Μαγικές λύσεις στην οικονομία δεν υπάρχουν. Όλα τα δυσνόητα πράγματα που ακούσαμε στην Βουλή, περί πρωτογενών ελλειμμάτων και ΑΕΠ, περί ρυθμών ανάπτυξης και δημοσιονομικών καταλήγουν σε μια απλή εξίσωση. Έσοδα, έξοδα.

The crisis of the press is not a crisis of the reader nor of society.

Οι ιδεοληψίες που διατρέχουν την Αριστερά είναι παρελθόν τουλάχιστον σε επίπεδο κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης.

«Η επιχείρηση δημιουργίας των πολυεθνικών κρατών που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια απέτυχε. Η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση.» Ο παραπάνω συλλογισμός εμπεριέχει δύο ψεύδη κι ένα κίνδυνο.

Ο υπαρκτός λαϊκισμός είναι ιστορικά ο πιο ύπουλος φίλος της αντιπολίτευσης. Η άκριτη (ρητή ή άρρητη) υιοθέτηση όλων των κοινωνικών αιτημάτων μπορεί να κάνει ένα κόμμα κυβέρνηση, δεν του επιτρέπει όμως να κυβερνήσει.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σχέδιο γι’ αυτή την εξέγερση ουδόλως πρέπει να μας καθησυχάζει. Οι λύκοι του εθνικισμού (είτε αλβανικού είτε σερβικού) στην αναμπουμπούλα χαίρονται.

Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει δεν είναι η παρουσία «παγκόσμιου χωροφύλακα», αλλά η απουσία «παγκόσμιου δικαστή».

«Εσείς αγαπάτε τη ζωή. Εμείς τον θάνατο», μας λέει η Αλ Κάιντα. Ε, λοιπόν πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Εμείς που αγαπάμε τη ζωή δεν πρέπει να αφήσουμε τον θάνατο να νικήσει.

Τα φουσκωμένα από την θρησκευτική μεταφυσική μυαλά των ισλαμιστών τρομοκρατών δεν αναλύουν κατά το δυτικό πρότυπο. Απλώς δολοφονούν. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει αυτό η Αριστερά;

Τίποτε δεν είναι λυμένο και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Ειδικά μετά τα δημοψηφίσματα, τα οποία απέχουν μόλις ένα μήνα.

Ως προς το ήθος τα πράγματα είναι απλά. Ήθος πρέπει να έχουν όλοι είτε ασκούν εξουσία, είτε όχι. Ως προς το ύφος ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Ο κ. Κώστας Σημίτης κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ελληνική ιστορία. Ήταν ο «λογιστής» που έγινε αναμορφωτής της σύγχρονης Ελλάδας.

Ακούγονται ήδη πολλά για την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άδικα κι επιφανειακά. Η νέα κυβέρνηση έχει ένα μόνο πρόβλημα. Είναι κυβέρνηση όλης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχει σαφές πολιτικό στίγμα.

Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.

Στο φάσμα της κοινωνικής ιεραρχίας υπήρχαν δύο άκρα. Από την μια υπήρχαν οι μποέμ, λόγιοι και καλλιτέχνες. Από την άλλη οι μπουρζουάδες. Ήταν οι καταξιωμένοι επιχειρηματίες. Η νέα χιλιετία έφερε, όμως, στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί μίγμα των δύο. Είναι οι μποέμ-μπουρζουάδες, ή «Μπόμπος»

Η κοινοκτημοσύνη της γνώσης δημιουργεί μακροπρόθεσμα πρόοδο και όχι η περίφραξή της πληροφορίας με συστήματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Κάθε διαδικασία αποκέντρωσης δημιουργεί βραχυχρόνια προβλήματα. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι ότι η συγκέντρωση εξουσιών δημιουργεί μακροχρόνια μεγαλύτερα και πιο ακριβά προβλήματα.

Το ντιμπέιτ θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Πάντα υπάρχει ο εχθρός του καλού. Αλλά είναι κακό να απαξιώνουμε την συζήτηση -τον λόγο- με όρους τηλεοπτικής εικόνας.

Τα συμπεράσματα για το θρυλούμενο «ντιμπέιτ» πρέπει να βγουν πριν την διοργάνωσή του και όχι μετά. Η ίδια η διοργάνωση θέτει σοβαρότερα ερωτήματα για την πολιτική και τα ΜΜΕ, παρά οι απαντήσεις που έδωσαν οι πολιτικοί αρχηγοί…

Η Αριστερά που πάλεψε για την ελευθερία έκφρασης της κ. Μπετζετάκου στο «Big Brother» θέλει τώρα να λογοκρίνει τον κ. Νίκο Ευαγγελάτο στην επιλογή θεμάτων στο δελτίο ειδήσεών του.