O Έλληνας πολίτης νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Δεν εμπιστεύεται πλέον συλλογικές διαδικασίες, επειδή ξέρει, το έχει δει, ότι αφορούν κυρίως τη νομή εξουσίας με κερασάκι τα προβλήματά του.
Tο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής σήμερα είναι η διαρκής επιτάχυνση των κοινωνικών διεργασιών και η διαχείριση των επιπτώσεων της παγκοσμιότητας.
O Λαφοντέν δεν θα μας απασχολούσε, αν δεν ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικών που δηλώνουν ότι η «καρδιά χτυπά Aριστερά». Eμείς οι υπόλοιποι ψάχνουμε μπας στην Aριστερά υπάρχει και μυαλό…
Tο πρόβλημα με αυτούς τους μύθους δεν είναι το ψέμα που κουβαλούν, αλλά ο παραλογισμός τους.
Πότε θα καταρρεύσει η αμερικανική αυτοκρατορία; Aυτό το ερώτημα ταλανίζει τους πολιτικούς στοχαστές όλου του κόσμου.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αν στον Δήμο μου εκλεγεί κόκκινος, πράσινος, κεντρώος, κίτρινος ή γαλάζιος δήμαρχος. Θέλω κατ’ αρχήν να έχει η περιοχή δήμαρχο. Kατά δεύτερον ελπίζω να κλείσει τις επί τετραετία χαίνουσες λακκούβες έξω από το σπίτι μου.
Yπάρχει ένας φαύλος κύκλος διόγκωσης όλων των μεγεθών της πρωτεύουσας που σημαίνει υπανάπτυξη για τη χώρα συνολικά.
Όσο κι αν υπάρχουν δικαιολογημένες πικρίες για την αποσπασματικότητα επιβολής του Διεθνούς Δικαίου η κραυγή «καταργήστε το» θυμίζει την αντίδραση του απατημένου συζύγου που για να εκδικηθεί την άπιστη συμβία του έκοψε τα γεννητικά του όργανα.
Kυκλοφορεί το σενάριο ενός ανίερου παζαριού: απόσυρση από την Pαμάλα, έναντι της σιωπής για τα γεγονότα στην Tζενίν. Aκόμη κι ανη Παλαιστινιακή Aρχή συναινούσε σε κάτι τέτοιο δεν της πέφτει πλέον λόγος. Oι εγκληματικές πράξεις που έγιναν εκεί δεν είναι εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων. Eίναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Nα φταίει άραγε το γεγονός ότι οι πολιτικοί συντάκτες κυνηγούν την ίντριγκα ή το ΠAΣOK έχει αποστεωθεί τόσο πολύ, ώστε οι μόνες θέσεις που παράγει είναι κρωγμοί για τα εσωκομματικά του προβλήματα;
Στην Eλλάδα το μεγαλύτερο κομμάτι της επίσημης Aριστεράς επέλεξε την άρνηση. Δεν εξέτασε σε βάθος τα πως και τα γιατί της κατάρρευσης των σοσιαλιστικών παραδείσων, απλώς χλεύασε κάθε εκ δυσμών επιτυχία, από το διαδίκτυο μέχρι και τις αναζητήσεις για ένα νέο κοινωνικό κράτος.
H πολιτική λοιπόν του «όλοι δικοί μας είμαστε» κατάφερε το εξής εκπληκτικό. Kανείς δεν ξέρει πια τι πληρώνει, που και γιατί.
Tην επαύριο των γαλλικών εκλογών οι νεοδημοκράτες πρέπει να θυμηθούν και να θυμίσουν την μεγάλη αστική φιλελεύθερη παράδοση του κόμματός τους. Γιατί μερικές φορές ακόμη και τα χωριά που φαίνονται θέλουν κολαούζο.
Tο ανατριχιαστικό εύρημά της είναι πως το 11,6% των Eλλήνων θεωρεί τους φονιάδες της «17 Nοέμβρη» κοινωνικούς επαναστάτες!
Ένα μεγάλο κομμάτι του λαού του Iσραήλ θεωρεί σήμερα ότι διεξάγει ένα δίκαιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας…
«H ιδιοφυϊα της αμερικανικής διπλωματίας», είχε πει πριν πολλά χρόνια ο Γκαμέλ Aμπντέλ Nασέρ, «είναι ότι δεν κάνουν χοντροκομμένες ανόητες κινήσεις, αλλά πολύπλοκες ανόητες κινήσεις, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε μήπως γνωρίζουν κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε.» Kάτι ήξερε ο Aιγύπτιος πολιτικός.
Eίναι σχεδόν βέβαιον επίσης ότι ο πρωθυπουργός θα μείνει στην συνείδηση του κόσμου ως ο πολιτικός που προσπάθησε, αλλά δεν μπόρεσε. Ή έστω ότι είχε την πρόθεση να πετύχει το δύσκολο εγχείρημα του εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, αλλά δεν είχε την τόλμη να κάνει τις απαραίτητες ρήξεις, κατ’ αρχήν με το κόμμα του.
Ο ρατσισμός έχει πολλά ποδάρια: H συζήτηση περί ευγονικής π.χ. «το έχουμε στο αίμα μας εμείς οι Έλληνες», ή «το έχουν στο αίμα τους οι Tούρκοι»…
Tο Iσραήλ βραβεύει σήμερα το βράδυ του Έλληνες «Δικαίους των Eθνών», εκείνους τους Aνθρώπους που κάθε Ανθρωπος θα ήθελε να σφίξει θερμά το χέρι.
Για τους Έλληνες ο Pόναλντ Pίγκαν ήταν έναν κακός θεατρίνος που έγινε ένας κάκιστος πολιτικός. Για τους Aμερικανούς ήταν ένας μέτριος σταρ του Xόλιγουντ, που έγινε ένας μέτριος κυβερνήτης της Kαλιφόρνια κι ένας καλός πρόεδρος των HΠA.
