Στο δεύτερο κομμάτι του πολυθεάματος αποτυπώθηκε πιστά η σύγχρονη Ελλάδα. Το πανηγύρι και το «σκυλάδικο». Καλώς, ως προς τις προθέσεις. Μόνο που έλειψε το «συν» του καλλιτέχνη. Αυτό που απομυζά τη χυδαιότητα και την κάνει τέχνη.
Η μεγαλύτερη κληρονομιά αυτών των αγώνων είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία τους ελληνικού λαού κατάλαβε πως η χώρα δεν είναι ούτε μόνη, ούτε κατατρεγμένη σ’ αυτόν τον κόσμο.
Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών είδε τις θερμές ελληνικές εκδηλώσεις στο στάδιο «υπέρ Κέντερη» και κατά των Αμερικανών αθλητών και αποφάσισε να μην διακινδυνεύσει ένα γιουχάισμα σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση προς όλο τον κόσμο.
Εδώ που τα λέμε, τυχεροί ήμασταν προχθές. Διότι αυτοί που φώναζαν «Κεντέρης- Κεντέρης» στο ΟΑΚΚΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να φωνάζουν «Τζέκος- Τζέκος». Κακά τα ψέματα: ο κ. Χρήστος Τζέκος είναι το ιδεατό ελληνικό όνειρο. Αμφίβολη επιχειρηματικότητα και ανοιχτά γραφεία των υπουργών.
Αυτή τη στιγμή αντιπαλεύουν δύο Ελλάδες. Η Ελλάδα που προκόβει και η «Ελλάδα των Λιάνη-Τζέκου-Κεντέρη-Θάνου». Δεν μας αξίζει η δεύτερη, ούτε η παράγκα των αδιαφανών χρηματοδοτήσεων στον λόφο Σκουζέ.
«Είπαμε να κάνει κάποιο δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια (δραχμές)» είχε πει κάποτε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δεν διευκρινίσθηκε το αποδεκτό ύψος του «δώρου». Τουλάχιστον με την ιστορία Τζέκου μας λύθηκε μια απορία: Το κατώφλι ηθικής του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα 182.000 ευρώ.
Ο χρωματισμός μιας κατά τεκμήριο κακής είδησης από τους δημοσιογράφους, ανάλογα με τις «εθνικο-αθλητικές» σκοπιμότητες, μαρτυρεί πολλά για το πώς είναι το φίλαθλο πνεύμα στη χώρα μας…
Ο πρωταθλητισμός υποτίθεται ότι χρηματοδοτείται από την Πολιτεία διότι πιστεύουμε (αφελέστατα απ’ ότι έδειξαν οι τελευταίες αποκαλύψεις) ότι οι σταρ των σταδίων θα αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για τη νέα γενιά.
Δεν χρειάζονται ούτε πλαφόν, ούτε άλλα σοσιαλγραφειοκρατικού τύπου μέτρα στην Παιδεία. Αποκέντρωση χρειάζεται.
Όταν όλος ο κόσμος βοούσε για την εξαφάνιση Κεντέρη-Θάνου, και τα διεθνή ΜΜΕ άφηναν αιχμές ο ελληνικός Τύπος ολοφυρόταν για «ανθελληνικές συνομωσίες» και «διεθνείς ζήλιες» για τους «γιους» και τις «κόρες του ανέμου». Φυσικό κι επόμενο είναι να κατονομάζει τους δημοσιογράφους ως συνενόχους του στο θέμα ντόπινγκ ο πρώην υφυπουργός Αθλητισμού κ. Γιώργος Λιάνης.
Αν συνεχίσουμε στο ρυθμό της αθλητικής υπερβολής όλος ο κόσμος θα μιλάει για «πρότυπο Ολυμπιάδας» και η Ελλάδα για «αγώνες της ντροπής». Δεν μας αξίζει τέτοιο αυτομαστίγωμα. Όπως δεν μας πρέπει και η υπερβολή κάθε φορά που κάποιος της ελληνικής ομάδας κερδίζει μετάλλιο.
Η κυριαρχία της Αριστεράς απαξίωσε πολύ νωρίς και ιδεολογικά και κοινωνικά κάθε προσπάθεια διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τα χαρακτηριστικά τους. Μόνο που αυτή η απαξίωση του ρατσισμού είναι ρηχή. Σαν μόδα…
H συζήτηση περί έθνους, φυλής, ράτσας κ.λ.π. είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο των πολιτικών ανά τους αιώνες, ένα εξαιρετικό μέσο απασχόλησης των κοινωνιολόγων, μια φοβερά απλοποιητική διαδικασία που βολεύει όλους όσους δεν θέλουν να πολυσκοτίζονται με την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης προσωπικότητας και των ανθρώπινων σχέσεων.
Ας σταματήσουμε λογαριάζουμε το μέγεθος της χώρας με τον αριθμό των μεταλλίων. Δεν κρίνεται η Ελλάδα από το μετάλλιο του κ. Λεωνίδα Σαμπάνη. Ούτε από το δείγμα των ούρων του.
Μπορεί η «2004 Α.Ε.» να μην έχει χιούμορ, εισάγει όμως νέα λογοκριτικά ήθη στον τόπο μας και συγκεκριμένα την «εμπορική λογοκρισία», που είναι κοινός τόπος στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες
Ο δημόσιος χώρος έχει πνιγεί τα τελευταία χρόνια σε γενικόλογα φληναφήματα «περί διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία». Έτσι ενώ όλοι βροντοφωνάζουν τις αγκυλώσεις και κανείς δεν ψιθυρίζει τα αυτονόητα. Πλην του νέου προέδρου του ΟΤΕ.
Η Ελλάδα δεν δείχνει να καίγεται για μετάλλια στα γράμματα και τις επιστήμες. Η ίδια κοινωνία που «ελληνοποιεί» στη συνείδησή της την κ. Μανιάνι, το αρνείται στον κ. Τσενάι. Το έλλειμμα πνευματικότητας παράγει περισσότερο έλλειμμα πνευματικότητας.
Πουθενά στον κόσμο η ήττα δεν είναι τόσο ορφανή, όπως και πουθενά στον κόσμο η επιτυχία δεν έχει το σύνολο του πληθυσμού της χώρας πατέρα.
Η εξαμηνιαία επιστημονική επιθεώρηση «Ζητήματα επικοινωνίας» που εκδόθηκε από το «Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας» του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το μεγάλο υπερθέαμα της τελετής έναρξης ήταν ένας μεγάλος κόλαφος στην Ελλάδα των καφενέδων και των μεγάλων ανησυχιών. Ήταν ένα χαστούκι στην κοινοτυπία της μιζέριας. Ήταν ένα μάθημα για όλους μας.
