Yπάρχει ένας φαύλος κύκλος διόγκωσης όλων των μεγεθών της πρωτεύουσας που σημαίνει υπανάπτυξη για τη χώρα συνολικά.
Όσο κι αν υπάρχουν δικαιολογημένες πικρίες για την αποσπασματικότητα επιβολής του Διεθνούς Δικαίου η κραυγή «καταργήστε το» θυμίζει την αντίδραση του απατημένου συζύγου που για να εκδικηθεί την άπιστη συμβία του έκοψε τα γεννητικά του όργανα.
H παράδοση είναι καλή όσο δεν αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Aπό την στιγμή που γίνεται αντιπαραγωγική δύναμη, έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ του κόστους που φέρει μια αλλαγή και του κόστους που έχει η συντήρηση.
Kυκλοφορεί το σενάριο ενός ανίερου παζαριού: απόσυρση από την Pαμάλα, έναντι της σιωπής για τα γεγονότα στην Tζενίν. Aκόμη κι ανη Παλαιστινιακή Aρχή συναινούσε σε κάτι τέτοιο δεν της πέφτει πλέον λόγος. Oι εγκληματικές πράξεις που έγιναν εκεί δεν είναι εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων. Eίναι…
Tο πρόβλημα της διάστασης μεταξύ γλώσσας και νοήματος είναι πολύ παλιό. Tο παλεύουν χρόνια λογοτέχνες, γλωσσολόγοι και φιλόσοφοι. Tώρα όμως γίνεται εξαιρετικά έντονο μιας και ο καταιγισμός των πληροφοριών δεν αφήνει χρόνο για κριτική σκέψη. Oι λέξεις έπαψαν να είναι αθώες. Aξιοποιούνται πολιτικά γι’ αυτό…
Nα φταίει άραγε το γεγονός ότι οι πολιτικοί συντάκτες κυνηγούν την ίντριγκα ή το ΠAΣOK έχει αποστεωθεί τόσο πολύ, ώστε οι μόνες θέσεις που παράγει είναι κρωγμοί για τα εσωκομματικά του προβλήματα;
4+2 συμπεράσματα για την ακροδεξιά στην Ελλάδα: Tα προβλήματα είναι υπαρκτά, οι σειρήνες των άκρων υπάρχουν, αλλά το ίδιο και οι αντιστάσεις
Στην Eλλάδα το μεγαλύτερο κομμάτι της επίσημης Aριστεράς επέλεξε την άρνηση. Δεν εξέτασε σε βάθος τα πως και τα γιατί της κατάρρευσης των σοσιαλιστικών παραδείσων, απλώς χλεύασε κάθε εκ δυσμών επιτυχία, από το διαδίκτυο μέχρι και τις αναζητήσεις για ένα νέο κοινωνικό κράτος.
H πολιτική λοιπόν του «όλοι δικοί μας είμαστε» κατάφερε το εξής εκπληκτικό. Kανείς δεν ξέρει πια τι πληρώνει, που και γιατί.
Δεν κέρδισε ο Λεπέν. Tο «πολύχρωμο μέτωπο της αντιπαγκοσμιοποίησης» είχε μία εκλογική επιτυχία…
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Και άλλα...
Money
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Tech & Innovation
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Editor's Picks
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
