Ο καυγάς που στήθηκε μεταξύ δύο καναλιών με αφορμή τις πρώτες λέξεις του τρομοκράτη ήταν για ένα αδειανό πουκάμισο. Ότι κι αν ισχύει από τα παραπάνω θρυλούμενα, επ’ ουδενί δεν φωτίζει το φαινόμενο τρομοκρατία. Έτσι ενώ το «καζάνι των αποκαλύψεων» βράζει, πρέπει τώρα να σκεφτούμε…
Κάθε φορά που οι εφημερίδες δημοσίευαν ένα από τα μακροσκελή παραληρήματα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» η κυκλοφορία τους εκτινασσόταν στα ύψη.
Μπορεί μεν η Ελλάδα να μην είναι ο παράδεισος να ζει και να εργάζεται κάποιος που γίνεται μετανάστης αλλά είναι ένας τόπος πολύ υποφερτός, ανεκτικός (παρά τα λίγα κρούσματα ανεγκέφαλων ρατσιστών), ένας τόπος που τελικά αγκάλιασε τους ξένους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο…
Διακόσιες σαράντα τέσσερις (244) αναφορές πολιτών -ρεκόρ καταγγελιών- έφτασαν στα χέρια του Συνηγόρου του Πολίτη για την λειτουργία (ή καλύτερα: την μακάρια ραθυμία) του «Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής» (ΔΙΚΑΤΣΑ).
Η αλήθεια είναι πως όλοι θυμόμαστε την Ευρώπη μόνο όταν ταλαιπωρούμαστε και ποτέ όταν ταλαιπωρούμε. Οι ταξιτζήδες σκέφτονται «ευρωπαϊκά» για το παράνομο παρκάρισμα, αλλά «ελληνικά» για τους λεωφορειόδρομους.
ο «Θεός των Παραθύρων» είναι μεγάλος! Είτε με Τζένη Χειλουδάκη, είτε με Γιούλη Μπάρκα, είτε με «17 Νοέμβρη», ποτέ -μα ποτέ!- δεν μένουν χωρίς δουλειά…
Ποιες εφημερίδες θέλουμε;
Με δεδομένη λοιπόν τη γεωγραφία το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποια ακριβώς Τουρκία θα επιθυμούσαμε να έχουμε δίπλα μας; Σ’ αυτό δεν έχουμε κοινή απάντηση, αλλά μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα κόμματα, παρά μεταξύ των κομμάτων.
μεταδίδονται μεταμεσονύκτια τα παιγνίδια της κλειδαρότρυπας.». «Καλά το “Μπιγκ Μπράδερ” τους ενόχλησε; Δεν βλέπουν τη Σούλα, τη Μπούλα και τη Μαρία που κάνουν τα χειρότερα;
Πολλοί κακολογούν τους «παραθυράρχες» των καναλιών ότι ευτελίζουν σοβαρά θέματα διανθίζοντας τα πάνελ των προσκεκλημένων με ανθρώπους του θεάματος, για να πετύχουν υψηλές θεαματικότητες. Το φαινόμενο αυτό θα ήταν ένα από τα πολλά εκφυλιστικά που χαρακτηρίζουν την τηλεόραση αν δεν υπήρχε και σε άλλες μορφές…
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ορθή πολιτική για την απομείωση του χρέους συνοδεύεται από χονδροειδή αιτιολόγησή της, καθώς έχουμε δύο κυβερνητικά αφηγήματα που αλληλογρονθοκοπούνται.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Tech & Innovation
Η κυβέρνηση, διά στόματος του εκπροσώπου της, είναι σε φάση «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ένα θέμα που και κατά την ίδια δεν είναι σοβαρό.
Editor's Picks
Η διαδρομή του στην κορυφή της λίστας του «Forbes» κρύβει πολλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τέτοια που, αν τα έκανε ένας απλός άνθρωπος, θα τα λέγαμε απάτες.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
