Ο κ. Πάγκαλος είναι γνωστός για την αθυροστομία του. Θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν από τους πλέον μαχητικούς υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου. Από τους ανθρώπους που θα επέμεναν ότι ακόμη και ο ακραίος λόγος τιμωρείται κατ’ αρχήν πολιτικά.

Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση κατάφερε σε 15 μόλις χρόνια να φτάσει σε αξιοζήλευτα επίπεδα υποκριτικής τέχνης. Από τον δημοσιογράφο που εκφωνούσε τις ειδήσεις, περάσαμε στον εκφωνητή ειδήσεων, κατόπιν στον τηλεσχολιαστή και τώρα οδεύουμε στην παντομίμα της επικαιρότητας.

Η διαπλοκή έχει κάποιο κόστος (το οποίο αυξάνει με τους νόμους περί διαφάνειας), αλλά έχει και κάποια οφέλη. Καιρός είναι να στοχεύσουμε στη μείωση του οφέλους, που σημαίνει λιγότερες ευκαιρίες διαπλοκής, δηλαδή λιγότερο κράτος.

Από την μετά-Μπαϊρακτάρη συζήτηση προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί όλη η αναζήτηση επικεντρώθηκε στους «νταβατζήδες» και όλοι αγνόησαν επιδεικτικά το δεύτερο μέρος της επισήμανσής του κ. Καραμανλή που αφορά τις συντεχνίες;

Η εκλογολογία μπορεί να αποδειχθεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία κι αυτό πιθανώς να μην είναι κακό για τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και για τον τόπο. Είναι δεδομένο ότι στην προεκλογική αναμπουμπούλα οι συντεχνίες και οι νταβατζήδες χαίρονται.

Η λογική της επιδότησης των πάντων από τον δημόσιο κορβανά εξυπηρετεί κατ’ αρχήν τα τρωκτικά του Δημοσίου. Όσα περισσότερα χρήματα διανέμονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσες περισσότερες ευκαιρίες διαφθοράς υπάρχουν και τόσο λιγότερες γίνονται οι πιθανότητες ελέγχου.

«Η δουλειά δεν είναι έπαθλο είναι δικαίωμα» κραυγάζει η ΓΣΕΕ με αφορμή ένα ριάλιτι σόου. Οι περισσότεροι Έλληνες όμως δεν θα συμφωνήσουν. Μάλλον θεωρούν πιο επιτυχημένη την προσέγγιση των αναρχικών οι οποίοι γράφουν στους τοίχους: «η δουλειά δεν είναι δικαίωμα είναι βλακεία».

Η νέα ελληνική μυθολογία έχει χαρακτηριστικά, αντίστοιχα εκείνων που χαρακτήρισαν την «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά. Φοράει φτερά και απεργάζεται μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Αυτή είναι χαριτωμένη. Υπάρχει και μια μυθολογία που γίνεται επικίνδυνη. Παράγεται από διάφορους εγγράμματους (των ελληνικών πανεπιστημίων βέβαια) κι αγράμματους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που συχνάζουν στα τηλεπαράθυρα…

Ο νόμος για τις μετεγγραφές που κατέθεσε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν είναι άδικος. Δεν είναι καν δίκαιος. Είναι εκτός θέματος.

Ο μέγας φόβος της τρομοκρατίας οδηγεί τους Ρώσους να επιθυμούν την επιστροφή σε ένα παρελθόν που σακάτεψε τη χώρα και το λαό της.

Ο «κουταλοκάμπτης-μάγος» κ. Γιούρι Γκέλερ εμφανίστηκε προχθές στην ελληνική τηλεόραση. Μας είπε πολλά, αλλά επί της ουσίας δεν μας έδειξε τίποτε. Ούτε κουτάλια λύγισαν, ούτε σταματημένα ρολόγια ξεκίνησαν να δουλεύουν. Η ελληνική τηλεόραση όμως επέτυχε ένα νέο θαύμα. Ουδείς πίστευε ότι μπορεί να πέσει χαμηλότερα. Το κατάφερε κι αυτό…

Είναι μάλλον βέβαιο ότι ούτε η υπουργός Παιδείας κ. Μαριέτα Γιαννάκου, ούτε ο υφυπουργός κ. Σπύρος Ταλιαδούρος ήξεραν τα λογοκριτικά καμώματα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Γράμματα γνωρίζουν και θα τους σηκωνόταν η τρίχα αν εκαλούντο να κρίνουν -με το ερώτημα, μάλιστα, της απόρριψης!- τον μεγάλο των ελληνικών γραμμάτων και αγωνιστή για την ελευθερία της πατρίδος Ηλία Βενέζη.

ΤΑ στοιχήματα της επόμενης μέρας των 30ων γεννεθλίων της Ν.Δ.

Ένα νεαρό κορίτσι από την Ουκρανία γίνεται σύμβολο της μάχης που δίνει η ελληνική κοινωνία ενάντια στα πολυπλόκαμα κυκλώματα των μαστροπών.

Οι δύο πρώτοι ηγέτες της μεταπολίτευσης κατάφεραν να δημιουργήσουν τις μεγάλες παρατάξεις που γνωρίζουμε σήμερα διότι πίστεψαν στο μπόλιασμα ιδεών και αντιλήψεων.

Το ένα τρίτο των όπλων σε αναπτυσσόμενες χώρες πωλούνται από την Ευρώπη. Πολλά από αυτά καταλήγουν σε λερωμένα χέρια.

Η «δημοσιογραφία του πως θα πάρετε…», ζει, αλλά δεν θα βασίλευε αν δεν υπήρχε μια λαϊκή βάση να τη στηρίζει, αυτούς τους πάρα πολλούς πολίτες που τόσα χρόνια με το παραμικρό αναφωνούν: «που είναι το κράτος;»

Όλα τα τραγικά που συμβαίνουν δεν είναι παρά τα συμπτώματα της βαθιάς παθογένειας που ταλανίζει χρόνια τώρα τη χώρα. Οι φούσκες της μεταπολίτευσης σκάνε μία-μία. Οι εμβαλωματικές λύσεις που επιδιώξαμε ως κοινωνία, και τις έκαναν πολιτική οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ απλώς περαίωσαν το έργο τους.

Η ζεύξη του Κόλπου ανακοινώθηκε το 1993. Από τότε Αριστεροί, οικολόγοι και τοπικοί παράγοντες εναντιώθηκαν και κατάφεραν έντεκα χρόνια μετά να θρηνούμε δεκαπεντάχρονα παιδιά. Στο χρονικό των προαναγγελθέντων θανάτων συνοψίζονται όλες οι αγκυλώσεις της ελληνικής κοινωνίας.

Δυστυχώς στην Ελλάδα όλοι θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν πρώτα κοινωνική πολιτική και μετά την δουλειά τους. Από την εποχή Κουτσόγιωργα που άρχισε τις προσλήψεις στο δημόσιο με «κοινωνικά κριτήρια», μέχρι σήμερα που τα ΑΕΙ μετεγγράφουν φοιτητές με «κοινωνικά κριτήρια», το αποτέλεσμα είναι ένα: η αποτελεσματικότητα του συστήματος διαρκώς διαβρώνεται.