Οι συνετές κυβερνήσεις διαψεύδουν τις άσχημες προβλέψεις, όχι στα τηλεοπτικά πλατό, αλλά μειώνοντας τις δαπάνες και αυξάνοντας τα φορολογικά έσοδα έτσι ώστε να επανέλθει η δημοσιονομική ισορροπία.

Οι εκπλήξεις την επομένη των εκλογών, όταν δούμε και τον συνολικό λογαριασμό, δεν πρέπει να αποκλείονται.

Για ένα Κίνημα που πέρασε πολλά και τώρα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, η ένταξη του κ. Παναγούλη στα ψηφοδέλτια είναι χειρότερο από έγκλημα. Είναι λάθος.

Τι κακό, ή τι αναληθές είπε με το σκίτσο του για τους μικρομεσαίους ο Αρκάς;

Οι δύο υπάρχουσες προσεγγίσεις στο ΚΙΝΑΛ έχουν να κάνουν με την εκλογική μηχανική και δεν αφορούν τις αληθινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Σοσιαλδημοκρατία παγκοσμίως.

Το ύφος της εξουσίας είναι το εποικοδόμημα, που θα ’λεγε ο Κάρολος Μαρξ. Χτίζεται πάνω στο ήθος της εξουσίας και, επιπλέον, το ήθος της εξουσίας είναι που εκπέμπεται προς τα έξω ως ύφος της εξουσίας.

Ασφαλέστερο του «ηθικού πλεονεκτήματος» είναι το «δημοκρατικό πλεονέκτημα», όλοι εκείνοι οι θεσμοί ελέγχου και διαφάνειας κάθε εξουσίας. 

Ζήσαμε πολλά, την τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,  αλλά το εκπληκτικότερο όλων ήταν η σιωπή των βουλευτών της πλειοψηφίας.

Με το Ποτάμι διαλυμένο και το ΚΙΝΑΛ σε κρίση, η Ν.Δ. γίνεται ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του Κέντρου.

Η αδυναμία διδαχής οφείλεται στην εμπεδωμένη άποψη της Αριστεράς πως αποτελεί την πρωτοπορία της κοινωνίας. Συνεπώς, τα στελέχη της δεν φταίνε ποτέ. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, αφού είναι οι Εκλεκτοί της Ιστορίας;

Οι θεσμικές εκτροπές, οι καταδολιεύσεις του Συντάγματος, που κάνει η σημερινή κυβέρνηση, μένουν σαν ιζήματα στο σώμα της Δημοκρατίας. Τη βλάπτουν σοβαρά.

Οι ψηφοφόροι εξεδήλωσαν την επιθυμία τους για κανονικότητα. Οχι αυτή του Γκόρτσου και του Γκρούεζα, δηλαδή του κομματικού και πελατειακού κράτους που άσκησε καθ’ υπερβολήν η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η στρατηγική ήττα απαιτεί τις εθνικές εκλογές. Προοιωνίζεται δε και από τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. 

Πόσο πραγματική και πόσο βαθιά ήταν η χυδαία ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών την περίοδο 2010-2015;

Στην Πλατεία άλλαξαν πολλά. Πλήθυναν οι χουλιγκάνοι των βορείων προαστίων, που πάνε στα Εξάρχεια να ξεσκάσουν επαναστατικώς, και μειώθηκαν τα βιβλιοπωλεία.

Ξεχειλίζει η χυδαιότητα των επιθέσεων εις βάρος εκείνων που βίωσαν την απώλεια του Παύλου Μπακογιάννη…

Δύο φορές εγκαίνια και τέσσερις φορές σόου με τα βαγόνια του μετρό Θεσσαλονίκης.

Το κύμα βίας με μολότοφ, γκαζάκια, εμπρησμούς, επιθέσεις σε πολιτικές εκδηλώσεις που έχουν εξαπολύσει οι φίλοι του φυλακισμένου τρομοκράτη δικαιώνει το βέτο του εισαγγελέα φυλακών και του Δικαστικού Συμβουλίου για την άρνηση άδειας.

Η μόνη διαφορά των εγκαινίων του Μετρό Θεσσαλονίκης με τα εγκαίνια του Γκρούεζα του «Υπάρχει και φιλότιμο» είναι ότι ο τελευταίος τουλάχιστον είχε το μαιευτήριο έτοιμο…

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει –προς το παρόν τουλάχιστον– η απειλή της μεταδημοκρατίας, όπως την όρισε ο Βρετανός κοινωνικός επιστήμονας Κόλιν Κράουτς. Εχουμε όμως πρόβλημα ροκανίσματος της απλής Δημοκρατίας από την έλλειψη «θεσμικής αυτοσυγκράτησης».