Αυτή η ραγδαία απαξίωση των θεσμών δημιουργεί κενό αξιών το οποίο κάλλιστα μπορεί να καλυφθεί από εύπεπτα όσο κι επικίνδυνα ιδεολογήματα, ή από λαϊκισμούς κάθε είδους και απόχρωσης.
Στην Ελλάδα σήμερα βρισκόμαστε στο στάδιο της ηθικής ανάτασης που έζησαν οι ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε στην ίδια ηθικολογική υπεραντίδραση μέχρι να βρούμε τον ίσιο δρόμο.
Σε ότι αφορά το «πόθεν έσχες» όσων διαχειρίζονται εκκλησιαστικό χρήμα, ή διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και ανήκουν στην εκκλησία, έχει επέλθει πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.
Υπάρχει μια φιλολογία ότι έπρεπε να υπάρξει επεξεργασία της λίστας πριν ανέβει στο δικτυακό τόπο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Γιατί; Το κάνουμε αυτό σε άλλες δημόσιες αναφορές που δημοσιεύουμε; Πριν δημοσιεύσουμε τα στοιχεία του προϋπολογισμού τα επεξεργαζόμαστε;
Το μόνο πρόβλημα που προκύπτει από την δημοσιοποιηθείσα λίστα είναι οι ελλείψεις της. Η συμπλήρωσή της πρέπει να είναι αίτημα όλων των δημοσιογράφων. Όχι η αποσιώπηση. Παρά το γεγονός ότι το θέμα άνοιξε πρόχειρα, είναι ευκαιρία να συνεχιστεί με σοβαρότητα.
Οι περισσότεροι απ’ όσους εργάζονται στον δημόσιο τομέα δεν κάνουν κάτι το επιλήψιμο. Το γεγονός όμως ότι οι δύο κύκλοι -κράτος και δημοσιογραφία- τέμνονται σ’ αυτή την έκταση είναι εξαιρετικά ανησυχητικό.
Το ποιοι, εργάζονται στο δημόσιο ανήκει στη δημόσια σφαίρα πραγμάτων διότι οι πολίτες οφείλουν να ξέρουν ποιοι, πως και με πόσα σιτίζονται από τους ίδιους. Εάν τηρηθεί το απόρρητο είναι σαν να απαγορεύουμε στον εργοδότη -στην προκείμενη περίπτωση τον ελληνικό λαό- να ξέρει ποιους προσλαμβάνει και γιατί.
Erratta: O “νόμος του Γκρίσαμ” δεν είναι τελικά του Γκρίσαμ.
Το μέγιστο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιστέψουμε ότι η διαφθορά είναι γενικευμένο πρόβλημα. Όπως και να πιστέψουμε το αντίθετο, ότι δηλαδή είναι ελάχιστοι οι διεφθαρμένοι.
Η διαφθορά είναι σύμφυτη των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου. Σ’ αυτό που διαφέρουν οι πραγματικές δυτικού τύπου δημοκρατίες είναι στο πως αντιμετωπίζουν τα θλιβερά αυτά φαινόμενα.
Πως γίνεται κάθε φορά που συζητώνται, πραγματικά σοβαρά θέματα του κλάδου, η ατζέντα να ξεχειλώνει τόσο πολύ ώστε κατ’ ουσία και να μην συζητείται τίποτε και τελικώς να μην γίνεται τίποτε;
Στην κοινωνία που υπάρχει διαφθορά λειτουργεί ο νόμος του Γκρίσαμ. Ο διεφθαρμένος πολιτικός έχει περισσότερα χρήματα να κάνει εκλογές, άρα βγάζει εκτός τον «πτωχό πλην τίμιο» πολιτευτή, και ο διεφθαρμένος επιχειρηματίας που παίρνει τις δουλειές από το κράτος, κλείνει τον απέναντι που δεν μετέρχεται τέτοιων μεθόδων.
Δεν θα υπήρχε διαφθορά των δημοσιογράφων αν κάποιοι δεν «τους τα έδιναν», δεν θα υπήρχε διαπλοκή αν κάποιοι δεν διαπλεκόταν, δεν θα υπήρχε «4η εξουσία» αν οι υπόλοιπες τρεις έκαναν καλά την δουλειά τους.
Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ) μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, οι Έλληνες αγρότες μειώθηκαν κατά ένα τρίτο, αγγίζοντας από το 20,8% μόλις το 12% του εργατικού δυναμικού της χώρας.
Η απαξία του δημοσιογραφικού προϊόντος έφτασε στο ναδίρ. Τώρα, με την κρίση στα ΜΜΕ να πλησιάζει επικίνδυνα πρέπει επιτέλους τα σωματεία να πράξουν τα δέοντα. Αφού το αμέλησαν τόσο καιρό, μπορούν να ξεκινήσουν την Πέμπτη, έστω κι αν η πρωτοβουλία ανήκει σε ένα κατά το ήμισυ δημοσιογράφο…
Η διαπλοκή και η υψηλή διαφθορά είναι υπαρκτά φαινόμενα και πρέπει να καταπολεμηθούν. Μόνο που τώρα τα πολεμάμε στο ένα άκρο και μάλιστα στο λάθος άκρο. Δεν έχουμε διασφαλίσει ότι οι πολιτικοί μας είναι άτεγκτοι -δεν είδαμε ποτέ τα «πόθεν» και τα τελευταία χρόνια δεν βλέπουμε καν τα «έσχες».
Η απαξία των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων διογκώνεται μέρα με την ημέρα. Τα διάχυτα κουτσομπολιά πρέπει επιτέλους να σταματήσουν. Οφείλει η ΕΣΗΕΑ να αποκαλύψει το όνομα του υπουργού (ή των υπουργών) με τα «κλειστά συρτάρια». Δεύτερον δημόσια και με πειθώ να απαιτήσει από την νυν κυβέρνηση να αποκαλύψει επιτέλους τον κατάλογο των ονομάτων όσων εργάστηκαν/εργάζονται, χρηματίστηκαν/χρηματίζονται από το κράτος.
Το πολυτιμότερο δημοκρατικό δικαίωμα -αυτό της ελεύθερης έκφρασης- υπόκειται μονίμως σε περιορισμούς με στόχο «ανώτερες» επιδιώξεις. Η μεταβλητή σ’ αυτή τη χώρα είναι πάντα η ελευθερία της έκφρασης.
Προς τι η οργή για όσα προέβλεπε ο νόμος περί βασικού μετόχου που προέβλεπε ποινές μέχρι και την παύση λειτουργίας των εφημερίδων (άρθρο7 ). Αν και τελικά το άρθρο αποσύρθηκε, δεν είναι καθόλου αντισυνταγματικό…
Το νέο Airbus κατασκευάζεται σε όλη την Ευρώπη πλην της Ελλάδος. Ας υποθέσουμε ότι η εταιρία, ήθελε να παράγει κάποια εξαρτήματά της στην Ελλάδα. Ή ένα κομμάτι της ατράκτου του νέου της τεχνολογικού θαύματος, του αεροσκάφους Α380. Για να δούμε τι θα τράβαγε…
