Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα της μαζικής τρομοκρατίας.
Οι δύο γύροι των δημοτικών εκλογών έδειξαν ανάγλυφα ένα πράγμα. Αντί, οι ανήκοντες …φυσικώ δικαίω στην Αριστερά, να δουν το φως το αληθινό και να τραβήξουν προς τ’ Αριστερά, αυτοί εγκαταλείπουν ένα ψευδοαριστερό κόμμα, για να πάνε ακόμη πιο Δεξιά.
Μια πολιτική και κοινωνική ανάγνωση των όχι και τόσο απροσδόκητων αποτελεσμάτων
Η σιωπηρή πλειοψηφία που δίνει τις εκλογικές νίκες είναι πεπεισμένη ότι τα μαγικά ραβδιά του λαϊκισμού, που με μαεστρία χειριζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, συσσωρεύουν αντί να λύσουν προβλήματα.
Δεν πάει πολύς καιρός που ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εκφώνησε μια ομιλία που συνεπήρε τους εκατοντάδες θεατές του. «Έχω ένα όνειρο», είπε.
Το πρόβλημα που αναδεικνύεται σ’ αυτές τις εκλογές δεν είναι ο κ. Καρατζαφέρης, αλλά ο λαϊκισμός του, ο οποίος όμως με διαφορετικά προσωπεία είναι ισχυρός σε όλα τα κόμματα.
Την Κυριακή των εκλογών για το μόνο πράγμα που είμαστε σίγουροι είναι ότι νικητής για μια ακόμη φορά είναι η γραφειοκρατία.
Μια θεραπεία μόνο υπάρχει στο τρίπτυχο «γραφειοκρατία-διαφθορά ανικανότητα». Η αποκέντρωση αρμοδιοτήτων -άρα κι εξουσίας- σε μικρότερα, πιο ευέλικτα και ευκολότερα ελέγξιμα δημοκρατικώ τρόπω σχήματα.
Οι ακροδεξιές αντιλήψεις, έστω και αν φορούν σοσιαλιστική προβιά, ενδημούν στο ΠΑΣΟΚ.
Το ζήτημα δεν είναι τα 20.000 ευρώ. Το ποσό είναι ελάχιστο μπροστά στην υπηρεσία που πρόσφερε ο κ. Ξηρός για την εξάρθρωση της 17Ν. Το πρόβλημα είναι ο συνδικαλιστικός τσαμπουκάς και μάλιστα με τα λεφτά των άλλων
Το δικαστήριο θα κρίνει κατά πόσον ο κ. Γιωτόπουλος έγραφε τις προκηρύξεις της «17 Νοέμβρη». Εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως και ο συντάκτης των προκηρύξεων και ο κ. Γιωτόπουλος είναι ένοχοι πρόκλησης αφόρητης πλήξης. Όλα όσα μας λένε, μας τα ‘χουν πει κι άλλοι. Άπειρες φορές, και μάλιστα αναίμακτα…
Φτάσαμε στην Ελλάδα να θεωρούμε κάποιον κεντρώωο, όταν ασπάζεται μέρος των δεξιών θέσεων και μέρος των αριστερών. Μόνο που αυτό δεν είναι «κέντρο», είναι αχταρμάς, τον οποίο ανακατεύει ο κ. Λαλιώτης για να τον σερβίρει προς τ’ Αριστερά.
Μια κοινωνία που σε κάθε δυσκολία έχει ως πρώτη επιλογή την απαγόρευση, έχει συνολικό πρόβλημα. Είναι ανασφαλής.
Το ιδεολογικό κενό που αφήνει ο κεντροδεξιός χώρος στην Ελλάδα δεν είναι κακό μόνο για την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας αλλά και για την χώρα.
Το «Δίκτυο για την υπεράσπιση των Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων» χρησιμοποιεί ψέματα κι αλήθειες μαζί, παλιές σταλινικές πρακτικές στιγματισμού ατόμων και (το κυριότερο) τις ενοχές του κόσμου της Αριστεράς
Κάποιοι θα χαρακτηρίσουν τη δίκη «μέρος της σύγκρουσης με το αστικό κράτος» και θα «θέλουν να λογοδοτήσουν μόνο στο προλεταριάτο». Σοφή κίνηση, ειδικά αν κατηγορείσαι για ληστεία μετά φόνου. Ρίχνεις το μπαλάκι στο προλεταριάτο -κανείς δεν ξέρει την ακριβή διεύθυνση διαμονής του για να το ρωτήσει- κι άσε τους αφελείς («χρήσιμους ηλίθιους» είχαν χαρακτηρίσει τους οπαδούς τους οι «σύντροφοι» της RAF) να νομίζουν πως είσαι επαναστάτης.
O κ. Χρήστος Παπουτσής, δήλωσε σε νεανικό περιοδικό: «Μας ζηλεύουν οι Ευρωπαίοι γιατί δεν καταλαβαίνουν πως γίνεται αυτοί οι τύποι στην Ελλάδα να δουλεύουν όλη μέρα, να διασκεδάζουν και να είναι πάντα κεφάτοι. Δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν».
Οι πράξεις της 17 Νοέμβρη ήταν «πολιτικών προθέσεων αδικήματα», «πολιτικών αποτελεσμάτων αδικήματα», αλλά δεν ήταν πολιτικά εγκλήματα…
Και το όπλο του διαλόγου…
Το πρόβλημα του διαλόγου στράβωσε σ’ αυτή τη χώρα ακριβώς επειδή ένα ιδιότυπο «newspeak» (κατά Όργουελ) επιβλήθηκε στη χώρα. Οι λέξεις έχουν αποσυνδεθεί από το νόημά τους, έγιναν υπηρέτες πολιτικών σκοπιμοτήτων
