Στην Πλατεία άλλαξαν πολλά. Πλήθυναν οι χουλιγκάνοι των βορείων προαστίων, που πάνε στα Εξάρχεια να ξεσκάσουν επαναστατικώς, και μειώθηκαν τα βιβλιοπωλεία.

Ξεχειλίζει η χυδαιότητα των επιθέσεων εις βάρος εκείνων που βίωσαν την απώλεια του Παύλου Μπακογιάννη…

H δικαστική εξουσία δεν μπορεί να μοιράζει χρήματα που η εκτελεστική δεν έχει.

Δύο φορές εγκαίνια και τέσσερις φορές σόου με τα βαγόνια του μετρό Θεσσαλονίκης.

Το κύμα βίας με μολότοφ, γκαζάκια, εμπρησμούς, επιθέσεις σε πολιτικές εκδηλώσεις που έχουν εξαπολύσει οι φίλοι του φυλακισμένου τρομοκράτη δικαιώνει το βέτο του εισαγγελέα φυλακών και του Δικαστικού Συμβουλίου για την άρνηση άδειας.

Η μόνη διαφορά των εγκαινίων του Μετρό Θεσσαλονίκης με τα εγκαίνια του Γκρούεζα του «Υπάρχει και φιλότιμο» είναι ότι ο τελευταίος τουλάχιστον είχε το μαιευτήριο έτοιμο…

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει –προς το παρόν τουλάχιστον– η απειλή της μεταδημοκρατίας, όπως την όρισε ο Βρετανός κοινωνικός επιστήμονας Κόλιν Κράουτς. Εχουμε όμως πρόβλημα ροκανίσματος της απλής Δημοκρατίας από την έλλειψη «θεσμικής αυτοσυγκράτησης». 

Κομματικό κράτος όπως δεν υπήρξε ποτέ στην μεταπολίτευση: «Το μετρό στηρίζει Νοτοπούλου», γράφει ο διορισμένος πρόεδρος Γιάννης Μυλόπουλος!

Παλιά τους τέχνη οι προπαγανδιστικές λαθροχειρίες, μόνο που ο δίσκος έχει παιχθεί τόσες φορές, που πλέον δεν ακούγεται.

Αυτή η Αριστερά έχει περίεργες σχέσεις με την έννοια της «οικογένειας». Άλλο η οικογένεια του πρωθυπουργού κι άλλο οι οικογένειες των άλλων…