Ένα ψυχολογικό πείραμα του 1974 δείχνει ότι οι άνθρωποι που ενεργούν υπό διαταγές είναι ικανοί για το άφατο κακό. Το ίδιο πείραμα έδειξε ότι, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ελπίδα…

Όλες οι ειδήσεις που αναδεικνύουν πρόοδο του «επάρατου καπιταλισμού», ή τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν καμιά τύχη στην Ελλάδα.

Χθες ο κ. Παουελ αναγνώρισε φραστικά τουρκοκυπριακό κράτος. «Εχθρική ενέργεια» το χαρακτήρισε ο κ. Παπαδόπουλος, αλλά τι προβλέπει το σχέδιο διαχείρισης του «Όχι»; Θα τους κηρύξει τον πόλεμο; Θα κηρύξει εμπορικό αποκλεισμό ή θα κλάψει μέχρι να τους συγκινήσει;

Το ερώτημα που προκύπτει από τις εκρήξεις στην Καλλιθέα είναι ένα: Υπάρχει σχέδιο επικοινωνιακής διαχείρισης μιας τέτοιου τύπου κρίσης; Εφαρμόζεται και με ποια αποτελέσματα;

Οι δημοσκοπήσεις αποπλανούν τους ερωτώμενους (αφού δεν τους αποκαλύπτει τις δύσκολες επιλογές που έχει οποίος χαράσσει πολιτική) και παραπλανούν τους πολιτικούς.

O «νομοθετισμός» είναι η υπόγεια ανάγκη μιας κοινωνίας που πιστεύει ότι τα πάντα πρέπει να ρυθμίζονται από το κράτος.

Τουριστικός οδηγός του Νομού κοζάνης δια χειρός ενός απόστρατου αξιωματικού του κ. Σάββα Καλεντερίδη. Με χρηματοδότηση της Νομαρχίας Κοζάνης

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αμηχανία. Όχι μόνο αυτό. Όλο το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε φάση μετάλλαξης. Το ΠΑΣΟΚ είναι σε κρίση. Ευτυχώς! Και για το ΠΑΣΟΚ και για τον τόπο. Η κρίση είναι ευεργετική. Ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

Αυτή τη στιγμή, ο ελληνισμός, με ευθύνη της Κυπριακής ηγεσίας, είναι χωρίς στόχους για το εθνικό ζήτημα. Αν δεν έχεις στόχο, δεν υπάρχει αξιολόγηση. Δεν ξέρεις ποια βήματα είναι μπρος και ποια είναι πίσω.

Αυτό που διαλαλούσαμε τριάντα χρόνια τώρα -ότι θέλουμε δηλαδή δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία- έπαψε να ισχύει. Καταψηφίστηκε και από τις δύο κοινότητες, άσχετα αν οι τουρκοκύπριοι ψήφισαν «ναι».

Υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την λύση του Κυπριακού μέχρι τον Δεκέμβριο, όταν στη Σύνοδο Κορυφής θα συζητηθεί η ημερομηνία έναρξης διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας.

Ο πληθωρισμός των χαρακτηρισμών είναι καταστροφικός για κάθε πραγματική αξία. Αποτελεί προσβολή λοιπόν προς τους πραγματικούς εθνάρχες (τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή) η εξομοίωσή τους με τον Κύπριο πρόεδρο.

Πρέπει να μας παρουσιάσουν καλύτερες ιδέες για το πώς θα είναι η διαχείριση της επόμενης μέρας. Χρειαζόμαστε νέες ιδέες, για να βγούμε από τη δύσκολη θέση που το «ηχηρό όχι», το οποίο πολλοί επιθύμησαν, θα βγει για το καλό μας.

Η αυριανή μέρα δεν θα είναι ίδια. Ούτε για μας, ούτε για τους Κυπρίους, ούτε για τους Τούρκους. Είτε το θέλουμε, είτε όχι χθες έκλεισε ένα κεφάλαιο της νεώτερης ιστορίας μας.

Συνηθίσαμε να μιλάμε για το Κυπριακό σαν να μην υπήρχε Κύπρος πριν το 1974. Υπήρχε και είχε πολλές ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση…

Το πιο τραγικό είναι ότι δεν υπάρχει σχέδιο επόμενης μέρας μετά το «όχι». Υπάρχουν ευχές για «διαπραγματευτικά» πλεονεκτήματα λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά στην Ε.Ε. το κλίμα γίνεται πλέον εχθρικό.

Η οξύτητα του λόγου που χρησιμοποίησαν όλοι οι Ευρωπαίοι Επίτροποι και ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου κ. Πατ Κοξ θα πρέπει να μας προβληματίσει έστω για την επόμενη μέρα.

Αν εκνευρίζει κάτι και στην υπόθεση του Κυπριακού, είναι το γεγονός ότι δια των εθνικών θεμάτων κάποιοι αποκτούν πολιτική υπόσταση.

Η κριτική στο «όχι» είναι δύσκολη. Εκ των πραγμάτων η θέση του «όχι» είναι νεφελώδης. Ξεκινά από το «δεν μας αρέσει αυτό», αλλά και καταλήγει εκεί. Δεν υπάρχει ένα αντισχέδιο Ανάν, ένα απτό προϊόν του «όχι» ώστε να σταθμίσουμε τα θετικά του ενός με τα αρνητικά του άλλου και να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα.

Κάθε ομοσπονδία είναι πολύπλοκο σύστημα. Υπάρχει όμως μια κοινή αρχή. Για τα ομοσπονδιακά θέματα χρειάζεται η πλειοψηφία των μερών και όχι του πληθυσμού.