Εργαζόμενοι κι εργοδότες (ακόμη κι αν αυτοί είναι διοικητές των ΔΕΚΟ) είναι μεγάλα παιδιά και μπορούν να τα βρουν μόνοι τους χωρίς την παρέμβαση του κράτους πατερούλη.

Η διαφθορά θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά, γιατί πληρώνει καλύτερα. Μία μόνο λύση υπάρχει. Να μειώσουμε τις ευκαιρίες για διαφθορά. Να αποκρατικοποιήσουμε, όσο το δυνατόν ταχύτερα, όσα περισσότερα μπορούμε.

Με ποια λογική πρέπει να εμπιστευθούμε μια κυβέρνηση, μια δράκα φανατικών που ξεκίνησε έναν πόλεμο ψευδόμενη στους πολίτες και στους συμμάχους της;

Φιλελεύθερη Δημοκρατία δεν σημαίνει απουσία κράτους ελεγκτή. Σημαίνει απουσία κράτους, που το παίζει επιχειρηματίας.

Οι βουλευτές δεν μπορούν και δεν πρέπει να συνδιοικούν τράπεζες ή επιχειρήσεις κοινής ωφελείας. Οι εθνικοί ή κοινωνικοί στόχοι πρέπει να εξυπηρετούνται αποκλειστικά από τον προϋπολογισμό.

Η πολιτική δεν έχει επιχειρηματικές προτεραιότητες και καλά κάνει. Άλλη είναι η δουλειά της και γι’ αυτό θα πρέπει να της ξεφορτώσουμε τις επιχειρήσεις, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να κουμαντάρει.

Η συζήτηση περί διαπλοκής κρατά περί τα 15 χρόνια τώρα και ακόμη δεν έχει φτιαχτεί ένας κώδικας ηθικής, ο οποίος να ορίζει ρητά πού τελειώνει η ανθρώπινη ή η επαγγελματική επαφή ενός επιχειρηματία με έναν πολιτικό και πού αρχίζει η ανάρμοστη.

Δεν είναι θέμα τυπικής δημοκρατικής τάξης, ή «πολιτικής ορθότητας» να ανήκουν τα του «Καίσαρα στον Καίσαρα». Είναι ουσιαστικό θέμα που έχει πραγματικές επιπτώσεις στη ζωή μας.

Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στο πνευματικό έργο των ακτιβιστών είναι μια ανόητη πρακτική, αφού έρχεται σε αντίθεση με τον στόχο τους που είναι η όσο το δυνατόν ευρύτερη διασπορά του μηνύματός τους.

Το νομοσχέδιο για τα μισθολογικά των ΔΕΚΟ μπορεί να θεωρείται αναγκαίο για την επιβίωση αυτών των εταιρειών, δεν είναι όμως επ’ ουδενί φιλελεύθερο.

Είναι ευτύχημα που η πολιτική διαδικασία έχει απονευρωθεί επαρκώς από τις εντάσεις του παρελθόντος, αυτές που παρήγαγαν τους γοητευτικούς ηγέτες, αλλά και τους μεγάλους λαοπλάνους.

Ένα πολιτικό παραμύθι στις μεγάλες ευρωπαϊκές λεωφόρους…

Οτιδήποτε κι αν γίνει σ’ αυτή τη χώρα προβάλλονται μόνο οι κίνδυνοι και αποσιωπώνται οι ευκαιρίες

Ο κοινωνικός έλεγχος διά του Τύπου ή διά των οικολογικών οργανώσεων είναι ο καλύτερος προστάτης του Περιβάλλοντος.

Η κυπριακή κυβέρνηση… φλερτάρει με την απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης και την επιστροφή σε ένα καθεστώς τύπου Ζυρίχης. Εκείνο που τότε χαρακτηριζόταν καταστροφικό για την Κύπρο, όπως εξάλλου, τώρα χαρακτηρίζεται το σχέδιο Ανάν.

Παρουσίαση του βιβλίου «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός» του Κάρλο Ροσέλι…

Ο κόσμος άλλαξε, τα προβλήματα άλλαξαν και γι’ αυτό είναι επόμενο ν’ αλλάξει και ο ρόλος της ηγεσίας, διαπιστώνει ο Μίμης Ανδρουλάκης στο νέο του βιβλίο «Ζητούνται αλχημιστές».

Αποδείχθηκε διεθνώς (και στην Ελλάδα ταχύτατα) ότι σπανίζουν οι συναντήσεις του πολιτισμού με την ακριβή για την παραγωγή ιδιωτική τηλεόραση.

Οι συνδικαλιστικοί φορείς όσων ασχολούνται με την ενημέρωση πρέπει να συγκεντρώσουν και να κωδικοποιήσουν τις νομοθεσίες περί Τύπου και δημοσιότητας. Έρχεται αναθεώρηση του Συντάγματος και τουλάχιστον το σώμα των δημοσιογράφων οφείλει να είναι έτοιμο να καταθέσει προτάσεις.

Στη διαπλοκολογία υπάρχει ένα άρρητο αξίωμα: Οι πολιτικοί μας είναι μωρά, που είτε δελεάζονται από τις καραμέλες της δημοσιότητας είτε τρομάζουν από τα μονόστηλα