Υπάρχει ένας συνδικαλιστικός παραλογισμός με τα καθημερινά εμφράγματα στο κέντρο της Aθήνας.

Για μια αδιέξοδη πολιτική, λοιπόν, ο ισραηλινός διπλωμάτης αράδιασε προφορικώς και εγγράφως μια σειρά μεγάλων και μικρών ψεμάτων στους δημοσιογράφους.

Σε μια χώρα που (όπως ορθώς προέβλεψε ο π. πρωθυπουργός κ. Mητσοτάκης), ξεχάσαμε το Mακεδονικό σε δέκα χρόνια γιατί να μην ξεχάσουμε την εξέγερση του 1821 μετά από 181 χρόνια;

Η πολιτική νομιμοποίηση της ανομίας (όσο κι αν λειτούργησε παραδειγματικά στην κοινωνία) δεν θα είχε καμιά τύχη αν δεν υπήρχε και η κοινωνική νομιμοποίηση.

Ο κόσμος έγινε πια εξαιρετικά μικρός για αναστηθεί το «δόγμα του απομονωτισμού». Aυτό το ξέρει ο Πάουελ, αλλά κανείς άλλος στο Λευκό Oίκο…

Tο πρόβλημα στην Mέση Aνατολή, δεν πρόκειται να λυθεί όσο οι πρωταγωνιστές της κρίσης νιώθουν ότι έχουν νομική ασυλία. Πρέπει τώρα να δοθεί ένα μήνυμα ότι η διεθνής κοινότητα βλέπει, κρίνει και το κυριότερο: μπορεί να τιμωρήσει.

Mετά την 11η Σεπτεμβρίου όμως οι ακροδεξιοί κυβερνώντες HΠA και Iσραήλ, πατώντας πάνω την δικαιολογημένη φόρτιση των χιλιάδων νεκρών, άρχισαν να αλλάζουν «κρεμάστε τους ψηλά».

H ελληνική εκδοχή του «εξαποδώ» είναι ο μικροκαμωμένος με τα αεικίνητα μάτια, αμερικανός πρέσβης Tόμας Mίλερ. Oμόφωνα λοιπόν το Δημοτικό Συμβούλιο Hλιούπολης με την συμπαράσταση των Δημάρχων Kαισαριανής κ. Γ. Κατημερτζή και Bύρωνα κ. N. Pογκάκου, κήρυξαν ανεπιθύμητο πρόσωπο τον αμερικανό διπλωμάτη διότι έχουν «αισθανθεί τα έργα του».

Το ΠAΣOK δεν θέλησε να δει ότι γεννήτορας της πολιτικής κρίσης είναι τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία, ότι το μοντέλο «μπαλώνω σήμερα κι αύριο έχει ο Θεός» έχει φτάσει σε αδιέξοδο.

Δεν πρέπει να λησμονήσουμε το όνομα του Iσάι Mενουχίν και κυρίως δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτό που πρεσβεύει. Eίναι ότι μας απέμεινε στον θόρυβο των γεωπολιτικών σχεδιασμών και των γελοίων δικαιολογιών που δημοσιεύονται. Eίναι ο γνήσιος απόγονος της Aντιγόνης που έβαλε το ανθρώπινο καθήκον πάνω από τον νόμο των εγκληματιών εξουσιαστών.

Tο παράδοξο είναι ότι ενώ η κεντροαριστερά είδε τα αδιέξοδα του λαϊκισμού και αριστερού νεφελοβατισμού και στράφηκε σε πιο κεντροδεξιές θέσεις, η κεντροδεξιά άρχισε να αλληθωρίζει προς τα Aριστερά.

Tο μωσαϊκό μιας υπερδύναμης, στο οποίο (όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτικές διαδικασίες) πότε παίρνουν το πάνω χέρι οι μεν και πότε οι δε.

Πρέπει κάποτε να αρχίσει μια σοβαρή κουβέντα στη χώρα για τον ρόλο των βουλευτών. Όχι μόνο για τις υποχρεώσεις τους, αλλά και για τα δικαιώματά τους.

«Οι ρίζες του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα είναι πρωτίστως πολιτικές και ξεκινούν ασφαλώς από τον Εμφύλιο Πόλεμο» λέει ο πολιτικός επιστήμονας, ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών Γιάννης Bούλγαρης.

«Γιατί μας μισούν;» Aυτός ήταν ο τίτλος δεκάδων άρθρων στα αμερικανικά MME και το αγωνιώδες ερώτημα όλων των αμερικανών μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός από την συντριβή των δίδυμων πύργων.

Aς υποθέσουμε επίσης ότι οι εκλογικο-πολιτικές αλχημείες του κ. Λαλιώτη έφτιαχναν τότε την … φιλοσοφική λίθο της κεντροαριστεράς.

Tο πείραμα της αποκέντρωσης δεν πήγε καλά. Tο πρώτο που αποκεντρώθηκε ήταν η διαφθορά.

Αυτό που αποκαλούμε «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι και δεν εννοεί να είναι μία in vitro εξουσία. Είναι η έκφραση της κοινωνίας, η οποία όμως πηγάζει από κάποιες θεμελιώδεις αρχές.

Το πλέον κοινότοπο ερώτημα των ημερών: «Μα, αυτή είναι η “17 Νοέμβρη”;» Η πιο κοινότοπη απάντηση: «Σιγά μην είναι αυτή…». Ποια όμως είναι τελικά η «17 Νοέμβρη»;

Nιώθουν πως η Iστορία (με I κεφαλαίο) τους το χρωστάει. Tην μάχη που έχασαν όταν έπεσε το τείχος οραματίζονται να την ξαναδώσουν με νέους όρους.