H κρίση θα αφήσει μεγάλα σημάδια στις οικονομίες του κόσμου. Οχι διότι θα χαθούν τράπεζες που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν, αλλά διότι από τον αεριτζίδικο καπιταλισμό περνάμε στον σπεκουλαδόρικο νεοπαρεμβατισμό. Κάποιοι που έχουν τα μέσα και την επιρροή στο πολιτικό σύστημα ληστεύουν διά νόμου τους φορολογούμενους.

Η αγορά χρεοκόπησε τη «Λίμαν Μπράδερς», αλλά είναι οι πολιτικές αποφάσεις των νέων συντηρητικών που μας οδηγούν στην ύφεση.

Πέρα από τις επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις υπάρχει και η πραγματική οικονομία, η οποία εκδικείται. Αλλά δυστυχώς εμάς τους φορολογουμένους.

Οι πρόωρες εκλογές είναι αυτοκτονία για την κυβέρνηση. Μόνη της επιλογή είναι να κάνει όσα υποσχέθηκε και για τα οποία εκλέχθηκε.

Οι βουλευτές δεν πρέπει να είναι στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα πειθαρχημένα. Ψηφίζονται απευθείας από τον λαό και βουλεύονται για το έθνος.

Η συμμετοχή στην αγορά είναι εθελοντική Στους «άλλους (τους εκτός αγοράς) κόσμους» η συμμετοχή ήταν καταναγκαστική.

Εν μέσω μιας χρηματοοικονομικής θύελλας, στην Ελλάδα δεν μας απασχολεί τι θα κάνουμε τα απόνερα των τραπεζικών χρεοκοπιών. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι αν θα γίνουν εκλογές.

Η εσωστρέφεια σε ένα κόμμα δεν τελειώνει ούτε με εντολές ούτε με κραυγές. Τελειώνει μόνο με πολιτικές που την υπερβαίνουν.

Tο ανακοινωθέν της Διπλής Συνάξεως στην Αθωνική Πολιτεία γεννάει ερωτήματα. Πόθεν τέτοια τεράστια περιουσία και γιατί τόσοι ακτήμονες που τη χρειάζονταν;

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας (και κατά συνέπεια του τόπου) δεν είναι τι λένε οι βουλευτές της, αλλά τι κάνουν οι υπουργοί της.

Η κυβέρνηση δυστυχώς αποφάσισε να αντιμετωπίσει και το θέμα της διαφθοράς στο επίπεδο μόνο της επικοινωνίας.

Η λύση δεν είναι να ψηφιστεί γρήγορα η ρύθμιση που θα κάνει τα πτυχία των Πολυτεχνείων «μάστερ», αλλά να μη χρειάζονται τα Πολυτεχνεία πολιτική απόφαση για να πράξουν το αυτονόητο.

Καλό είναι να έχουν οι πολίτες πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα, αλλά πρέπει πλέον να εξασφαλίσουμε ότι τουλάχιστον οι βουλευτές θα έχουν πρόσβαση σ’ αυτά τα δεδομένα.

Ο κρατικισμός, του ιδεολογικού αρμού της ελληνικής κοινωνίας (που είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης), έχει μια καθαρά υλική βάση: όταν κάποιος μπορεί να μην πληρώνει ακόμη και το τηλέφωνο της επιχείρησής του, γιατί να υποστηρίξει την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ;

    The biggest problem with great leaders is not just that they are hard to come by. It is not even the fact they often prove destructive rather than creative.

Το να περιμένει ένα μεγάλο ηγέτη μια κοινωνία για να βγει από τα αδιέξοδά της, είναι σαν να ευελπιστεί κάποιος ότι θα ζήσει από το ΛΟΤΤΟ.

Tο μέγεθος της υπόθεσης Βατοπεδίου αναδεικνύει περισσότερα πράγματα από πιθανή πλάνη υπουργών και σκάνδαλο της κυβέρνησης.

Η χρηματοπιστωτική κρίση δεν οφείλεται στην υπερβολική παγκοσμιοποίηση. Αυτή είναι αναπόφευκτη, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης. Οφείλεται στη λειψή παγκοσμιοποίηση λόγω πολιτικής υστέρησης.

Οι κρατικές υποθέσεις δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και το τι λέγεται μεταξύ υπουργών (για τα καθήκοντά τους) αφορά τα δικά μας λεφτά. Οι δημόσιες παραινέσεις για σιωπή, του στυλ «εγώ δεν θα μιλήσω και καλώ και τους άλλους να το τηρούν» αφορά άλλου τύπου οργανώσεις και άλλου τύπου καθεστώτα.

Η τήρηση της φράγκικης δεοντολογίας θα προστάτευε την κ. Ζαχαρέα, τα Μέσα στα οποία εργάστηκε, αλλά και την κυβέρνηση. Θα γλίτωνε τον πρωθυπουργό από ρητορείες περί «μεσαιωνικών λογικών» και «προοδευτικών εκπτώσεων» που έγιναν καπνός μόλις μετά πέντε ημέρες…