Τα παραπολιτικά συμπεράσματα από δύο δικτυακούς τόπους. Αποκλειστικό: Γιατί στο site του κ. Σημίτη δεν υπάρχει link για το site του κ. Παπανδρέου;
Στον 21ο αιώνα, οι πόλεμοι γίνονται αλλιώς. Μπορεί ακόμη να παρατάσσονται στρατοί, αλλά πολλές φορές η έκβασή τους κρίνεται από «ασύμμετρες επιχειρήσεις».
Με κάθε γύρισμα του έτσι κι αλλιώς επιταχυνόμενου πολιτικού κύκλου θα αναπτύσσονται όλο και ισχυρότερες φυγόκεντρες δυνάμεις και το πολιτικό σύστημα θα βυθίζεται σπειροειδώς βαθύτερα στο λαϊκισμό και τις κοινωνικές εντάσεις.
Βρίθει παραλογισμών η ελληνική νομοθεσία, ώστε αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει κάποιος που πραγματικά βουλεύεται στην Πλατεία Συντάγματος.
Η αξιολόγηση του έργου που παράγει κάθε δημόσια υπηρεσία θεωρείται, στην καλύτερη περίπτωση, ως «Κερκόπορτα» του νεοφιλελευθερισμού και στη χειρότερη ως γεννήτρια άγχους των δημοσίων υπαλλήλων.
Το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» απέδειξε ακόμη μια φορά ότι εκείνοι που φωνασκούν περισσότερο για την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος είναι οι πλέον ανίκανοι για να την προστατεύσουν.
Σημαντικότερο από το «σου ΄πα μου ΄πες» το βράδυ των Ιμίων είναι τα συμπεράσματα που εξάγουμε από αυτή την κρίση (και πολιτικά και στρατιωτικά)…
Εκτός της εξιστόρησης κάποιων ιστορικών γεγονότων στα οποία πρωταγωνίστησε ο τέως πρωθυπουργός, στο βιβλίο του υπάρχουν σημαντικά στοιχεία τα οποία, επειδή δεν εμπεριέχουν τόσο γαργαλιστικές λεπτομέρειες, κινδυνεύουν να μείνουν εκτός δημόσιου διαλόγου.
Το βιβλίο του κ. Σημίτη «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004» είναι σαν τον ίδιο. Αυστηρό, ιεραρχημένο, προσεκτικό.
Τη δεκαετία του 1950 στις ΗΠΑ κατέπεσε με δικαστικές αποφάσεις το Απαρτχάιντ στη δημόσια εκπαίδευση. Κάποιοι, στην Ελλάδα του 2005, προσπαθούν να το αναστήσουν.
Η επόμενη αναθεώρηση πρέπει να είναι ιστορική. Πρέπει να αποκτήσουμε ένα Σύνταγμα αρχών και όχι λεπτομερειών, όπως αυτό που έχουμε σήμερα…
Πέρα από τη δόση της δεκάλεπτης δημοσιότητας που χρειάζονται όλο και πιο τακτικά οι πολιτικοί με τις απαγορεύσεις κρύβουν τις ανεπάρκειες τους ή τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού.
Ολόκληρη η συζήτηση για την επιρροή των ΜΜΕ καταλήγει σε ένα βαθύ ανορθολογισμό. Κι αυτό, γιατί η συζήτηση γίνεται πλέον επί του φανταστικού με αόρατες «εξουσίες» της μελάνης ή των ραδιοκυμάτων.
Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν…
Μπορεί η επικοινωνία να οργανώνεται με βάση την προστασία των παιδιών, έργο το οποίο οφείλουν να κάνουν οι γονείς; Μπορεί να ασκείται λογοκρισία (ακόμη και στα ραδιοκύματα) με βάση τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή της προσβολής κάποιων;
Οι διαδηλώσεις και δη οι ολιγάριθμες σπανίως αποτρέπουν επισκέψεις ξένων ηγετών, κι αυτό γιατί αποτελούν σχεδόν τυπική διαδικασία…
Η δυσλειτουργία της Αρχής – παρά το γεγονός ότι πλήττει υψηλότερα αγαθά της Δημοκρατίας, όπως είναι η ελευθερία της ενημέρωσης- δεν είναι λόγος κατάργησής της. Απλώς, πρέπει να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί με τις αρμοδιότητές της.
Από τη φύση της, η τηλεόραση είναι «κρεατομηχανή». Αλέθει διά των εντυπώσεων τα πάντα.
Η μόνη συζήτηση που μπορεί να έχει νόημα είναι αν μια παρέμβαση στο Περιβάλλον αποδειχθεί μακροπρόθεσμα «αποδοτική» ή «καταστροφική» για τον άνθρωπο.
Η επιρροή των ΜΜΕ, που καταχρηστικά βαφτίζεται «εξουσία», είναι όση είχαν και οι χήνες στο καπιτώλιο της Αρχαίας Ρώμης. Όταν ακούγονται σώζουν (ή και καταστρέφουν) αυτοκρατορίες. Αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνον που ακούει, όχι με τα συμπαθή πτηνά που κρώζουν..
