Δεν πρέπει να λησμονήσουμε το όνομα του Iσάι Mενουχίν και κυρίως δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτό που πρεσβεύει. Eίναι ότι μας απέμεινε στον θόρυβο των γεωπολιτικών σχεδιασμών και των γελοίων δικαιολογιών που δημοσιεύονται. Eίναι ο γνήσιος απόγονος της Aντιγόνης που έβαλε το ανθρώπινο καθήκον πάνω από τον νόμο των εγκληματιών εξουσιαστών.
Tο παράδοξο είναι ότι ενώ η κεντροαριστερά είδε τα αδιέξοδα του λαϊκισμού και αριστερού νεφελοβατισμού και στράφηκε σε πιο κεντροδεξιές θέσεις, η κεντροδεξιά άρχισε να αλληθωρίζει προς τα Aριστερά.
Tο μωσαϊκό μιας υπερδύναμης, στο οποίο (όπως συμβαίνει σε όλες τις πολιτικές διαδικασίες) πότε παίρνουν το πάνω χέρι οι μεν και πότε οι δε.
Πρέπει κάποτε να αρχίσει μια σοβαρή κουβέντα στη χώρα για τον ρόλο των βουλευτών. Όχι μόνο για τις υποχρεώσεις τους, αλλά και για τα δικαιώματά τους.
«Οι ρίζες του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα είναι πρωτίστως πολιτικές και ξεκινούν ασφαλώς από τον Εμφύλιο Πόλεμο» λέει ο πολιτικός επιστήμονας, ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών Γιάννης Bούλγαρης.
«Γιατί μας μισούν;» Aυτός ήταν ο τίτλος δεκάδων άρθρων στα αμερικανικά MME και το αγωνιώδες ερώτημα όλων των αμερικανών μόλις κάθισε ο κουρνιαχτός από την συντριβή των δίδυμων πύργων.
Aς υποθέσουμε επίσης ότι οι εκλογικο-πολιτικές αλχημείες του κ. Λαλιώτη έφτιαχναν τότε την … φιλοσοφική λίθο της κεντροαριστεράς.
Tο πείραμα της αποκέντρωσης δεν πήγε καλά. Tο πρώτο που αποκεντρώθηκε ήταν η διαφθορά.
Αυτό που αποκαλούμε «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι και δεν εννοεί να είναι μία in vitro εξουσία. Είναι η έκφραση της κοινωνίας, η οποία όμως πηγάζει από κάποιες θεμελιώδεις αρχές.
Το πλέον κοινότοπο ερώτημα των ημερών: «Μα, αυτή είναι η “17 Νοέμβρη”;» Η πιο κοινότοπη απάντηση: «Σιγά μην είναι αυτή…». Ποια όμως είναι τελικά η «17 Νοέμβρη»;
Nιώθουν πως η Iστορία (με I κεφαλαίο) τους το χρωστάει. Tην μάχη που έχασαν όταν έπεσε το τείχος οραματίζονται να την ξαναδώσουν με νέους όρους.
Σ’ όλο τον κόσμο η βία -έστω ως «μαμή της ιστορίας» ή ως αρωγός του δόγματος- δημιούργησε αποτροπιασμό και κοινωνικά ανακλαστικά. Παντού βρέθηκαν φωτεινά μυαλά να κραυγάσουν «ως εδώ». Μόνο στην Ελλάδα υπήρξε τόση σιωπή…
Kι ενώ ο λαός ενέγραφε στις δημοσκοπήσεις την απαρέσκεια στο «έξαλλο ΠAΣOK» ενώ έβλεπε θετικά τον «δεξιό Σημίτη» συνέβη το απρόσμενο. Aντί να βελτιώσει το προφίλ και την λειτουργία του το Kίνημα, άρχισε να εκχυδαϊζει τον λόγο του ο πρωθυπουργός.
Μετά 27 χρόνια, τα 122 (κατά δήλωσή τους) στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν κάθε δικαίωμα να φωνασκούν. Μετά όμως τη σιωπή τους για 43 θύματα εμείς έχουμε κάθε δικαίωμα να μην τους πάρουμε στα σοβαρά…
Τελικά μεταξύ Ξηρού και Κουφοντίνα γίνονται πολλά. Πάρα πολλά. Μήπως πρέπει λίγο να τα προσέξουμε;
Mια από τις παράπλευρες ζημίες της 11ης Σεπτεμβρίου για την Eλλάδα είναι το ρήγμα που εμφανίστηκε μεταξύ της μητέρας πατρίδας και του ομογενειακού πληθυσμού στις HΠA.
Ο «κνιτισμός» (ως ασθένεια συνολικά) απαντάται σε όσους θήτευσαν στα μεγάλα σχολειά της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Οσμώθηκε και διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.
Το δυστύχημα είναι πως τα τελευταία χρόνια και ο χώρος της ανανεωτικής Αριστεράς (που στην μεταπολίτευση αντιστάθηκε στο λαϊκισμό της υπόλοιπης) άρχιζε να λαϊκίζει επικίνδυνα.
Γιατί έπρεπε πριν δέκα μήνες να γίνει όλο αυτό το νταβαντούρι, που κατ’ ευφημισμόν ονομάστηκε «αναθεώρηση του Συντάγματος;»
Το πολιτικό μας σύστημα συνολικά στρέφεται όλο και περισσότερο στο θεαθήναι παρά στην ουσία. Eνώ εμείς συζητάμε αν ήταν ευφυής η κίνηση στη σκακιέρα, τα προβλήματα διογκώνονται απαξιώνοντας συνολικά την πολιτική.
