«Ναι, κάποτε βλέπαμε τη “17 Νοέμβρη” ως κοινωνική πρωτοπορία, μα κάναμε λάθος μεγάλο. Ήμασταν νέοι και είχαμε ψευδαισθήσεις. Τώρα αποκτήσαμε λογική…»
Το άγχος περί ενοχοποίησης της Αριστεράς είναι μια πολύ βολική σοφιστεία που αποτρέπει την ελληνική κοινωνία να συζητήσει τις ιδεολογικές ευθύνες της Αριστεράς απέναντι στο αίμα που χύθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Το σκάνδαλο δεν είναι οι συνθήκες κράτησης των κατηγορούμενων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι συνθήκες διαβίωσης των υπόλοιπων κρατούμενων στις φυλακές
Πατώντας στον δικαιολογημένο τρόμο που δημιούργησε η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, το ακροδεξιό λόμπι που κυβερνά σήμερα τις ΗΠΑ έφτιαξε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου μέσα κρατείται άγνωστος αριθμός υπόπτων αγνώστων στοιχείων.
Τελικά δεν θα μείνουν και πολλά πράγματα όρθια, μόλις κατακάτσει ο κουρνιαχτός αυτής της πολύκροτης υπόθεσης. Τα σενάρια, τα υπονοούμενα, η λάσπη εξακοντίζεται από δεξιά κι αριστερά με τέτοια συχνότητα που δεν αφήνουν τίποτε ανέγγιχτο στο διάβα τους.
Το σκεπτικό που διατρέχει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚικού εθνικο-αριστερισμού, το οποίο δεν αρκείται στην κριτική των πράξεων της Πολιτείας, αλλά αποφασίζει να την υποκαταστήσει ή τουλάχιστον να αποδώσει δικαιοσύνη εκεί που πιστεύει ότι οι θεσμοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν.
Τι θα μάθουμε λοιπόν για την 17Ν; Πολλά, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μπορούμε να διακρίνουμε τις αλήθειες από τα σενάρια που θα μας ξεφουρνίσουν.
Τα ακατανόητα είναι πολλά. Κατ’ αρχήν ο πληθωρισμός των αναλογιών: «Γκουαντάναμο η Ελλάδα» λέει ο ένας, «λευκά κελιά στον Ευαγγελισμό» ισχυρίζεται ο άλλος. Έτσι που ξεκινήσαμε σε λίγο μπορεί να ακούσουμε και για «Ολοκαύτωμα στην εντατική».
Το ερώτημα είναι γιατί εγκλωβίζεται η Αριστερά στα ψεύτικα διλήμματα που η ίδια δημιουργεί;
Μόνο ψυχολογικού τύπου προσέγγιση μπορώ να κάνω διαβάζοντας δημοσιεύματα που μιλούν για «κατάλυση του κράτους δικαίου» που γίνεται στη χώρα με αφορμή την σύλληψη του κ. Σάββα Ξηρού.
Οι τρομοκράτες ηττήθηκαν επιχειρησιακά, αλλά η τρομοκρατία θα ηττηθεί στη χώρα μόλις τα θύματα γίνουν πρωτοσέλιδα και όχι οι θύτες…
Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι ένα διαρκές τεστ για την Δημοκρατία μας.
Σενάριο αποκλειστικό: Ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη είναι Αμερικανός με εβραϊκές ρίζες…
Με δεδομένη λοιπόν τη γεωγραφία το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποια ακριβώς Τουρκία θα επιθυμούσαμε να έχουμε δίπλα μας; Σ’ αυτό δεν έχουμε κοινή απάντηση, αλλά μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα κόμματα, παρά μεταξύ των κομμάτων.
O ιταλός υπουργός Aμυνας κ. Αντόνιο Μαρτίνο προέβλεψε ότι «θα υπάρξει τρομοκρατική επίθεση μεγάλης έκτασης … αργά ή γρήγορα». Σα να λέμε ότι «θα βρέξει αργά ή γρήγορα», ή ότι «ο Πάπας θα πεθάνει. Αργά ή γρήγορα.»
Το κρυφό καμάρι της κυβέρνησης μοιάζει να είναι οι τραπεζικές συναλλαγές του καθεστώτος Μιλόσεβιτς κατά την διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού εμφύλιου.
Το πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα μπορεί να συμπυκνωθεί στο διαζύγιο που έχει πάρει από την πρόοδο.
Εντάξει! Εσωστρέφεια έχουμε όταν ΠΑΣΟΚοι βρίζουν ΠΑΣΟΚους. Όταν ο κ. Λαλιώτης βρίζει τη Νέα Δημοκρατία τι είναι; Εξωστρέφεια;
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κάποιος στις σχολές οδήγησης είναι πως οι οδηγοί πρέπει να κατεβαίνουν τις κατηφόρες με την ίδια ταχύτητα που θα τις ανέβαιναν ως ανηφόρες. Μιας και δεν υπάρχουν σχολές πολιτικής, αυτό δεν διδάσκεται, αλλά γίνεται γνώση με την εμπειρία. Σαν αυτή που είχε τον τελευταίο ενάμισι χρόνο ο κ. Αβραμόπουλος.
Ο αποκλεισμός της Αναγνωστοπούλου καθαυτός δεν είναι κάποιο τραγικό μέτρο. Έχουν κλείσει δρόμοι και δρόμοι, σε όλες τις γωνιές της Αθήνας. Κάθε δήμαρχος που σέβεται τις ερχόμενες εκλογές αποφασίζει κάποιες πεζοδρομήσεις ή μονοδρομήσεις.
