Κανείς δεν γνωρίζει αν το κεφαλαιοποιητικό σύστημα είναι καλό για τη χώρα. Έτσι κι αλλιώς, δεν συζητήθηκε ποτέ. Απλώς υβρίζεται.

Η ΕΣΥΕ πρέπει να γίνει ανεξάρτητη αρχή, έτσι ώστε να απεγκλωβιστούμε από την αντιπαραγωγική συζήτηση περί «μαγειρέματος των στοιχείων» και να μπούμε στα ουσιαστικά ζητήματα.

Κακά τα ψέματα! Η διαφθορά στον δημόσιο τομέα είναι ένα μέρος της σπατάλης. Το μεγαλύτερο γίνεται με νόμιμους τρόπους: επιτροπές, επιτροπούλες, σύμβουλοι, παρασύμβουλοι, διόγκωση των εξόδων δια των προσλήψεων κ.λ.π.

Για την Ευρώπη, η Τουρκία είναι μια χρυσή ευκαιρία να ξεκαθαρίσει τα του οίκου της. Να σκεφτεί τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. Ο δρόμος δεν είναι μακρύς μόνο για την Τουρκία. Είναι και για την Ευρώπη.

Πρέπει να ξαναδούμε την αγορά εργασίας από την αρχή. Η εμμονή σε δόγματα που είναι νεκρά γράμματα δεν βοηθάει καν τους εργαζομένους.

Η ακροδεξιά παραμένει συνεπής με τον εαυτό της. Η Αριστερά όμως είχε στον πυρήνα της τον διεθνισμό. Τώρα την βλέπουμε να επιστρέφει στην ασφάλεια του κράτους-έθνους, ως μόνη απάντηση στην παγκοσμιοποίηση.

Οι σχέσεις οικονομίας και πολιτικής θα διαπιστώσουμε ότι εξελίσσονται διαρκώς σε μια σειρά από… «παρακάλια».

Ο χώρος των προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων είναι προνομιακός για τη διαφθορά. Και αυτό γιατί ο έλεγχος είναι από ελλιπής έως ανύπαρκτος.

Το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό το ελληνικού κράτους είναι ποια νυχτερινά κέντρα πουλάνε ποτά-μπόμπα στην Παραλιακή.

Γιατί κόπτονται διάφοροι περί του «δημοσίου χαρακτήρα», των υπηρεσιών.

Tο πρόβλημα της διαφθοράς δεν είναι κομματικό, είναι υπερκομματικό. Δεν είναι αμιγώς πολιτικό, είναι κοινωνικό. Δεν έχει χρώματα, έχει να κάνει με την εξουσία. Όποια εξουσία, σε όποιο σκαλί του Δημοσίου κι αν ασκείται.

Η «εθνικογονιδιακή προσέγγιση» των επιτυχιών δεν διδάσκει την αλήθεια στους νέους. Τα παιδιά της Εθνικής μας δούλεψαν, ίδρωσαν, προσπάθησαν, οργανώθηκαν, έκαναν λάθη και τα διόρθωσαν, επέμειναν κι έφτασαν στην κορυφή.

Μεγαλύτερο και από τη χρηματοδότηση πρόβλημα της Παιδείας είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις εκείνων που τη διαφεντεύουν.

Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι ένας μεγάλος και πλούσιος οργανισμός. Πρέπει να έχει τις δικές της ιερατικές σχολές. Ας τις κάνει. Πρέπει όμως, να ανήκουν στην Εκκλησία, να τις διαχειρίζεται η Εκκλησία, να χρηματοδοτούνται από την Εκκλησία.

Δύο μόνο πολιτικοί προέβαλαν άμεσους εθνικούς κινδύνους ως αντεπιχείρημα για την ιδιωτικοποίηση της «Ολυμπιακής». Πρώτος ήταν ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης και δεύτερος ο κ. Αλέκος Αλαβάνος.

Η πολιτική έχει ως θεμέλιο τη σκέψη και ως όχημα τη συγκρότηση ολοκληρωμένης πρότασης. Αυτά απαιτούν πολύ πιο σύνθετη κι επίπονη εργασία απ’ ό,τι μια καλή εμφάνιση στο γυαλί.

Μπορεί να έφυγαν τα «ιερά τέρατα» της πολιτικής, οι ιδρυτές των μεγάλων κομμάτων, ο αρχηγισμός όμως παραμένει ανέπαφος στα κόμματα.

Ας πάρει όποιος θέλει την «Ολυμπιακή». (Aλήθεια! Οι εργαζόμενοι που βλέπουν τόσες προοπτικές για την εταιρεία τους γιατί δεν τη θέλουν;) Aρκεί να μην επιβαρύνεται ο Έλληνας φορολογούμενος. Ούτε άμεσα. Ούτε έμμεσα.

Έχει στηθεί μια ολόκληρη παραφιλολογία περί την «Ο.Α.», που εμπεριέχει λίγο συναισθηματισμό, πολλά παρελθόντα νούμερα και περισσότερες λογικές ακροβασίες.

Aν «διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της O.A. το πρώτο ερώτημα είναι: τι μας εξασφαλίζει ότι και οι επόμενοι ή οι μεθεπόμενοι δεν θα είναι κακοδιαχειριστές; H καλή τους ψυχή; H Aριστερή τους συνείδηση;