Μία Γαλλίδα συγγραφέας θα το καταψηφίσει διότι προτιμά μια «Ευρώπη τεμπελιάς και καπνιστών». Ακούγεται γελοίο, αλλά σάμπως τα δικά μας «όχι» είναι πιο σοβαρά;
Γράμμα από την κατεχόμενη Bόρειο Kύπρο: Tο Kυπριακό λύνεται de facto. Mάρτυρας ο οικοδομικός οργασμός στο Bορρά με τη συνακόλουθη οικονομική ανάπτυξη και κυρίως η ελπίδα των Τουρκοκυπρίων ότι μπορούν να προχωρήσουν χωρίς τη βοήθεια ή σύμπραξη των Ελληνοκυπρίων.
Έχει ανοίξει ένας χορός δισεκατομμυρίων με πρώτο θύμα κάποιους δημοσιογράφους και δεύτερο θύμα το διάλογο και την αλήθεια…
Δεν μπορεί η Τουρκία χωρίς όρους και προϋποθέσεις να έχει ευρωπαϊκό προφίλ στις συναντήσεις κι ασιατικό στη συμπεριφορά της στο Αιγαίο.
Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μαθαίνουμε λίγα, φανταζόμαστε πολλά, αντιδράμε γρήγορα και φυσικά την πατάμε.
«Αν όλα πάνε στραβά, φιμώστε τον Τύπο» είναι το σύνθημα που κυριαρχεί στην Ελλάδα…
Κάποιοι κυκλοφορούν την άποψη πως πρέπει να κάνουμε δημοψήφισμα για το όνομα της πΓΔΜ. Να κάνουμε και για τα Ίμια και για τα χωρικά μας ύδατα και για την ακρίβεια…
Η κυβέρνηση σχεδιάζει φόρο κατοχής στα ακίνητα. Προφανώς πρόκειται για μέτρο που εμπίπτει στο πλαίσιο του αναρχοαριστερού δόγματος «η ιδιοκτησία είναι κλοπή».
Οι φοιτητικές εκλογές έχουν πρόβλημα. Όχι γιατί αποπολιτικοποιήθηκαν κατά τον τρόπο που περιγράφουν οι μουσάτοι της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά γιατί δεν κατάφεραν να πολιτικοποιηθούν ποτέ όπως έπρεπε στα 30 χρόνια Δημοκρατίας.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να αντιμετωπίσει κάποιος τις μελανές σελίδες της ιστορίας του τόπου του…
Όπως σε όλα τα ζητήματα τα Μέσα, με πρώτη την τηλεόραση, αντέδρασαν υπερβολικά στα «διατροφικά σκάνδαλα»…
Η λογική της Αριστεράς στην παιδεία είναι απλή: καλύτερα να αποτύχουν όλοι, παρά να επιτύχουν μερικοί…
Με αφορμή το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στην εξωτερική μας πολιτική θυμόμαστε και πάλι το «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα».
Στη Πρωσία του Μεγάλου Φρειδερίκου οι πολίτες πίστευαν ότι «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Στην σημερινή Ελλάδα πιστεύουν ότι «υπάρχουν τηλεπαρουσιαστές στην Αθήνα».
Ο εκλιπών Πάπας στάθηκε στο γράμμα των γραφών σε όλα τα σύγχρονα ζητήματα. Η κληρονομιά του είναι βαριά συντηρητική…
Το Δημόσιο συνεχίζει να φορτώνει χρέη στους Έλληνες, τρώει χωρίς να παράγει, επειδή κάποιοι έχουν κάνει τις ιδεοληψίες τους βασική συνιστώσα της πολιτικής.
Ας υποθέσουμε ότι κάνουμε ένα Σύνταγμα όπως το γουστάρουμε και νόμους όπως μας καπνίσει, χωρίς κανέναν Τσάρλι Μακ Κρίβι να μας ζαλίζει και να μας απειλεί. Είναι, άραγε, καλό για τη χώρα και το πολιτικοοικονομικό της σύστημα να υπάρχουν άρθρα του Συντάγματος όπως το 14 παρ. 9;
Όταν αποκαθηλώνεται η επιστήμη και από οδός προς την αλήθεια ανάγεται σε κοινωνικά παραγόμενη δοξασία, τότε μπορεί να γίνει ισότιμη με κάθε άλλη δοξασία. Και φυσικά με τη θρησκευτική.
Μετά την υποχώρηση του δεξιού αντικομμουνισμού, οι δύο χώροι συνέκλιναν στη ρητορεία τους, με τη διαφορά ότι από Αριστερά υπήρχε ιστορικά μεγάλη επεξεργασία απόψεων, ενώ από Δεξιά υπήρχαν δάνεια θέσεων.
Ζούμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία, όπου κάθε παρέμβαση του κράτους απαντά τη δυσπιστία των πολιτών…
