Η διαφάνεια στον δημόσιο βίο δεν είναι μόνον επωφελής για τη Δημοκρατία. Είναι ένας κατεξοχήν αμυντικός μηχανισμός κάθε κυβέρνησης.

Χειρότερο από το «λάθος των υποκλοπών» είναι η διαχείρισή του.

Αν ανοίξει ο ασκός της αναθεώρησης των ασφαλιστικών νόμων, δεν θα βρούμε πάτο.

Ενα μέτρο το οποίο, αν και σωστό έχει και προεκλογικό χαρακτήρα, θα δημιουργήσει μια δεξαμενή 250.000 (τουλάχιστον) εξαγριωμένων από τη γραφειοκρατία ψηφοφόρων.

Στην Ελλάδα χτίζουμε δίχως προηγουμένως να μετρήσουμε. Εξαγγέλλονται γκράντε «μεταρρυθμίσεις» με βάση μόνο μια «γενική ιδέα» που έχουμε για τα πράγματα.

Πόσοι πολίτες και φορολογούμενοι δεν έχουν την πολυτέλεια της σύγκλησης «υπουργικής σύσκεψης με προϊσταμένους δικαστηρίων Πρωτοδικείου και Εφετείου» και ταλαιπωρούνται χρόνια με διαρκείς αναβολές;

Το ελληνικό κράτος χρειάζεται μια δεύτερη Δι@ύγεια, κάτι σαν τον αμερικανικό νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια πληροφορία (Freedom of Information Act).

With a state that manages and distributes more than 50% of the wealth the country produces, it is obvious that sundry hustlers will side with the parties that have a chance to govern so they can make a grab for a piece of the pie.

Τα κόμματα κρίνονται (και πρέπει να κρίνονται αυστηρώς) για δύο πράγματα: Τι έκαναν πριν γίνει το κακό και τι προτείνουν αφού γίνει.

Στοιχεία, που έτσι κι αλλιώς έπρεπε να είναι δημοσιευμένα (λεφτά των φορολογουμένων μοιράζουν…), αποκρύπτονται. Η Δικαιοσύνη λέει ότι η απόκρυψη δεν αιτιολογείται και η Αρχή, που (κατ’ όνομα) λειτουργεί για τη Διαφάνεια, επιμένει στην αδιαφάνεια.