώς ότι λειτουργεί ως δεξαμενή χρήσιμων ηλιθίων, των τραμπούκων.

Αν ο κατηγορούμενος θεωρείται δεξιός, τότε προέχει η «κάθαρση». Αν ανήκει στο «οικογενειακό άλμπουμ της Αριστεράς», τότε προέχουν τα «προσωπικά δεδομένα».

Αν «η αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη (…) δεν έτυχε, είναι επιλογή της κυβέρνησης και προσωπικά του κ Μητσοτάκη», τότε οι τραμπούκοι με στολή που έδειραν έναν πολίτη στη Νέα Σμύρνη είναι αθώοι.

Οι αριθμοί, όπως και κάθε άλλο πραγματολογικό στοιχείο, δεν έχουν καμία τύχη στην εποχή της πολιτικής ορθότητας.

Στην Ελλάδα έχουμε ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, εκτεταμένη, άναρχη και αναποτελεσματική δευτεροβάθμια και επιβαρυμένη τριτοβάθμια.

Στην Αριστερά, σε αντίθεση με τη Δεξιά, δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα ζητήματα της βίας, της τρομοκρατίας ή της κατ’ ευφημισμόν «ένοπλης πάλης».

Tα συμφέροντα του τόπου», που έστω αντισυνταγματικώς οφείλει να υπηρετήσει η κ. Σακελλαροπούλου, δεν τα ορίζει ο κ. Νίκος Μπίστης, ούτε η Πρόεδρος, ούτε καν η Ιστορία.