Μήπως ο κ. Διονύσης Σαββόπουλος είναι αιχμάλωτος της λατρείας των θαυμαστών του και βρέθηκε σακατεμένος από δημοσιεύματα που τον εγκαλούσαν για το σκετς της Καλομοίρας;
Το 6ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ήταν πανηγυρικό. Είχε λάμψη και ενθουσιασμό. Δεν θα μείνει όμως στην ιστορία. Δεν συζητήθηκαν σε βάθος πολιτικές, δεν αγγίχτηκαν καν τα μεγάλα ζητήματα που πρέπει να είναι αντικείμενο κάθε συνεδρίου.
Δύο ειδήσεις για μαφιόζικου τύπου επιθέσεις εναντίον λειτουργών του Τύπου πέρασαν ασχολίαστες και χωρίς διαμαρτυρίες. Κι όμως μας αφορούν όλους.
Η αξιωματική αντιπολίτευση ξεφεύγει από τα φληναφήματα του παρελθόντος και πιθανώς να ανασυγκροτηθεί σε εντελώς νέα βάση. Μπορεί να αποκτήσει προγραμματικό λόγο πολύ πιο σύντομα απ’ ότι υποπτευόμαστε.
Καλός και χρυσός είναι ο «μεσαίος χώρος», καλύτερο και το «κοινωνικό κέντρο». Μόνο που αυτοί οι όροι δεν πρέπει να σταθούν στην εκλογική μηχανική, στην διαδικασία της πολιτικής. Πρέπει να γίνουν πολιτική.
Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας επισφραγίζει την στροφή του κόμματος στο κοινωνικό κέντρο. Μόνο που το τελευταίο είναι ένας όρος που χρειάζεται αποσαφήνιση.
Το αίτημα της Αριστεράς για περισσότερο κράτος στηρίζεται στην αξίωση της ισότητας, του κ. Φουκογιάμα, έχει ως υπόβαθρο την ασφάλεια.
Ας μην αυταπατάται η κυβέρνηση ότι η άμεση και η παραδειγματική αποπομπή του κ. Ι. Κεραμιδά θα λύσει το πρόβλημα. Κάποιοι θα θεωρήσουν εαυτούς πιο ατσίδες από το ελεγκτικό σύστημα που έχει φτιάξει το Μέγαρο Μαξίμου. Και θα το επιχειρήσουν πάλι…
Το αίτημα στον 20ο αιώνα ήταν λιγότερο κράτος, γράφει ο γκουρού της φιλελεύθερης σκέψης κ. Φράνσις Φουκογιάμα. Στον 21ο αιώνα πρέπει να ζητάμε περισσότερο κράτος!
H αγορά των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα κρύβει πολλές «Πάλκο». Πολλοί περιμένουν καρτερικά να δουν πότε θα σκάσει η επόμενη φούσκα της ύστερης μεταπολίτευσης.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Editor's Picks
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Στις ΗΠΑ, ουδείς δήλωσε κουρασμένος από τη διαλεύκανση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
