Γερμένο πάνω σ’ ένα δεκανίκι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει κατά τον κ. Βενιζέλο να συζητά «θέματα που ηχούν απειλητικά στα αυτιά της κοινωνίας». Απλώς πρέπει να περιοριστεί σ’ εκείνα που ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας…
Οι νόμοι για τον «βασικό μέτοχο» είναι βαθιά λαϊκιστικοί. Ικανοποιούν τα απωθημένα όλων των Ελλήνων, οι οποίοι είναι σίγουροι ότι τα λεφτά κάθε επιχειρηματία είναι κλεμμένα και χρησιμεύουν για να σωρευτούν περισσότερα κλοπιμαία.
Γιατί «η ΝΔ απογοητεύει, το ΠΑΣΟΚ χάνει, η Αριστερά δεν κερδίζει»;
Το ΚΚΕ έχει εγκλωβιστεί στη ρητορική του και στα ξύλινα σχήματα ανάγνωσης της πραγματικότητας με αποτέλεσμα να μην παράγει πλέον καμία θέση.
Το ΠΑΣΟΚ έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να διεκδικήσει με αξιώσεις την διακυβέρνηση του τόπου. Πρέπει να ξεκαθαρίσει αν κοιτά στο παρελθόν ή στο μέλλον.
Οι γραφειοκρατίες όλων των χώρων από ένα σημείο και μετά εργάζονται περισσότερο για την διαιώνιση του ρόλου τους παρά για το καλό των μελών τους. Στον ελληνικό συνδικαλισμό τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.
Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι ένα κυκλικά αποδιδόμενο αξίωμα. Ούτε φυσικά αποτελεί παράσημο για πρότερους αγώνες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κάποιες συγκεκριμένες δουλειές -λίγες, μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 1986, αλλά σημαντικές- τις οποίες πρέπει να φέρει εις πέρας.
Η έκκληση της Αριστεράς των κινημάτων να σωθεί ένα μικρό βιβλιοπωλείο δείχνει την έκταση της κρατικοδίαιτης λογικής της. Ενώ κάλλιστα μπορεί να το κάνει η ίδια, βάζοντας όμως το χέρι στη τσέπη, απευθύνει ερωτήσεις στον υπουργό Πολιτισμού…
Η κυβέρνηση έχει πολλούς τρόπους να αποτύχει κι ένα μόνο για να επιτύχει. Να δει τι έκανε το ΠΑΣΟΚ και να πράξει τα ακριβώς αντίθετα. Αν διολισθήσει σε ΠΑΣΟΚικού τύπου πρακτικές είναι βέβαιο ότι θα απαξιωθεί πολύ ταχύτερα από το ΠΑΣΟΚ.
Ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει εθιστεί στην προστασία του κράτους. Αντί να γράφει έργα άξια να ανεβούν γράφει επιστολές και άρθρα στον Αθηναϊκό Τύπο ώστε να πιεσθούν οι πολιτικοί που διανέμουν το χρήμα για να προτιμηθούν (ανεξαρτήτως αξίας) τα νεοελληνικά θεατρικά έργα.
Η Αριστερή ορθοδοξία, που παίζει χωρίς αντίπαλο στα ελληνικά πανεπιστήμια, βρίσκει κάθε λίγο και λιγάκι τρόπους για να μεταφέρει διαστρεβλωμένα στους ιθαγενείς την «ανάλγητη ρητορεία του νεοφιλελευθερισμού» που κυκλοφορεί στο εξωτερικό.
Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ ούτε ενωμένο, ούτε δυνατό είναι σ’ αυτή τη φάση. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται ότι είναι εδώ. Μπορεί όχι το ίδιο, αλλά το «σύστημα του».
Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», λέει θυμόσοφα ο ελληνικός λαός. Και για να το παραφράσουμε: όσα ξέρει μια τοπική κοινωνία, ή οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να τα ξέρουν όλα τα υπουργεία…
Ένα μεγάλο κομμάτι της κυβερνώσας παράταξης σκιαμαχεί με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» που δεν υπάρχει. Ενώ υπάρχουν διάσπαρτα μικρά και μεγάλα συμφέροντα, κοινωνικές συμπεριφορές που γιγαντώθηκαν επί ΠΑΣΟΚ, διάχυτος λαϊκισμός που πρέπει να ηττηθεί για να πάει ο τόπος μπροστά, ένα μεγάλο κομμάτι του δυναμικού της «Νέας Δημοκρατίας» παγώνει στον φόβο του αόρατου εχθρού.
Ο Κέινς, η διαπλοκή και …τρεις μπογιατζήδες στον παράδεισο
Η Αριστερά υποστηρίζει ότι η Προεδρία δεν μπορεί να είναι άβατο. Ορθόν. Ποιος θα είχε αντίρρηση αν ο κ. Λεωνίδας Κύρκος προτασσόταν ως υποψήφιος κι όχι ένας ενεργός πολιτικός ο οποίος (όπως είναι φυσικό εκ της θέσεως του) δημιουργεί συμπάθειες και αντιπάθειες με τις θέσεις που αναγκάζεται να παίρνει καθημερινά την πολιτική που ακολουθεί;
Αφού στο ερώτημα «βούτυρο ή κανόνια» απαντάμε «κανόνια» το επόμενο ερώτημα είναι: «βούτυρο ή τσιγάρα;». Αυτό το ερώτημα πρέπει να το απαντήσουμε σήμερα γιατί αύριο θα ξαναλλάξει. Θα γίνει «ψωμί ή τσιγάρα;»
Δεν υπάρχει επιχειρηματίας που ματαίωσε επένδυση επειδή οι χρηματοδοτήσεις του κράτους δεν ήταν επαρκείς. Απλώς όλοι γνωρίζουν ότι το κλίμα δεν τους σηκώνει. Κατ’ αρχήν είναι κατασυκοφαντημένοι. Αν συναλλάσσονται με το κράτος θα κατηγορηθούν για διαπλοκή. Αν βγουν στην αγορά σίγουρα θα τους κολλήσει η ρετσινιά του κερδοσκόπου.
Με ή χωρίς λοιπόν την απογραφή η ελληνική οικονομία έχει διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν παράγει, όσα θέλει να καταναλώσει κι αυτό φαίνεται από τις στατιστικές: 20% των Ελλήνων δηλώνουν ότι βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας.
«Εύκολα κι απλά» νομίζουμε ότι θα ξεπεράσουμε και τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας. Θαρρούμε πως με ένα τζακ-ποτ θα λύσουμε το ασφαλιστικό, με άσπρες τρύπες θα καλύψουμε τα ελλείμματα Ελπίζουμε ότι κάπου υπάρχουν κρυμμένα λεφτά που «εύκολα κι απλά» θα μας κλείσουν όλες τις τρύπες.
