To κυπριακό είναι δύσκολο θέμα. Έχει τόση ιστορία πίσω του, τόσες συμφωνίες, τόσα ψηφίσματα, τόσα δάκρυα, τόσες ελπίδες και τόσες διαψεύσεις ώστε πρέπει να θαυμάζει κανείς εκείνους που το κατέχουν σε τόσο βάθος ώστε μπορούν να τοποθετηθούν ρίχνοντας έστω μια φευγαλέα ματιά στις 157 σελίδες του σχεδίου Ανάν.
Ο κ. Πάγκαλος είναι χρήσιμος σχολιαστής. Για πολιτικός το συζητάμε…
…για το Κυπριακό και τα εθνικά μας θέματα.
Με δεδομένη την ιδεοληψία ξεκινάμε να βρούμε επιχειρήματα που να την στηρίζουν. Μπορεί να βρούμε πολλά, αλλά θα βρούμε και άλλα που δεν συμβαδίζουν με όσα πιστεύουμε. Αν συμβεί το τελευταίο τότε η πραγματικότητα την έχει άσχημα.
Αυτή η Βουλή θα μείνει στην Ιστορία. Όχι γιατί παρουσίασε κάποιο σημαντικό έργο. Σπάνια βουλεύτηκε για το καλό του Έθνους. Υπήρξε όμως πρωταθλήτρια στο βόλεμα.
Αν όλη η Αριστερά βγάζει τόση γκρίνια και τέτοιες αναλυτικές προτάσεις, τότε η «διεθνής του νεοφιλελευθερισμού» μπορεί να αλωνίζει ήσυχη.
Οι Αμερικανοί ζουν υπό το κράτος πανικού τους τελευταίους 18 μήνες.
Όλοι εκείνοι οι οποίοι ορθώς ισχυρίζονται «ότι η Τουρκία δεν είναι Βέλγιο για να τα βρούμε» αντιτίθεται μετά βδελυγμίας και στην προοπτική να γίνει η Τουρκία … Βέλγιο.
Δεν γνωρίζω αν είναι λάθος ή σωστή κίνηση η υποψηφιότητα για τη συνδιοργάνωση του «2008». Επιχειρήματα σοβαρά ακούγονται εκατέρωθεν. Επιχειρήματα γελοία επίσης ακούγονται εκατέρωθεν. Το επιχείρημα όμως ότι μια δράκα χουλιγκάνων μπορεί να ορίζει αν και πού πρέπει να περπατήσει ο Έλλην υπουργός Εξωτερικών, αν πρέπει η όχι να γίνει μια διεθνής διοργάνωση είναι μακράν του γελοίου. Είναι επικίνδυνη.
Οι δύο πόλοι μιας παράταξης
Υπάρχουν πολλοί που σπεκουλάρουν με τον διχασμό γιατί είναι πιο ευπώλητος από τη συμφιλίωση. Η σπέκουλα, όπως και η ηλιθιότητα, όπως και ο χουλιγκανισμός, όπως και η ανθρωπιά, επίσης δεν γνωρίζει σύνορα…
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα της μαζικής τρομοκρατίας.
Οι δύο γύροι των δημοτικών εκλογών έδειξαν ανάγλυφα ένα πράγμα. Αντί, οι ανήκοντες …φυσικώ δικαίω στην Αριστερά, να δουν το φως το αληθινό και να τραβήξουν προς τ’ Αριστερά, αυτοί εγκαταλείπουν ένα ψευδοαριστερό κόμμα, για να πάνε ακόμη πιο Δεξιά.
Μια πολιτική και κοινωνική ανάγνωση των όχι και τόσο απροσδόκητων αποτελεσμάτων
Η σιωπηρή πλειοψηφία που δίνει τις εκλογικές νίκες είναι πεπεισμένη ότι τα μαγικά ραβδιά του λαϊκισμού, που με μαεστρία χειριζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, συσσωρεύουν αντί να λύσουν προβλήματα.
Δεν πάει πολύς καιρός που ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εκφώνησε μια ομιλία που συνεπήρε τους εκατοντάδες θεατές του. «Έχω ένα όνειρο», είπε.
Το πρόβλημα που αναδεικνύεται σ’ αυτές τις εκλογές δεν είναι ο κ. Καρατζαφέρης, αλλά ο λαϊκισμός του, ο οποίος όμως με διαφορετικά προσωπεία είναι ισχυρός σε όλα τα κόμματα.
Την Κυριακή των εκλογών για το μόνο πράγμα που είμαστε σίγουροι είναι ότι νικητής για μια ακόμη φορά είναι η γραφειοκρατία.
Μια θεραπεία μόνο υπάρχει στο τρίπτυχο «γραφειοκρατία-διαφθορά ανικανότητα». Η αποκέντρωση αρμοδιοτήτων -άρα κι εξουσίας- σε μικρότερα, πιο ευέλικτα και ευκολότερα ελέγξιμα δημοκρατικώ τρόπω σχήματα.
Οι ακροδεξιές αντιλήψεις, έστω και αν φορούν σοσιαλιστική προβιά, ενδημούν στο ΠΑΣΟΚ.
