Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.

Στοιχεία, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να είναι δημοσιευμένα (λεφτά των φορολογουμένων μοιράζουν…), αποκρύπτονται. Η Δικαιοσύνη λέει ότι η απόκρυψη δεν αιτιολογείται και η Αρχή, που (κατ’ όνομα) λειτουργεί για τη Διαφάνεια, επιμένει στην αδιαφάνεια.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης «ναι, αλλά κι εσείς βασανίζατε τους δανειολήπτες…» δεν έχει κάποια βαρύτητα.

Μια χώρα χωρίς φίλτρα, χωρίς μηχανισμούς στάθμισης κι ελέγχου των εξουσιών, είναι σαν νταλίκα σε κατήφορο με τα φρένα σπασμένα.

Ζούμε το απόλυτο παράλογο: η κυβέρνηση έφτιαξε κοτζάμ Αρχή Διαφάνειας η οποία τώρα γνωμοδοτεί υπέρ της αδιαφάνειας.

Δεν ζούµε σε χούντα, αν µπορούµε δημοσίως να καταγγείλουμε ότι «ζούμε σε χούντα».

Τελευταίο κεφάλαιο στη διαδικασία του «ευφυούς κεντρικού σχεδιασμού» είναι η «άρση της αποκλειστικής απασχόλησης για τους γιατρούς του ΕΣΥ».

Τα κακά νέα είναι ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες θεωρούν τόσο ανίκανες τις ελληνικές που έστειλαν μια δόκιμη αξιωματικό (ορκίστηκε δύο εβδομάδες μετά) να επιχειρήσει στον Εβρο.

Υπάρχουν επιλογές της Ακαδημίας Αθηνών που αφαιρούν κύρος από αυτήν για να το δώσει σε νιόφερτους, όπως υπάρχουν και υποψήφιοι που θα μπορούσαν να δώσουν λίγο από το κύρος τους στον πολύπαθο αυτόν θεσμό.

Ποιος ο λόγος περαιτέρω υποβάθμισης του Κοινοβουλίου, αφού σύμφωνα με την κυβερνητική θεωρία κάποια πράγματα είναι μυστικά του εκάστοτε διοικητή της ΕΥΠ, που ούτε καν ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να τα μάθει;