Τα τεσσεράμισι χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν ήταν ένα ατύχημα της χώρας. Ηταν η συνισταμένη των επιδιώξεών της.

Το διακύβευμα σήμερα είναι η επιστροφή στην κανονική… κανονικότητα. Την ευρωπαϊκή, αν θέλουμε να είμαστε λίγο αισιόδοξοι.

Ο χώρος, το κόμμα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ άνθησε με τα γινάτια των πλατειών. Τρέφεται από αυτά. Ζει με αυτά. Με καταγγελίες αναπλήρωναν την απουσία πολιτικής πρότασης.

Η μετάθεση της συζήτησης για ένα ατυχές σχόλιο της Athens Voice ξεπλένει πιθανές ευθύνες των υπουργών για το κακό στο Νοσοκομείο Νίκαιας. 

Το σχέδιο Β ή Χ του κ. Γιάνη Βαρουφάκη (και των περίεργων μηχανισμών που είχε φτιάξει στο υπουργείο Οικονομικών) υπήρξε ευθεία απειλή για την ύπαρξη της ίδιας της Δημοκρατίας.

Το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης θα εκλεγεί, παρ’ όλα όσα του προσάπτουν, δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία είναι πλέον στη φάση που θέλει να νοικοκυρέψει τον τόπο και να κάνει (ευρωπαϊκά) βήματα μπροστά.

Αρχίζουν να σωρεύονται πολλές προσδοκίες για την επόμενη κυβέρνηση και καλό θα είναι να αρχίσει από τώρα η Ν.Δ. να τις συμμαζεύει.

Ο διάλογος περί «σκιωδών αρμοδιοτήτων» που πρέπει να έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Τώρα δεν παραποιούν τις δηλώσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο γραπτώς, μοντάρουν και τα βίντεο.

Η εγκύκλιος του κ. Πετρόπουλου δεν αφορά μόνο το «δικαίωμα στην εργασία» των συνταξιούχων οδηγών, αλλά και επέκταση του προνομίου της άδειας ταξί που έχουν λίγοι σε αυτή τη χώρα.

Οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί δεν είναι δύο, αλλά σαράντα, όσα ακριβώς τα κόμματα που ζητούν την ψήφο μας. 

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι χρησιμοποιεί (καίει, θα λέγαμε) νέους ανθρώπους σε παλιούς ρόλους. 

Οι συνετές κυβερνήσεις διαψεύδουν τις άσχημες προβλέψεις, όχι στα τηλεοπτικά πλατό, αλλά μειώνοντας τις δαπάνες και αυξάνοντας τα φορολογικά έσοδα έτσι ώστε να επανέλθει η δημοσιονομική ισορροπία.

Οι εκπλήξεις την επομένη των εκλογών, όταν δούμε και τον συνολικό λογαριασμό, δεν πρέπει να αποκλείονται.

Για ένα Κίνημα που πέρασε πολλά και τώρα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, η ένταξη του κ. Παναγούλη στα ψηφοδέλτια είναι χειρότερο από έγκλημα. Είναι λάθος.

Τι κακό, ή τι αναληθές είπε με το σκίτσο του για τους μικρομεσαίους ο Αρκάς;

Οι δύο υπάρχουσες προσεγγίσεις στο ΚΙΝΑΛ έχουν να κάνουν με την εκλογική μηχανική και δεν αφορούν τις αληθινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Σοσιαλδημοκρατία παγκοσμίως.

Το ύφος της εξουσίας είναι το εποικοδόμημα, που θα ’λεγε ο Κάρολος Μαρξ. Χτίζεται πάνω στο ήθος της εξουσίας και, επιπλέον, το ήθος της εξουσίας είναι που εκπέμπεται προς τα έξω ως ύφος της εξουσίας.

Ασφαλέστερο του «ηθικού πλεονεκτήματος» είναι το «δημοκρατικό πλεονέκτημα», όλοι εκείνοι οι θεσμοί ελέγχου και διαφάνειας κάθε εξουσίας. 

Ζήσαμε πολλά, την τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,  αλλά το εκπληκτικότερο όλων ήταν η σιωπή των βουλευτών της πλειοψηφίας.