Η διαφθορά φύεται και αναπτύσσεται στα χωράφια της αδιαφάνειας. Υπήρχε πολλή αδιαφάνεια πριν από το 2004, αλλά είχαν γίνει και κάποια μισά, δειλά, χωλά βήματα για τη βελτίωση της κατάστασης. Δυστυχώς πήγαμε πίσω.

Ο πρωθυπουργός, στη συνείδηση του κόσμου, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το κόμμα και τα στελέχη του.

Ο προηγούμενος συντηρητισμός -όσο κι αν τον απεχθάνονται κάποιοι- ήταν συνεπής. Ηταν συντηρητισμός εντός κι εκτός της οικίας των οπαδών του. Ο νέος συντηρητισμός, είναι συντηρητισμός ευκαιρίας.

Η κυβερνηση παρέλαβε ένα χωράφι που ευνοούσε την ανάπτυξη των ζιζανίων της διαφθοράς και του έριξε λίπασμα. Αντί να ξεριζώσει τα ζιζάνια, ενισχύοντας τους θεσμούς ελέγχου και εξισορρόπησης των εξουσιών, άρχισε το ξερίζωμα των ελεγκτικών μηχανισμών

Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει για να ξέρει το Οικονομικών τι ποιεί το Εσωτερικών…

Eίπαμε, ότι το κράτος έχει συνέχεια, αλλά τόσο πολύ; Είναι συνέχεια μέχρι και των Οθωμανών κατακτητών;

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τα τεθωρακισμένα, απειλείται και από τη σταδιακή διάβρωσή της. Σε κάθε μηχανισμό αυτονομούνται γρανάζια του, που δεν απειλούν μεν το πολίτευμα, αλλά το χρησιμοποιούν.

Η ταύτιση του πολιτικού με τον πολίτη που έκανε ο πρωθυπουργός είναι εξίσου αυθαίρετη με την ταύτιση ηθικού και νόμιμου που έκανε ο κ. Βουλγαράκης. Για την ακρίβεια είναι το ίδιο δόγμα με άλλα λόγια.

Δεν μπορείς να αντιπολιτεύεσαι με σημαία την ηθική και να πολιτεύσεσαι μόνο με την νομιμότητα.

Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή.

H ΔΕΘ δεν έχει πλέον ούτε ρόλο «εμποροπανηγύρεως». Είναι μια έκθεση που στήνεται από το κράτος για το κράτος.

Οι πολλές «αταξίες», μπορεί να μην αποδεικνύουν νοθεία, δείχνουν όμως έλλειψη σεβασμού στον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό και μια προχειρότητα που τον απαξιώνει.

Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.

Το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε από τα 167,7 δισ. ευρώ το 2003 σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος (50% αύξηση σε τέσερα χρόνια!). Και το χειρότερο: ο χρόνος δεν έχει κλείσει ακόμη.

Για την Αριστερά, τίποτε, από τα «κακά του καπιταλισμού» δεν είναι λιγότερο κακό και τίποτε δεν είναι χειρότερο. Ολα τα άσχημα είναι εξίσου άσχημα.

H χιλιοπαιγμένη άρνηση για έργα υποδομής με βάση το ιστορικό ενδιαφέρον ενός τόπου, όταν μάλιστα αυτός ο τόπος έχει βουλιάξει από τα μικρά ιδιωτικά συμφέροντα, δεν πείθει πλέον…

Όλη η φασαρία περί ανεξαρητοποιήσεως του κ. Παυλίδη γίνεται για το ανώδυνο. Ως γνωστόν, μια ανεξαρτητοποίηση δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο ο κάλπικος πρωταθλητισμός. Το βασικό που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός ούτε για το προφανές.

Γίνεται κοινή πεποίθηση ότι και «συσκότιση», και «συγκάλυψη» και «αδράνεια» υπάρχει στην υπόθεση των καταγγελιών για τον πρώην υπουργό κ. Αριστοτέλη Παυλίδη.

Αν κοιτάξουμε τη μεταπολεμική ιστορία θα δούμε ότι οι χώρες που ακρωτηριάστηκαν ήταν δικτατορίες ή ημιδημοκρατίες με ηγέτες που ήθελαν να ισορροπήσουν τα εσωτερικά προβλήματα με εκστρατείες μεγαλείου.