Η αγορά δικαιωμάτων ρύπανσης δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η λύση για να μπαίνει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Να πληρώνει το κόστος των αρνητικών επιδράσεων που προκαλεί η δραστηριότητά του.

Όλοι αυτοί, οι οποίοι όχι μόνο δεν πρόκειται να αφήσουν φράγκο στα ταμεία για τις επόμενες γενιές, αλλά θέλουν να τις χρεώσουν ακόμη παραπάνω, είναι οι ίδιοι που κόπτονται περισσότερο για τα …εργασιακά δικαιώματα των επόμενων γενεών.

Ο λόγος της Αριστεράς αποδιαρθρώνεται σε μεταμοντερνικά νεφελώματα και το παιγνίδι με το «ναι» και το «όχι» στο γαλλικό δημοψήφισμα είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου ενός ολόκληρου ρεύματος σκέψης που πάει να γίνει κυρίαρχο στο χώρο.

Η αντιπολίτευση του κ. Παπανδρέου σε πολλές περιστάσεις δεν επιτρέπει στους χαχόλους να νιώσουν ΠΑΣΟΚοι. Δεν ανάβει τα αίματα ούτε καν τα μηχανάκια της AGB.

Πώς γίνεται να χαίρονται ταυτόχρονα για το γαλλικό «όχι» ο ακροδεξιός κ. Ζαν Μαρί Λεπέν και ο αριστερός κ. Αλέκος Αλαβάνος;

Ο «αρχιτέκτων» της πλέον βραχύβιας Συνταγματικής Αναθεώρησης στην παγκόσμια ιστορία δεν είναι κρατικιστής, όπως τον θέλουν οι «κύκλοι του ΠΑΣΟΚ». Είναι νεολαϊκιστής. Θα εμφανιζόταν ως φιλελεύθερος, αν ο αρχηγός του κινούνταν σε τροχιά κρατισμού.

Μήπως μπορούν οι αριστεροί ταγοί να μας διευκρινίσουν τι ποσοστό από το 55% του «όχι» είναι αριστερή ψήφος και σε τι ποσοστό φτάνει η ακροδεξιά, ξενοφοβική, ρατσιστική κ.λπ.;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση από ‘δώ και πέρα πρέπει να βρει όραμα. Όχι το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» που εννοεί η Αριστερά, αλλά κάτι ουσιαστικό…

Όσο «πλαταίνει και βαθαίνει η Δημοκρατία», τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται. Και όσο αυξάνει η πολυπλοκότητά της τόσο πιο ευάλωτη είναι στους κάθε είδους απλοποιητικούς λαϊκισμούς

Την περασμένη δεκαετία άνοιξαν πολλές και έγιναν σφοδρές συζητήσεις για πλείστα όσα θέματα. Τώρα επικρατεί νηνεμία μετά την καταιγίδα. Ούτε ένας καβγάς της προκοπής δεν στήθηκε με αφορμή την «Eurovision».

Όταν ένας θάνατος είναι τραγωδία και τρεις χιλιάδες θάνατοι είναι στατιστική.

Προς τι η έκπληξη για λογοκρισία από το ΚΚΕ της διαδρομής του Χαρίλαου Φλωράκη; Σύνηθες δεν είναι για τους συνεπείς του Σταλινισμού;

Ολο το πολιτικό δυναμικό έχει επενδεδυμένα συμφέροντα σε διάφορα κομμάτια του κράτους -από μηχανισμούς «τακτοποίησης» πολιτικών φίλων μέχρι αναντάμ-παπαντάμ ρουσφέτια- και η πιθανότητα αποκρατικοποιήσεων τους χαλάει δουλειές…

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν κάθε υπουργείο και κάθε δημόσιος οργανισμός δημοσιοποιούσε διά του Διαδικτύου όλες τις συμβάσεις και τις πράξεις του (διορισμούς, μετατάξεις κ.λπ.) ώστε να είναι προσιτά σε κάθε Έλληνα πολίτη;

Στην Ελλάδα επικρατεί μια ρομαντική άποψη για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολλοί θεωρούν ότι η ηθική είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη διαφάνεια. Κάνουν λάθος…

Το άσχημο στην Ελλάδα δεν είναι ότι υπάρχει αυτή η υποκριτική σεμνοτυφία σε ένα κομμάτι των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Το βασικό πρόβλημα είναι πως οι αντιστάσεις εκείνων, που λαμβάνουν τις αποφάσεις για να λογοκρίνουν, είναι μηδαμινές.

Κλείνουν τα ΑΕΙ στην Ελλάδα, επειδή συνεδριάζουν οι υπουργοί Παιδείας στη Νορβηγία. Κι αυτός δεν είναι ο μόνος παραλογισμός στην ελληνική ανώτατη παιδεία…

Υπάρχει ένα χρόνιο αίτημα εξισωτισμού των ευκαιριών στην Ελλάδα. Δυστυχώς, προς τα κάτω. Σ’ αυτήν τη λογική εμπίπτει και η επίθεση κατά της συζύγου του πρωθυπουργού, επειδή μίλησε σε ένα ιατρικό συνέδριο…

Το βασικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι το γεγονός ότι ένας χειρώναξ παίρνει λίγα (αληθές) και ένας βουλευτής πολλά (ψευδές). Το ερώτημα που πρέπει να απασχολεί το έθνος, δεν είναι πόσα παίρνουν αυτοί που βουλεύονται, αλλά το αν και κατά πόσον αυτοί σκέπτονται.

Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, μαζί με τον Λεπέν, την Αριστερά και κάποιους Εγγλέζους ευρωσκεπτικιστές, ψήφισαν ενάντια στην κοινωνική Ευρώπη.