Ως προς το ήθος τα πράγματα είναι απλά. Ήθος πρέπει να έχουν όλοι είτε ασκούν εξουσία, είτε όχι. Ως προς το ύφος ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;
Ο κ. Κώστας Σημίτης κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ελληνική ιστορία. Ήταν ο «λογιστής» που έγινε αναμορφωτής της σύγχρονης Ελλάδας.
Ακούγονται ήδη πολλά για την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άδικα κι επιφανειακά. Η νέα κυβέρνηση έχει ένα μόνο πρόβλημα. Είναι κυβέρνηση όλης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχει σαφές πολιτικό στίγμα.
Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.
Στο φάσμα της κοινωνικής ιεραρχίας υπήρχαν δύο άκρα. Από την μια υπήρχαν οι μποέμ, λόγιοι και καλλιτέχνες. Από την άλλη οι μπουρζουάδες. Ήταν οι καταξιωμένοι επιχειρηματίες. Η νέα χιλιετία έφερε, όμως, στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί μίγμα των δύο. Είναι οι μποέμ-μπουρζουάδες, ή «Μπόμπος»
Η κοινοκτημοσύνη της γνώσης δημιουργεί μακροπρόθεσμα πρόοδο και όχι η περίφραξή της πληροφορίας με συστήματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Κάθε διαδικασία αποκέντρωσης δημιουργεί βραχυχρόνια προβλήματα. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι ότι η συγκέντρωση εξουσιών δημιουργεί μακροχρόνια μεγαλύτερα και πιο ακριβά προβλήματα.
Το ντιμπέιτ θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Πάντα υπάρχει ο εχθρός του καλού. Αλλά είναι κακό να απαξιώνουμε την συζήτηση -τον λόγο- με όρους τηλεοπτικής εικόνας.
Τα συμπεράσματα για το θρυλούμενο «ντιμπέιτ» πρέπει να βγουν πριν την διοργάνωσή του και όχι μετά. Η ίδια η διοργάνωση θέτει σοβαρότερα ερωτήματα για την πολιτική και τα ΜΜΕ, παρά οι απαντήσεις που έδωσαν οι πολιτικοί αρχηγοί…
Η Αριστερά που πάλεψε για την ελευθερία έκφρασης της κ. Μπετζετάκου στο «Big Brother» θέλει τώρα να λογοκρίνει τον κ. Νίκο Ευαγγελάτο στην επιλογή θεμάτων στο δελτίο ειδήσεών του.
Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη. Ειδικά για το μέλλον. Νιλς Μπορ (Δανός Φυσικός)
Η «Ατζέντα 2010» που εξήγγειλε ο σοσιαλιστής κ. Σρέντερ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η διογκούμενη ανεργία και ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας, περιλαμβάνει πολλά φιλελεύθερα μέτρα.
Απελευθέρωση διαδικασιών, αποκέντρωση εξουσίας πρέπει να είναι το ζητούμενο.
Η 16η Ιουνίου του 2003 ήταν μια μεγάλη νίκη κατά του αριστερού συντηρητισμού. Κι αυτό το ξέρει καλά ο κ. Ραφαρέν γι’ αυτό μήνυσε στον κ. Καραμανλή ότι «η συντήρηση δεν είναι λύση».
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτές οι νέες ιδέες -στις οποίες σχεδόν βίαια ο κ. Παπανδρέου εκθέτει τον ελληνικό λαό- θα επιβιώσουν την βάσανο της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ αν δεν τις δοκιμάσουμε.
Ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Το αποδεικνύουν οι «Τάσεις» της MRB. Μόνο 0,3% των ελλήνων πολιτών (στατιστικά αμελητέο ποσοστό) πιστεύει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν κι έμενα».
Η χώρα διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα βελούδινο αυταρχισμό. Όλο και περισσότερα πράγματα απαγορεύονται. Έτσι, χωρίς σκέψη και προηγούμενη συζήτηση. Χειρότερα: χωρίς αντιστάσεις.
Όταν όλοι ντρέπονται να εντρυφήσουν στην κακιά ιδεολογία που αρχίζει από «φ», φυσικό είναι να έχουν όλοι δυσκολίες να εφαρμόσουν την πολιτική που προκύπτει από την ιδεολογία «φ».
Αποδείχθηκε ότι τα συμπαρομαρτούντα των απαγορεύσεων κοστίζουν πολύ περισσότερο στο σύνολο, απ’ ότι η ελεύθερη επιλογή.
Σε συνθήκες τηλεοπτικής οχλοκρατίας δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ακριβώς δεν λειτούργησε…
