Όλοι ξέρουμε πως μια κοινωνία με παρακολουθούμενη πίτσα και ντιλίβερι είναι αφόρητη. Μια κοινωνία χωρίς αλληλεγγύη όμως πως θα είναι;
Mια πρώτη περιήγηση στα 375 αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα.
Για την εμποτισμένη από την σταλινική νοοτροπία ελληνική Aριστερά, η αστική δημοκρατία είναι το όνομα που δίνει στο λαό όταν τον χρειάζεται.
Oι εμμονές της Aριστεράς έδωσαν και πάλι τον τόνο για τα ιδεολογικά ερείσματα της τρομοκρατίας. Ανασύρθηκε όλο το παλιό σταλινικό οπλοστάσιο για να σταματήσει η αναγκαία για τον τόπο συζήτηση.
Kάθε συνεργασία ενός πολίτη με τις αρχές που δημοκρατικά ελέγχει θεωρείται εκ προοιμίου «ρουφιανιλίκι», λες κι ότι καλείται να συνεργαστεί με αρχές κατοχής.
Οι δύο φερόμενοι ως αρχιτρομοκράτες, ορκιζόταν στον δικέφαλο αετό και μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν εκδόθηκε ούτε μία ανακοίνωση της ΠAE AEK που να καταγγέλλει ότι επιχειρείται ενοχοποίηση του κιτρινόμαυρου φίλαθλου κόσμου!
Ένας διάλογος που πρέπει να συνεχιστεί…
Απ’ όσα γνωρίζουμε για τη μέχρι σήμερα αιματηρή διαδρομή των 27 χρόνων της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, οι μόνοι που σπίλωσαν τον αντιδικτατορικό αγώνα ήσαν οι ίδιοι οι τρομοκράτες χρησιμοποιώντας ως σημαία την ημερομηνία ορόσημο «17 Νοέμβρη».
Η ιστορία της κλοπής οπλισμού από το στρατόπεδο αναδεικνύει τις χρόνιες παθογένειες του δημόσιου τομέα στη χώρα. Είτε η 17,είτε η 18 είτε η 48 Νοέμβρη είναι υπεύθυνη για την κλοπή του οπλισμού, το γεγονός και μόνο ότι μπορούν σχετικά εύκολα να αποκτήσουν κάποιοι δεκαεπτά 45άρια, μόνο αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες δεν δημιουργεί…
«Ναι, κάποτε βλέπαμε τη “17 Νοέμβρη” ως κοινωνική πρωτοπορία, μα κάναμε λάθος μεγάλο. Ήμασταν νέοι και είχαμε ψευδαισθήσεις. Τώρα αποκτήσαμε λογική…»
Το άγχος περί ενοχοποίησης της Αριστεράς είναι μια πολύ βολική σοφιστεία που αποτρέπει την ελληνική κοινωνία να συζητήσει τις ιδεολογικές ευθύνες της Αριστεράς απέναντι στο αίμα που χύθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Το σκάνδαλο δεν είναι οι συνθήκες κράτησης των κατηγορούμενων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι συνθήκες διαβίωσης των υπόλοιπων κρατούμενων στις φυλακές
Πατώντας στον δικαιολογημένο τρόμο που δημιούργησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, το ακροδεξιό λόμπι που κυβερνά σήμερα τις ΗΠΑ έφτιαξε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου μέσα κρατείται άγνωστος αριθμός υπόπτων αγνώστων στοιχείων.
Τελικά δεν θα μείνουν και πολλά πράγματα όρθια, μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός αυτής της πολύκροτης υπόθεσης. Τα σενάρια, τα υπονοούμενα, η λάσπη εξακοντίζεται από δεξιά κι αριστερά με τέτοια συχνότητα που δεν αφήνουν τίποτε ανέγγιχτο στο διάβα τους.
Το σκεπτικό που διατρέχει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚικού εθνικο-αριστερισμού, το οποίο δεν αρκείται στην κριτική των πράξεων της Πολιτείας, αλλά αποφασίζει να την υποκαταστήσει ή τουλάχιστον να αποδώσει δικαιοσύνη εκεί που πιστεύει ότι οι θεσμοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν.
Τι θα μάθουμε λοιπόν για την 17Ν; Πολλά, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες από τα σενάρια που θα μας ξεφουρνίσουν.
Τα ακατανόητα είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ο πληθωρισμός των αναλογιών: «Γκουαντάναμο η Ελλάδα» λέει ο ένας, «λευκά κελιά στον Ευαγγελισμό» ισχυρίζεται ο άλλος. Έτσι που ξεκινήσαμε σε λίγο μπορεί να ακούσουμε και για «Ολοκαύτωμα στην εντατική».
Το ερώτημα είναι γιατί εγκλωβίζεται η Αριστερά στα ψεύτικα διλήμματα που η ίδια δημιουργεί;
Μόνο ψυχολογικού τύπου προσέγγιση μπορώ να κάνω διαβάζοντας δημοσιεύματα που μιλούν για «κατάλυση του κράτους δικαίου» που γίνεται στη χώρα με αφορμή την σύλληψη του κ. Σάββα Ξηρού.
Οι τρομοκράτες ηττήθηκαν επιχειρησιακά, αλλά η τρομοκρατία θα ηττηθεί στη χώρα μόλις τα θύματα γίνουν πρωτοσέλιδα και όχι οι θύτες…
