Φυσικά και «δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες για το Κυπριακό». Αλλά το ίδιο ισχύει και για τους Τούρκους. Εξάλλου, στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες. Μόνο χαμένες…

Οι φονταμενταλιστικές θρησκείες και οι οπαδοί τους δεν θέλουν να αφήσουν κανένα «ήσυχο». Στόχο έχουν την εξάπλωση της ηθικής τους στους «αμαρτωλούς του κόσμου».

Η λύση του Κυπριακού χάθηκε για μια φορά ακόμη ανάμεσα στα πολλά μέτρα και πολλά σταθμά που χρησιμοποιούνται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Έσβησε ανάμεσα σε συνθήματα κενά περιεχομένου.

Όσα ακούγονται για αναγνώριση του ψευδοκράτους μπορεί να είναι κούφιες απειλές. Έτσι, τουλάχιστον τα σταθμίζουν οι ο πρόεδρος κ. Τάσσος Παπαδόπουλος και ο υπουργός των Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γιώργος Ιάκωβου. Μακάρι. Αν δεν είναι όμως, τότε αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη.

Στην Παλαιστίνη υπήρξε μια χρυσή ευκαιρία με τις συμφωνίες του Όσλο. Οι ακραίοι και των δύο πλευρών βροντοφώναξαν εμπράκτως «όχι». Οι πολιτικές ηγεσίες δεν ηγήθηκαν της προσπάθειας κατευνασμού των παθών.

Δύο άνθρωποι έκλαψαν για το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος δάκρυσε γιατί μένουν τούρκοι στρατιώτες στην Κύπρο και ο κ. Ραούφ Ντενκτάς γιατί «φεύγουν οριστικά τα τουρκικά στρατεύματα».

Στην Ελλάδα οι συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές βρήκαν νέο πεδίο δόξης λαμπρό να αντισταθούν στην «αμερικανική ηγεμονία». Είναι σίγουρο πως θα ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν αν οι ΗΠΑ το απέρριπταν.

Δεν υπάρχουν φοβερές συνομωσίες, ούτε περίτεχνες θεωρίες πίσω από το «ναι» ή το «όχι».Υπάρχει μια διαφορετική θεώρηση του κόσμου και των διεθνών σχέσεων. Όλα τ’ άλλα, περί αγρίων και συνομωσιών, είναι προς λαϊκή κατανάλωση κι αύξηση της τηλεθέασης.

Τα on-camera δάκρυα του κ. Τάσσου Παπαδόπουλου δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Μέχρι τώρα υπήρχε ένας διάλογος με βάση τη λογική. Τώρα που ο συναισθηματισμός μπαίνει από την κύρια πόρτα στον εθνικό διάλογο υπάρχει κίνδυνος διχασμού

Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος αναφέρθηκε στα πάντα. Δεν εκστόμισε όμως την λέξη Ελλάδα. Δεν αποτίμησε όμως ούτε κατ’ ελάχιστον τι σημαίνει για τον ευρύτερο ελληνισμό το «ναι» και τι επιπτώσεις θα έχει το «όχι».

Δεν υπάρχει λύση στο Κυπριακό πρόβλημα. Μόνο επιλογές. Η επιλογή του «όχι» ενέχει κινδύνους και ελπίδες. Η επιλογή του «ναι» ελπίδες και κινδύνους.

Μια σοβαρή πολιτική για το Εθνικό Τυπογραφείο ξεκινά από την βασική του δουλειά, η οποία είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάχυση της πληροφορίας που δημοσιοποιεί.

Η γραμμή του αυτοαποκαλούμενου «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» οδήγησε αφενός στην περιθωριοποίηση της χώρας και στην επιδείνωση των εθνικών μας θεμάτων.

Η υπόγεια Αριστερά είναι βαθιά αντιδραστική δύναμη. Μισεί την Δύση διότι απέτυχε να μας εντάξει στην Ανατολή.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών καναλιών αντιμετωπίζει το εθνικό θέμα με την ίδια προχειρότητα που αντιμετώπισε στο παρελθόν πολλά από τα ζητήματα που ταλαιπώρησαν αυτόν τον τόπο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος ακολούθησε μετά την τουρκική εισβολή του 1974 μια αταλάντευτη γραμμή. Διεθνοποίησε το ζήτημα κι άφησε τη λύση του στον ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ, λοιπόν μίλησε. Εμείς τι κάνουμε;

Ακούσαμε σεβάσμιους αναλυτάδες να μας εξηγούν τους κινδύνους που ενέχει το σχέδιο Ανάν αλλά δεν ακούσαμε το σημαντικότερο: ποια είναι η λύση που μας συμφέρει;

Έχει μια χρυσή ευκαιρία ο κ. Κώστας Καραμανλής. Μπορεί να γίνει έκτος από πρωθυπουργός της Ελλάδος και αναμορφωτής της χώρας.

Η απόφαση της στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου να τιμωρήσει με 10ημερη φυλάκιση τους μόνιμους στρατιώτες, οι οποίοι κατά την διάρκεια της παρέλασης φώναξαν σοβινιστικά συνθήματα κατά της Τουρκίας είναι απολύτως ορθή.

Παραφράζοντας τον Βρετανό Συγγραφέα Saki μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούν να κατεδαφίσουν. Ή νομίζουν ότι παράγουν περισσότερη ιστορία…