Πως το άρθρο 74 του Συντάγματος πάει διά της πλαγίας στον κάλαθο των αχρήστων, η καλή νομοθέτηση περίπατο και όλοι ψάχνουμε τι στην ευχή ψηφίστηκε.

«Το κεντρικό κράτος δεν είναι η λύση, αλλά είναι το πρόβλημα».

Το σκανδαλώδες άρθρο 109, που στα μουλωχτά εμβόλισε ο κ. Φλωρίδης για την συνεπιμέλεια δεν ετέθη ποτέ προς διαβούλευση.

Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: η βαθιά περιφρόνηση της κυβέρνησης στο δίκαιο και στους θεσμούς ή το επικοινωνιακό παίγνιο με το οποίο καλύπτεται η περιφρόνηση.

Γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη;

Κάθε λαϊκισμός λειτουργεί σαν μαύρη τρύπα στο πολιτικό σύστημα, που ελκύει όλα όσα περιστρέφονται γύρω του.

Τα συστήματα ελέγχου –και στην πολιτική– έχουν ένα εύρος λειτουργίας. Είναι φτιαγμένα για να αντιδρούν σε μικρές παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό.

Η Δύση λόγω εξωγενών παραγόντων βρίσκεται σε κρίση και σε υποχώρηση λόγω Τραμπ.

Οσο εντυπωσιακές είναι οι διαμάχες για την Ιστορία, άλλο τόσο εντυπωσιακή είναι η αφωνία για τα θρησκευτικά.

Αν ένας «ακραία εγωλάτρης, επικίνδυνα τυχοδιώκτης, εφιαλτικά απαίδευτος, τερατωδώς ανιστόρητος» έγινε πλανητάρχης, γιατί να μην ελπίζει κάθε πρόσωπο που, για διάφορους λόγους, τυφλώνεται από τα φώτα της δημοσιότητας;