Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη. Ειδικά για το μέλλον. Νιλς Μπορ (Δανός Φυσικός)

Απελευθέρωση διαδικασιών, αποκέντρωση εξουσίας πρέπει να είναι το ζητούμενο.

Η «Ατζέντα 2010» που εξήγγειλε ο σοσιαλιστής κ. Σρέντερ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η διογκούμενη ανεργία και ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας, περιλαμβάνει πολλά φιλελεύθερα μέτρα.

Η 16η Ιουνίου του 2003 ήταν μια μεγάλη νίκη κατά του αριστερού συντηρητισμού. Κι αυτό το ξέρει καλά ο κ. Ραφαρέν γι’ αυτό μήνυσε στον κ. Καραμανλή ότι «η συντήρηση δεν είναι λύση».

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτές οι νέες ιδέες -στις οποίες σχεδόν βίαια ο κ. Παπανδρέου εκθέτει τον ελληνικό λαό- θα επιβιώσουν την βάσανο της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ αν δεν τις δοκιμάσουμε.

Ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Το αποδεικνύουν οι «Τάσεις» της MRB. Μόνο 0,3% των ελλήνων πολιτών (στατιστικά αμελητέο ποσοστό) πιστεύει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν κι έμενα».

Η χώρα διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα βελούδινο αυταρχισμό. Όλο και περισσότερα πράγματα απαγορεύονται. Έτσι, χωρίς σκέψη και προηγούμενη συζήτηση. Χειρότερα: χωρίς αντιστάσεις.

Όταν όλοι ντρέπονται να εντρυφήσουν στην κακιά ιδεολογία που αρχίζει από «φ», φυσικό είναι να έχουν όλοι δυσκολίες να εφαρμόσουν την πολιτική που προκύπτει από την ιδεολογία «φ».

Αποδείχθηκε ότι τα συμπαρομαρτούντα των απαγορεύσεων κοστίζουν πολύ περισσότερο στο σύνολο, απ’ ότι η ελεύθερη επιλογή.

Σε συνθήκες τηλεοπτικής οχλοκρατίας δεν μαθαίνουμε ποτέ τι ακριβώς δεν λειτούργησε…

Όποιο κόμμα κι αν χάσει θα έχει να αντιμετωπίσει την επόμενη μέρα τον καθρέφτη του. Ταυτόχρονα όμως οι εσωκομματικές εξελίξεις στον ηττημένο δεν θα αφήσουν αλώβητο τον νικητή. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε…

Γιατί δεν είναι έκπληξη η μετάλλαξη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας

Το βασικό ερώτημα είναι απλό: πόση Aμεση Δημοκρατία αντέχει ένα κοινωνικό σύνολο; Ή αλλιώς: πόση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία πρέπει να υπάρχει για να μην αλλοιώνεται η θέληση της πλειοψηφίας;

Όλες οι κινήσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου ανασυνθέτουν μακροχρόνια το πολιτικό σκηνικό.

Είναι πολλοί από το ΠΑΣΟΚ που έπαθαν σοκ από την αμφίπλευρη διεύρυνση που έκανε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Χθες ενέταξε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τα πλέον μισητά για το ΠΑΣΟΚ πρόσωπα.

Η ευρύτατη συζήτηση που άνοιξε περί «κοινωνικού κέντρου» μπορεί να είναι δείγμα νέας πολιτικής κυριαρχίας. Όπως όταν παλιότερα μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε και η συζήτηση περί εκσυγχρονισμού.

Όλοι αυτοί οι Αριστεροί κήνσορες, που γκρινιάζουν για την έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου, έχουν ατζέντα σοβαρής συζήτησης για τα μεγάλα θέματα; Αλήθεια! Ποια είναι η πρόταση του Συνασπισμού της Αριστεράς (ριζοσπαστικής και μη) για το ασφαλιστικό;

Αυτό που απέδειξε η προηγούμενη εμπειρία είναι ότι πρώτα αποκεντρώνονται τα προβλήματα της κεντρικής διοίκησης και κατόπιν οι όποιες αρετές της.

Οι απαρτίζοντες την Ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών Δεδομένων, αν δεν παίζουν κομματικά παιγνίδια, άγονται και φέρονται στις αποφάσεις τους ανάλογα με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Το ασφαλιστικό δεν θα το ανοίξει η Νέα Δημοκρατία. Είναι διαρκώς ανοιχτό. Σαν πληγή χαίνουσα.