Ένα χαρακτηριστικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου πρέπει να μας προβληματίσει για την πορεία του ελληνικού αθλητισμού: Ό,τι έλαμψε πέρσι στην Αθήνα απουσιάζει φέτος από το Ελσίνκι

Χθες παρακολουθήσαμε την πρώτη δυναμική διαδήλωση κατά της αγοράς. Οι ροδακινοπαραγωγοί δεν έκλεισαν τις εθνικές οδούς διαμαρτυρόμενοι για τις επιδοτήσεις, αλλά για τις τιμές…

Η διπλωματία είναι πάρε-δώσε και ο δικός μας φόβος από ‘δώ και πέρα πρέπει να είναι μήπως το ευρωπαϊκό «δώσε» στην Τουρκία αφορά την Κύπρο

Παραφράζοντας τον Γάλλο πολιτικό Antoine Boulay de la Meurthe, θα λέγαμε ότι οι συνεντεύξεις για πρόσληψη στο Δημόσιο είναι χειρότερες από έγκλημα. Είναι πολιτικό λάθος.

Oι ανασχηματισμοί είναι το αγαπημένο θέμα των πολιτικών σελίδων των εφημερίδων κι εσχάτως των τηλεοπτικών παραθυριών.

Σε μία σοβαρή χώρα, η απόφαση της κυβέρνησης να ανοίξει συνολικά το διάλογο για το ασφαλιστικό πρέπει να είναι άνευ αντικειμένου. Κανονικά πρέπει να υπάρχει διαρκής διάλογος των κοινωνικών εταίρων για ένα τόσο μεγάλο και τόσο ακανθώδες πρόβλημα.

Θεωρητικά με το ωράριο οι μικροί έμποροι προστατεύονται από τους μεγάλους. Στην πράξη οι μεγάλοι γίνονται μεγαλύτεροι και οι μικροί κλείνουν. Όταν ο ανταγωνισμός γίνεται μόνο στο επίπεδο των τιμών, τα πολυκαταστήματα έχουν κερδίσει από την αφετηρία.

Διατυπώνεται πολύς λόγος κενός περιεχομένου σχετικά με τη διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, επειδή το ΠΑΣΟΚ υπολογίζει να καρπωθεί εκλογικά το συντηρητισμό των μικρομεσαίων.

Πέρα από τα παλαιοπασοκικά δάκρυα η συμβολή κάποιων στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο δημόσιο διάλογο είναι μηδενική. Δεν αρθρώνουν μια στοιχειώδη πρόταση για το τι πρέπει να γίνει.

Αν πρέπει να μας θλίβει κάτι από τις «εργασίες» που διακινεί ο Αρχιεπίσκοπος είναι μόνο το επίπεδό τους. Δυστυχώς οι απόψεις που διακινεί ο κ. Χριστόδουλος είναι γνήσιες ρωμαίικες μπούρδες.

Η μόνη διάφορα στη στάση των μουλάδων του Ιράν με τους εγχώριους κομμουνιστές, σε ό,τι αφορά το τρομοκρατικό χτύπημα του Λονδίνου, είναι ότι οι μουλάδες, τουλάχιστον, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, εξέφρασαν τη συμπάθειά τους για τα θύματα.

Στην Ελλάδα ξεχειλώνουμε τις έννοιες τόσο πολύ ώστε κατ’ ουσία να τις καταργούμε. Το αυτό συνέβη και με το αίτημα της προστασίας της ιδιωτικής ζωής.

Στην Ελλάδα δυστυχώς η Δικαιοσύνη σε πλείστες όσες περιπτώσεις αναπαράγει τις ιδεοληψίες που δέρνουν τη χώρα.

Οι υστερίες της, επιλεκτικά ευαίσθητης για τα δημοκρατικά δικαιώματα, Αριστεράς έχουν την αποτελεσματικότητα του βοσκού, που έσκουζε για φανταστικούς λύκους στα πρόβατα.

Τα μέτρα που πρόκριναν οι υπουργοί Δημόσιας Τάξης των «25» μπορεί βραχυχρόνια να καθησυχάζουν τις κοινωνίες που επλήγησαν από τα τρομοκρατικά χτυπήματα, έχουν όμως σοβαρό μακροχρόνιο κόστος στις ελευθερίες μας.

Δεν θα ήταν προτιμότερο να είχαμε προχωρήσει την Εθνική Οδό σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να τελείωναν τα έργα μια ώρα αρχύτερα και να μην θρηνούσαμε άδικα τόσες ζωές;

Κανείς δεν εξετάζει – έστω ως θεωρητική άσκηση, βρε αδελφέ!- ποια θα ήταν τα οφέλη στην εθνική οικονομία αν μειωνόταν αντί να αυξηθούν οι φόροι.

Ο πόλεμος που κήρυξαν οι ισλαμιστές στη Δύση δεν έχει πολιτική λογική κι αδίκως πασχίζουν να τον μασκαρέψουν διάφοροι στη χώρα μας. Είναι θρησκευτικός πόλεμος και γι’ αυτό δεν χωράει στο νου ανθρώπου.

Σε εποχές μεγάλης δημοσιονομικής στενότητας η πρόσληψη 10.000 αγροφυλάκων φαντάζει περιττή πολυτέλεια.

Η Αριστερά βίωσε το σοκ της ήττας και γι’ αυτό άρχισε να ετεροπροσδιορίζεται. H Παλιά Αριστερά οριζόταν από την αγάπη για το σοσιαλισμό. Η Νέα Αριστερά από το μίσος για τον καπιταλισμό…