Δεν υπάρχει λύση στο Κυπριακό πρόβλημα. Μόνο επιλογές. Η επιλογή του «όχι» ενέχει κινδύνους και ελπίδες. Η επιλογή του «ναι» ελπίδες και κινδύνους.

Μια σοβαρή πολιτική για το Εθνικό Τυπογραφείο ξεκινά από την βασική του δουλειά, η οποία είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάχυση της πληροφορίας που δημοσιοποιεί.

Η γραμμή του αυτοαποκαλούμενου «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» οδήγησε αφενός στην περιθωριοποίηση της χώρας και στην επιδείνωση των εθνικών μας θεμάτων.

Η υπόγεια Αριστερά είναι βαθιά αντιδραστική δύναμη. Μισεί την Δύση διότι απέτυχε να μας εντάξει στην Ανατολή.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών καναλιών αντιμετωπίζει το εθνικό θέμα με την ίδια προχειρότητα που αντιμετώπισε στο παρελθόν πολλά από τα ζητήματα που ταλαιπώρησαν αυτόν τον τόπο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος ακολούθησε μετά την τουρκική εισβολή του 1974 μια αταλάντευτη γραμμή. Διεθνοποίησε το ζήτημα κι άφησε τη λύση του στον ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ, λοιπόν μίλησε. Εμείς τι κάνουμε;

Ακούσαμε σεβάσμιους αναλυτάδες να μας εξηγούν τους κινδύνους που ενέχει το σχέδιο Ανάν αλλά δεν ακούσαμε το σημαντικότερο: ποια είναι η λύση που μας συμφέρει;

Έχει μια χρυσή ευκαιρία ο κ. Κώστας Καραμανλής. Μπορεί να γίνει έκτος από πρωθυπουργός της Ελλάδος και αναμορφωτής της χώρας.

Η απόφαση της στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου να τιμωρήσει με 10ημερη φυλάκιση τους μόνιμους στρατιώτες, οι οποίοι κατά την διάρκεια της παρέλασης φώναξαν σοβινιστικά συνθήματα κατά της Τουρκίας είναι απολύτως ορθή.

Παραφράζοντας τον Βρετανό Συγγραφέα Saki μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούν να κατεδαφίσουν. Ή νομίζουν ότι παράγουν περισσότερη ιστορία…

Μαγικές λύσεις στην οικονομία δεν υπάρχουν. Όλα τα δυσνόητα πράγματα που ακούσαμε στην Βουλή, περί πρωτογενών ελλειμμάτων και ΑΕΠ, περί ρυθμών ανάπτυξης και δημοσιονομικών καταλήγουν σε μια απλή εξίσωση. Έσοδα, έξοδα.

The crisis of the press is not a crisis of the reader nor of society.

Οι ιδεοληψίες που διατρέχουν την Αριστερά είναι παρελθόν τουλάχιστον σε επίπεδο κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης.

«Η επιχείρηση δημιουργίας των πολυεθνικών κρατών που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια απέτυχε. Η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση.» Ο παραπάνω συλλογισμός εμπεριέχει δύο ψεύδη κι ένα κίνδυνο.

Ο υπαρκτός λαϊκισμός είναι ιστορικά ο πιο ύπουλος φίλος της αντιπολίτευσης. Η άκριτη (ρητή ή άρρητη) υιοθέτηση όλων των κοινωνικών αιτημάτων μπορεί να κάνει ένα κόμμα κυβέρνηση, δεν του επιτρέπει όμως να κυβερνήσει.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σχέδιο γι’ αυτή την εξέγερση ουδόλως πρέπει να μας καθησυχάζει. Οι λύκοι του εθνικισμού (είτε αλβανικού είτε σερβικού) στην αναμπουμπούλα χαίρονται.

Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει δεν είναι η παρουσία «παγκόσμιου χωροφύλακα», αλλά η απουσία «παγκόσμιου δικαστή».

«Εσείς αγαπάτε τη ζωή. Εμείς τον θάνατο», μας λέει η Αλ Κάιντα. Ε, λοιπόν πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Εμείς που αγαπάμε τη ζωή δεν πρέπει να αφήσουμε τον θάνατο να νικήσει.

Τα φουσκωμένα από την θρησκευτική μεταφυσική μυαλά των ισλαμιστών τρομοκρατών δεν αναλύουν κατά το δυτικό πρότυπο. Απλώς δολοφονούν. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει αυτό η Αριστερά;

Τίποτε δεν είναι λυμένο και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Ειδικά μετά τα δημοψηφίσματα, τα οποία απέχουν μόλις ένα μήνα.