Ακόμη και οι επ’ αγαθώ μεταρρυθμίσεις γίνονται βραχνάς, όταν αφήνονται χωρίς αξιολόγηση και αναθεώρηση στα σημεία όπου πάσχουν.

Η Δημοκρατία, σε αντίθεση με τα αυταρχικά/δικτατορικά καθεστώτα, έχει πολλή φασαρία και αυτό είναι πολύ λογικό αφού είναι ένα έργο υπό διαρκή κατασκευή.

Η «ειρήνη διά της ισχύος» είχε μόνο αίμα και δεν πρόκοψε πουθενά.

Στη φρενίτιδα της υπερπληροφόρησης έχουμε χάσει την αίσθηση της ιστορίας. Σε αυτό πατούν οι λαϊκιστές, παρουσιάζοντας απλοϊκές λύσεις, οι οποίες δοκιμάστηκαν και απέτυχαν στο παρελθόν, αλλά κανείς πια δεν το θυμάται.

Το μνημείο πρέπει να είναι καθαρό, αλλά αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να γίνει την ώρα του πένθους για 57 οικογένειες και χωρίς να είναι τόσο εμφανείς οι πολιτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.

Η τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη δεν είναι η πρώτη απόφαση του Κοινοβουλίου που ψηφίζεται για να μην εφαρμοστεί.

Στιβ Μπάνον: για να αντιμετωπίσουμε την κριτική των ΜΜΕ «είναι να πλημμυρίσουμε τον δημόσιο διάλογο με σκατ…» («flood the zone with shit») ήτοι με εντυπωσιακό και παραπλανητικό περιεχόμενο, ώστε η αλήθεια και η λογοδοσία να θαφτούν.

Το πρόβλημα είναι η αισθητική του κοινού μας χώρου, είτε αυτή αφορά το πεζοδρόμιο μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, είτε τα συνθήματα σε δύο δρόμους παρακάτω, είτε το άγαλμα του μικρομεσαίου στο Πεδίον του Αρεως.

Το χιούμορ είναι το καλύτερο όπλο εναντίον κάθε καθεστώτος, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση παράγει τα δικά της ανέκδοτα.

Δεν ήταν το δυστύχημα καθαυτό που ξεσήκωσε τον κόσμο. Η διαχείριση του συμβάντος από την κυβέρνηση καλλιέργησε την οργή.