Η εθνική στρατηγική μας στα Βαλκάνια υπονομεύεται από ένα link, το οποίο οδηγούσε σε ένα άλλο link και το οποίο με τη σειρά του οδηγούσε σε ένα άλλο link κ.ο.κ. Άτιμο Internet!
Η ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια οι τράπεζες δεν έχουν τα δωρεάν πλεονάσματα να διαχειριστούν και κάποιος πρέπει να πληρώσει όχι μόνο τα προνόμια των τραπεζοϋπαλλήλων αλλά και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους. Το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος», αλλά και «πόσα».
Στο επίκεντρο της αριστερής ιδεολογίας είναι η υπεράσπιση των κοινόκτητων, των δημόσιων χώρων. Όχι μόνον η υπεράσπισή τους αλλά και η διεύρυνσή τους. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε αφήσει βορά όλα τα δημόσια αγαθά στα μικρά και μεσαία συμφέροντα της χώρας.
Προέρχονται οι Αρχαίοι Έλληνες από το Σείριο; Ανακάλυψαν την ατομική βόμβα πριν από 2.000 χρόνια και δεν το ξέραμε; Όλα αυτά τα τερπνά αποτελούν μια νέα κι επικίνδυνη μυθολογία στη χώρα…
Υπάρχουν λάθη και παραλείψεις κατά την εφαρμογή του προγράμματος των μεταρρυθμίσεων. Φυσικό είναι. Μόνο που αυτά δεν πρέπει να υπονομεύσουν το πρόγραμμα. Δεν πρέπει να συκοφαντήσουν τις δομικές αλλαγές.
Τα τελευταία χρόνια και με αφορμή τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έδωσε εξετάσεις και δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς.
Τα υπερκαταστήματα έχουν τόσο μεγάλο λειτουργικό κόστος που δεν συμφέρει στους επιχειρηματίες να τα κρατούν ανοιχτά τις ώρες χαμηλής κίνησης. Το απελευθερωμένο ωράριο βοηθά τους μικρούς επιχειρηματίες, τουλάχιστον εκείνους που έχουν ευελιξία και είναι αποφασισμένοι να δουλέψουν.
Σήμερα 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας των 2 δολαρίων ημερησίως. Ζουν, δηλαδή, με λιγότερα λεφτά απ’ όσα επιδοτεί κάθε γελάδι η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τι καλύτερο, λοιπόν, να αναλάβει την προεδρία μιας Επιτροπής Σοφών για το μέλλον της χώρας ο κ. Αρσένης; Αν κρίνουμε από τις γκάφες του, πρέπει να είναι ο σοφότερος όλων.
Οι κεϊνσιανές πολιτικές είναι και πολιτικά αδιέξοδες, διότι η νέου τύπου ευημερία που προσδοκά η μεσαία τάξη δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από τις επιδοτήσεις. Αν δεν γίνουν αλλαγές για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της χαμηλής παραγωγικότητας, η κοινωνική οργή θα συσσωρεύεται.
Η αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η λύση για να μπαίνει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Να πληρώνει το κόστος των αρνητικών επιδράσεων που προκαλεί η δραστηριότητά του.
Όλοι αυτοί, οι οποίοι όχι μόνο δεν πρόκειται να αφήσουν φράγκο στα ταμεία για τις επόμενες γενιές, αλλά θέλουν να τις χρεώσουν ακόμη παραπάνω, είναι οι ίδιοι που κόπτονται περισσότερο για τα …εργασιακά δικαιώματα των επόμενων γενεών.
Ο λόγος της Αριστεράς αποδιαρθρώνεται σε μεταμοντερνικά νεφελώματα και το παιγνίδι με το «ναι» και το «όχι» στο γαλλικό δημοψήφισμα είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου ρεύματος σκέψης που πάει να γίνει κυρίαρχο στο χώρο.
Η αντιπολίτευση του κ. Παπανδρέου σε πολλές περιστάσεις δεν επιτρέπει στους χαχόλους να νιώσουν ΠΑΣΟΚοι. Δεν ανάβει τα αίματα ούτε καν τα μηχανάκια της AGB.
Πώς γίνεται να χαίρονται ταυτόχρονα για το γαλλικό «όχι» ο ακροδεξιός κ. Ζαν Μαρί Λεπέν και ο αριστερός κ. Αλέκος Αλαβάνος;
Ο «αρχιτέκτων» της πλέον βραχύβιας Συνταγματικής Αναθεώρησης στην παγκόσμια ιστορία δεν είναι κρατικιστής, όπως τον θέλουν οι «κύκλοι του ΠΑΣΟΚ». Είναι νεολαϊκιστής. Θα εμφανιζόταν ως φιλελεύθερος, αν ο αρχηγός του κινούνταν σε τροχιά κρατισμού.
Μήπως μπορούν οι αριστεροί ταγοί να μας διευκρινίσουν τι ποσοστό από το 55% του «όχι» είναι αριστερή ψήφος και σε τι ποσοστό φτάνει η ακροδεξιά, ξενοφοβική, ρατσιστική κ.λπ.;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση από ‘δώ και πέρα πρέπει να βρει όραμα. Όχι το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» που εννοεί η Αριστερά, αλλά κάτι ουσιαστικό…
Όσο «πλαταίνει και βαθαίνει η Δημοκρατία», τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται. Και όσο αυξάνει η πολυπλοκότητά της τόσο πιο ευάλωτη είναι στους κάθε είδους απλοποιητικούς λαϊκισμούς
Την περασμένη δεκαετία άνοιξαν πολλές και έγιναν σφοδρές συζητήσεις για πλείστα όσα θέματα. Τώρα επικρατεί νηνεμία μετά την καταιγίδα. Ούτε ένας καβγάς της προκοπής δεν στήθηκε με αφορμή την «Eurovision».
