Το βιβλίο του κ. Σημίτη «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα 1996-2004» είναι σαν τον ίδιο. Αυστηρό, ιεραρχημένο, προσεκτικό.

Τη δεκαετία του 1950 στις ΗΠΑ κατέπεσε με δικαστικές αποφάσεις το Απαρτχάιντ στη δημόσια εκπαίδευση. Κάποιοι, στην Ελλάδα του 2005, προσπαθούν να το αναστήσουν.

Η επόμενη αναθεώρηση πρέπει να είναι ιστορική. Πρέπει να αποκτήσουμε ένα Σύνταγμα αρχών και όχι λεπτομερειών, όπως αυτό που έχουμε σήμερα…

Ολόκληρη η συζήτηση για την επιρροή των ΜΜΕ καταλήγει σε ένα βαθύ ανορθολογισμό. Κι αυτό, γιατί η συζήτηση γίνεται πλέον επί του φανταστικού με αόρατες «εξουσίες» της μελάνης ή των ραδιοκυμάτων.

Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν…

Πέρα από τη δόση της δεκάλεπτης δημοσιότητας που χρειάζονται όλο και πιο τακτικά οι πολιτικοί με τις απαγορεύσεις κρύβουν τις ανεπάρκειες τους ή τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού.

Μπορεί η επικοινωνία να οργανώνεται με βάση την προστασία των παιδιών, έργο το οποίο οφείλουν να κάνουν οι γονείς; Μπορεί να ασκείται λογοκρισία (ακόμη και στα ραδιοκύματα) με βάση τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή της προσβολής κάποιων;

Οι διαδηλώσεις και δη οι ολιγάριθμες σπανίως αποτρέπουν επισκέψεις ξένων ηγετών, κι αυτό γιατί αποτελούν σχεδόν τυπική διαδικασία…

Η δυσλειτουργία της Αρχής – παρά το γεγονός ότι πλήττει υψηλότερα αγαθά της Δημοκρατίας, όπως είναι η ελευθερία της ενημέρωσης- δεν είναι λόγος κατάργησής της. Απλώς, πρέπει να αλλάξει ρότα και να ασχοληθεί με τις αρμοδιότητές της.

Από τη φύση της, η τηλεόραση είναι «κρεατομηχανή». Αλέθει διά των εντυπώσεων τα πάντα.

Η μόνη συζήτηση που μπορεί να έχει νόημα είναι αν μια παρέμβαση στο Περιβάλλον αποδειχθεί μακροπρόθεσμα «αποδοτική» ή «καταστροφική» για τον άνθρωπο.

Η επιρροή των ΜΜΕ, που καταχρηστικά βαφτίζεται «εξουσία», είναι όση είχαν και οι χήνες στο καπιτώλιο της Αρχαίας Ρώμης. Όταν ακούγονται σώζουν (ή και καταστρέφουν) αυτοκρατορίες. Αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνον που ακούει, όχι με τα συμπαθή πτηνά που κρώζουν..

Η επίκληση της ανάγκης για λήψη επιπρόσθετων κατασταλτικών μέτρων είναι ο… φερετζές της ανεπάρκειας να διατυπωθεί εναλλακτική πρόταση στα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής.

Οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει σχέση μίσους και πάθους με την τηλεόραση. Σαν τους εξαρτημένους από τοξικές ουσίες την ελεεινολογούν και τη λατρεύουν συνάμα.

Στην Ελλάδα ξεκινάμε από μια ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων ότι, δηλαδή, πρέπει να έχουμε καλούς επιχειρηματίες, που δεν θα πιέσουν και καλούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν θα πιέζονται.

Γιατί οι πολιτικοί πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύουν ότι δεν είναι (πολιτικά μόνον) ελέφαντες.

Η «Νέα Δημοκρατία» αντί να αντεπιτεθεί με φιλελεύθερα μέτρα στον αλυσοδεμένο από τις αγωγές Τύπο, αντεπιτέθηκε με απειλές αγωγών.

Οι επιμέρους επιθυμητές κοινωνικά επιλογές που εκφράζονται μέσω της αγοράς δεν αθροίζονται πάντα σε μια επιθυμητή κοινωνική επιλογή.

Ο εμπρησμός ενός ναού φορτώνει με πολιτικό κόστος την κυβέρνηση χωρίς να φταίει και, πιθανώς, χωρίς να το γνωρίζει…

Χάρηκαν οι εγχώριοι αντιιμπεριαλιστές γιατί μια διαδικτυακή ψηφοφορία ανέδειξε τον κ. Τσόμσκι «ως το διανοούμενο με τη μεγαλύτερη επιρροή στο κοινό».