Το κεντρικό κράτος δίνει την ευθύνη των δρόμων στους δήμους, χωρίς όμως την ελευθερία να ασκήσουν τα δέοντα για το πώς δεν θα καταστρέφονται.
Η απόδοση κοινών χαρακτηριστικών σε πληθυσμιακές ομάδες είναι ρατσισμός.
Η Συμφωνία του Μονάχου, πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μέγα λάθος. Αλλά, τουλάχιστον, δεν έγινε για τις μωροφιλοδοξίες ενός ηλικιωμένου.
Πόσα και ποια ανθρώπινα, πολιτικά, κοινωνικά δικαιώματα πρέπει να θυσιάσουν οι σημερινοί άνθρωποι για να ζήσουν οι αυριανοί στον παράδεισο;
Να σημειώσουμε πόσο τυχεροί είμαστε εμείς στη Δύση, που τα ηθικά μας διλήμματα γεννιούνται στην πολυθρόνα μας και όχι δίπλα σε έναν νεκρό πατέρα, γιο, αδελφό ή στα χαλάσματα του σπιτιού μας.
Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης και ο κ. Σωκράτης Φάμελλος δεν εκστόμισαν ποτέ χαρακτηρισμούς όπως «κυβέρνηση δολοφόνων», «κυβέρνηση εγκληματική οργάνωση» και άλλα τέτοια ανόητα.
Στη Γάζα ο ισραηλινός στρατός κάνει φρικιαστικά εγκλήματα πολέμου. Δεν δικαιολογούνται με τη σοβιετικού τύπου λογική «ναι, αλλά κι αυτοί βασανίζουν τους μαύρους».
Οι ανισότητες θα έπρεπε να είναι αέρας στα πανιά της Αριστεράς, η οποία έχει την ισότητα στον πυρήνα της ιδεολογίας της, αλλά αυτό που βλέπουμε παντού είναι η άνοδος της Ακροδεξιάς.
Οι «αστυνομικοί αναλυτές» επειδή δεν μπορούν να εισφέρουν δεδομένα στη συζήτηση, καταφεύγουν σε αστήρικτους ισχυρισμούς εις βάρος φυσικά των πλέον ευάλωτων κάθε υπόθεσης, δηλαδή των κατηγορουμένων.
Ο νυν δήμαρχος, που φημίζεται για τις σχέσεις του με συλλογικότητες, οφείλει να ξεκινήσει έστω μια καμπάνια αντιρύπανσης των τοίχων, από τα γκράφιτι.
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ορθή πολιτική για την απομείωση του χρέους συνοδεύεται από χονδροειδή αιτιολόγησή της, καθώς έχουμε δύο κυβερνητικά αφηγήματα που αλληλογρονθοκοπούνται.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Tech & Innovation
Η κυβέρνηση, διά στόματος του εκπροσώπου της, είναι σε φάση «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ένα θέμα που και κατά την ίδια δεν είναι σοβαρό.
Editor's Picks
Η διαδρομή του στην κορυφή της λίστας του «Forbes» κρύβει πολλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τέτοια που, αν τα έκανε ένας απλός άνθρωπος, θα τα λέγαμε απάτες.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
